Έγινε η έκρηξη, άνοιξε η τρύπα, έπεσαν μέσα οι πέντε εργάτριες, δολοφονήθηκαν. Την άλλη μέρα οι επιζήσαντες θα πάνε ξανά στη δουλειά, στο «σύγχρονο εργοστάσιο», όπως το ονομάτισε ο Μητσοτάκης στο υπουργικό συμβούλιο. Αλλά η «τρύπα» δεν γεμίζει, ο καπιταλιστικός Μινώταυρος τον καιρό της κρίσης και της σήψης δεν χορταίνει.
Τις ίδιες μέρες σακατεύτηκαν εργάτες στο «Γευσήνους», στο ΟΑΚΑ, στην Παλαιόχωρα Χανίων. Και συνεχίζουν να βράζουν τα καζάνια στο Πέραμα, να τρέχουν κυνηγημένοι οι ντελιβεράδες και να μετεωρίζονται εξουθενωμένοι οι εργάτες στον ουρανοξύστη στο Ελληνικό. Όπως συνεχίζουν να διώχνουν τα παιδιά του λαού από τα σχολεία τους στις εργατολαϊκές γειτονιές σαν το Αιγάλεω, να διαγράφουν εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές, να απλώνουν τη φάμπρικα των διώξεων-απολύσεων στους εκπαιδευτικούς και σε όσους αντιστέκονται στο «στρατιωτικό νόμο» του νέου πειθαρχικού και των «γύψων» που διαρκώς βάζουν στα σωματεία, στην απεργία, στις διαδηλώσεις.
Και ενώ η βαρβαρότητα μετράει νεκρούς, σακατεμένους, εξουθενωμένους, ενώ η κανονικότητα είναι η εξαθλίωση και η ανέχεια, στα μικρόφωνα του συστήματος οι υπουργοί του πανηγυρίζουν! Αδίστακτοι υπηρέτες της πολιτικής που έχει κάνει αναλώσιμους όσους παράγουν τον πλούτο αυτής της κοινωνίας, της πολιτικής που ληστεύει τη ζωή και τις ανάσες του λαού, της πολιτικής που συντρίβει το μέλλον της νεολαίας, παρουσιάζουν «στοιχεία» που δείχνουν «αύξηση των ελέγχων ασφάλειας» στους χώρους δουλειάς και «μεγάλη βελτίωση» των κοινωνικοικονομικών συνθηκών!
Ο Καραγκούνης, η Κεραμέως, ο Γεωργιάδης και το κάθε στέλεχος της κυβέρνησης της ΝΔ ξέρουν πολύ καλά τι νόμους ψήφισαν, τι χτυπήματα έδωσαν ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό. Και αυτό που λένε με τη χοντροκομμένη και προκλητική προπαγάνδα τους είναι ότι αυτή την πολιτική θα συνεχίσουν. Αυτή είναι η μοναδική γραμμή του συστήματος και όχι μόνο της κυβέρνησής τους!
Με αυτή τη γραμμή η κυβέρνηση στάθηκε απέναντι στον μεγάλο αγώνα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Με αυτή τη γραμμή, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας, ΝΕ.ΑΡ. και ό,τι άλλο αναφέρεται στην κακόφημη «κεντροαριστερά» αναζητά συσκευασία για να παρουσιάσει μια τάχα εναλλακτική κυβερνητική λύση! Με αυτά τα δεδομένα το σύνθημα-κατεύθυνση «για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε» γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό! Ο θρήνος και η οργή να γίνουν απόφαση οργάνωσης και αγώνα!
Η ανάγκη μιας τέτοιας απόφασης αναδεικνύεται από όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη που κατατρώγεται από την καπιταλιστική αγριότητα παντού, και στις χώρες που κάποτε παρουσιάζονταν σαν «υποδείγματα της σοσιαλδημοκρατικής ευημερίας». Τώρα η «παγκόσμια κανονικότητα» είναι αυτή που διαμορφώνεται από την κούρσα προετοιμασίας ενός παγκόσμιου πολεμικού μακελειού. Μια κούρσα που μαζί με την εξαθλίωση των εργατικών–λαϊκών μαζών, δίπλα στην κλιμάκωση των πολιτικών κατάπνιξης των ελευθεριών και φασιστικοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής –ακόμα και με σώματα τύπου ICE στις ΗΠΑ- έχει φέρει μεγάλους τριγμούς και σοβαρές αντιθέσεις στη συνοχή και στους όρους λειτουργίας της ιμπεριαλιστικής Δύσης.
Η εξέλιξη αυτή πολλαπλασιάζει διαρκώς την ταραχή του αστικού πολιτικού προσωπικού στη χώρα, και παράγει θεμελιακά ερωτήματα για το πώς θα πορευτεί η χώρα. Μια χώρα στην οποία η άρχουσα τάξη αναπαράγεται στη βάση της διπλής της εξάρτησης από ΗΠΑ και ΕΕ ή, αλλιώς, μεταφέροντας στα σημερινά δεδομένα τη δήλωση του Γ. Παπανδρέου του 1950, «η άρχουσα τάξη αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αμερικάνικο και έναν ευρωπαϊκό. Και κινδυνεύει με ασφυξία αν χάσει όποιον από τους δύο!»
