Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η επικίνδυνη περίοδος που διανύουμε επιβάλλει με πιεστικό τρόπο την ανάγκη βαθύτερης ψηλάφησης του ζητήματος της Αριστεράς που έχουν ανάγκη οι καιροί, το ειλικρινές άνοιγμα της συζήτησης για την κατάσταση της πάλης της εργατικής τάξης και των λαών, το προχώρημα της αναζήτησης για τους όρους και τους δρόμους από τους οποίους θα περάσει η μακρά και σύνθετη διαδρομή ανασύστασης του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος στη βάση των απαιτήσεων της εποχής μας. Ο βαθμός συμβολής στα παραπάνω αποτελεί και το μέτρο για την αποτίμηση κάθε οργανωμένης προσπάθειας, κάθε θεωρητικής επεξεργασίας και κάθε πρακτικού βήματος των δυνάμεων με αναφορά στο κίνημα και την αριστερά.
Βρισκόμαστε σε μια σκοτεινή εποχή, στην οποία οι κυρίαρχες δυνάμεις, με πρωτεργάτες τους ιμπεριαλιστές της γεωστρατηγικής τριάδας, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, έχουν χαράξει μια ξέφρενη πορεία ανταγωνισμών και συγκρούσεων για την προετοιμασία του επόμενου Παγκόσμιου Πολέμου. Η πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ και του σιωνιστικού μορφώματος στο Ιράν και την ευρύτερη περιοχή είναι ένα εν εξελίξει αιματηρό επεισόδιο αυτής της προετοιμασίας, που εγκαινιάστηκε με το ξέσπασμα της αναμέτρησης στην Ουκρανία, η οποία αποτελεί και το βασικό της «εργαστήριο».
Η ντόπια εξαρτημένη άρχουσα τάξη, η κυβέρνησή της και το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού εμπλέκουν τη χώρα στους σχεδιασμούς των μεγάλων αφεντικών τους και την έχουν μετατρέψει σε απέραντο ορμητήριο πολέμου, ενώ την ίδια στιγμή με «εθνικά» κηρύγματα επιχειρούν να επιβάλουν την αποδοχή της σφαγής δικαιωμάτων και κατακτήσεων για τις πολεμικές ανάγκες, να εμπεδώσουν στη νέα γενιά ως κανονικότητα την υποταγή στον ιμπεριαλισμό και τα «φέρετρα» με τις σημαίες του.
Σε αυτές τις συνθήκες το αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό μέτωπο πάλης των λαών αναδεικνύεται σε καθήκον πρώτης γραμμής. Οι στρεβλές ιεραρχήσεις και οι καθυστερήσεις που παρατηρούνται στο επίπεδο αυτό, όμως, πιστεύουμε πως δεν είναι καθόλου άσχετες με τις αντιλήψεις περί εξαφάνισης του ιμπεριαλισμού και μεταϊμπεριαλιστικών σταδίων του καπιταλισμού, που κυριάρχησαν σε μια προηγούμενη φάση. Ακόμα περισσότερο, καθόλου δε συμβάλλουν σε αυτήν την κατεύθυνση οι απόψεις που επιμένουν να θεωρούν πως οι λαοί δεν μπορούν να συγκροτηθούν σε αυτόνομη ταξική βάση, πως το ζητούμενο είναι να επιτρέψουν να υιοθετηθούν από «προστάτες»-προοδευτικούς ιμπεριαλιστές.
Στο εσωτερικό της χώρας, η οργή των μαζών και η απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος συνιστούν ένα κρίσιμο πολιτικό δεδομένο. Το ίδιο ισχύει και για τις διαθέσεις αντίστασης απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού που έχουν καταγραφεί από τα Τέμπη μέχρι και το κίνημα αλληλεγγύης στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό, από τους αγώνες της νεολαίας, τον αγροτικό ξεσηκωμό μέχρι και τις πρόσφατες μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις.
Το δεδομένο αυτό επιχειρείται να αναιρεθεί από τις αντιδραστικές διεργασίες αναμόρφωσης του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού και την «εκλογολογία», που έχει ξανά απογειωθεί τις τελευταίες ημέρες και επιδιώκει να εγκλωβίσει την αμφισβήτηση στην κάλπη. Μπροστά στις νέες αυταπάτες που οικοδομούνται, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η υπόκλιση στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και ο εκλογικός κρετινισμός, μια νέα ατέρμονη αναζήτηση εκλογικού χαρακτήρα εγχειρημάτων και συγκολλήσεων που τάχα θα αποτελέσουν την αφετηρία η ακόμα και τη βάση «θετικών αλλαγών» στην Αριστερά και στο κίνημα!. Αντί λοιπόν η αναζήτηση εκλογικών επιτυχιών να γίνεται οδηγός στις επιλογές και στις τακτικές των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα, χρειάζεται ενίσχυση της γραμμής και της κατεύθυνσης της μαζικής ταξικής πάλης απέναντι στην καταιγιστική αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση. Χρειάζεται να ξεκαθαρίζεται πολιτικά και πρακτικά ότι η πάλη της νεολαίας και του εργαζόμενου λαού δεν έχει και δεν μπορεί να έχει συμμάχους στις αστικές πολιτικές δυνάμεις, στο κράτος τους μηχανισμούς του και στους θεσμούς του εποικοδομήματος, και μάλιστα σε συνθήκες έντασης της φασιστικοποίησης Δεν μπορεί δηλαδή η πάλη να στηριχτεί ή να πάρει έμπνευση και ώθηση από τα συντρίμμια των σοσιαλδημοκρατικών θεωρημάτων για «κράτος δικαίου» για ένα κράτος που θα τάχα οργανώσει έναν «δίκαιο και φιλολαϊκό καπιταλισμό». Ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία έχουν ανάγκη να «αναπνεύσουν» και να βρουν διεξόδους στο πεδίο των αγώνων και αυτό είναι που οφείλουμε να υπηρετήσουμε.
Σε αυτό το πεδίο, ο συντονισμός και η κοινή δράση των δυνάμεων μας έχει αποδειχτεί ότι μπορεί να παράγει αποτελέσματα. Κόντρα στους μικροηγεμονισμούς, που αποτελούν και το πραγματικό υπόβαθρο των κρισιακών φαινομένων που έχουν ενταθεί το τελευταίο διάστημα σε βαθμό εκφυλισμού, ευθεία συνέχεια των λογικών ιδιοκτησίας του κινήματος που διαπνέουν για χρόνια αντιλήψεις και πρακτικές. Το πρόσφατο παράδειγμα της αντιπολεμικής πρωτοβουλίας στην Αθήνα είναι απόλυτα ενδεικτικό για τις δυνατότητες που υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει ανάληψη ευθύνης προκειμένου οι προσπάθειες να μη μένουν στα μισά του δρόμου.
Ευχόμαστε, επομένως, κλείνοντας, εκ μέρους του ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ) οι εργασίες της συνδιάσκεψής σας να αποτελέσουν συμβολή σε αυτήν την κατεύθυνση, για το άνοιγμα δρόμων πάλης και αγώνα για την εργατική τάξη, τον λαό και τη νεολαία.
(Το βίντεο αναρτήθηκε ξανά μετα απ΄ την διόρθωση των ηχητικών προβλημάτων που υπήρξαν)