Όλα τα «επιτεύγματα» και οι προσδοκίες της άρχουσας τάξης από αυτή τη συνθήκη της διπλής εξάρτησης –με την οποία πορεύεται από το 1974- όχι μόνο δεν θεωρείται ότι μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά στη βάση της κοινής συμφωνίας των διατλαντικών ιμπεριαλιστών πατρώνων, αλλά αντίθετα μπαίνουν πλέον στο στρόβιλο των αντιθέσεών τους. Ήδη ακούγονται φωνές (Διαμαντοπούλου) που, απηχώντας τους Ευρωπαίους, προτείνουν μέχρι και ακύρωση των συμφωνιών για το αμερικάνικο LNG, συμφωνίες που μόλις δύο μήνες πριν χαιρετίστηκαν σαν «μεγάλες εθνικές επιτυχίες».
Βέβαια, έτσι κι αλλιώς τα δεδομένα ήταν ήδη πολύ αρνητικά καθώς οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ελέω πολεμικών προετοιμασιών έσφιγγαν και σφίγγουν τα λουριά των χρηματοδοτήσεων μέσω των οποίων λειτουργεί η παραρτημοποιημένη ντόπια οικονομία και οι ΗΠΑ κλιμάκωναν τις απαιτήσεις χρήσης του «οικοπέδου Ελλάδα» έναντι των ανταγωνιστών τους, όπως αποτυπώθηκε με άμεσο τρόπο με την έλευση της νέας πρέσβη τους.
Όμως η όξυνση των αντιθέσεων ΗΠΑ-ΕΕ κάνει πολύ πιο ταραγμένα τα έτσι κι αλλιώς αχαρτογράφητα νερά, ακόμα πιο αντιδραστική και τυχοδιωκτική την άρχουσα τάξη και το πολιτικό σύστημα. Κάτω από το βάρος αυτών των εξελίξεων περιορίζονται, αν δεν εγκαταλείπονται, οι όποιες φιλοδοξίες ξεπεράσματος του πολιτικού κατακερματισμού και διαμόρφωσης μιας πιο συγκροτημένης διάταξης του πολιτικού συστήματος.
Έτσι, από τη μια η Καρυστιανού σπρώχνεται να κάνει «ό,τι μπορεί» για να μαζέψει τμήμα της δυσαρέσκειας, ενώ ταυτόχρονα με τα πρώτα βήματά της επιβεβαιώνεται ότι ο κάθε «νέος» σχηματισμός που θα φέρουν οι «από πάνω» θα αποτελεί συμβολή στη γενικευμένη ιστορική οπισθοδρόμηση που βαδίζει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Από την άλλη, οι συναντήσεις Τασούλα με όλους τους πρώην πρωθυπουργούς αποτελούν προετοιμασία των έκτακτων λύσεων στις οποίες το σύστημα σχεδιάζει να καταφύγει για να επιβάλει… ομοψυχία στο λαό!
Έκτακτες λύσεις που θα διατηρούν τον κοινοβουλευτικό μανδύα (όπως λόγου χάρη έγινε με τον Παπαδήμο) αλλά, ωστόσο, που για να στερεωθούν θα χρειάζονται όλο και περισσότερο την καταστολή, την τρομοκρατία, την φασιστικοποίηση.
Ο λογαριασμός που άνοιξε η πάλη της φτωχομεσαίας αγροτιάς είναι αποκαλυπτικός των κοινωνικών αιτιών του ζητήματος αυτού. Απέναντι στην εξαθλίωσή τους, απέναντι στο ξεκλήρισμά τους, χωρίς καμιά προοπτική, το σύστημα και η κυβέρνησή του δεν έχουν τίποτε άλλο να «αφηγηθούν» εκτός από την απαίτηση να υποταχτεί ο κόσμος αυτός στους «δημοσιονομικούς» λογαριασμούς του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών της ΕΕ!
Η ανάγκη του συστήματος να επιβάλει με το κνούτο την πολιτική του είναι ακόμα πιο προφανής στην περίπτωση της νεολαίας. Για την οποία με το εθνικό απολυτήριο, τις διαγραφές, τους εισαγγελείς, τις πειθαρχικές διώξεις, τις αποβολές, την ξέφρενη εντατικοποίηση, διαμορφώνει ήδη σε σχολεία και Πανεπιστήμια έναν άτυπο «στρατιωτικό νόμο» που επιδιώκει να καταργήσει το σύλλογο, τη συλλογικότητα, τη διακίνηση ιδεών, την πάλη, την αμφισβήτηση!
Ακόμα περισσότερο αυτή την κατεύθυνση έρχονται να υπηρετήσουν οι λεγόμενες «συλλογικές συμβάσεις» που το κυβερνητικό νομοσχέδιο σε συνεργασία με τον ΣΕΒ, τις μεγάλες εργοδοτικές ενώσεις και τη ΓΣΕΕ θα… «χαρίσει» στους εργαζόμενους. Είναι φανερό ότι στη συνέχεια της καταιγίδας των αντεργατικών νόμων των προηγούμενων χρόνων το σύστημα και η κυβέρνησή του στοχεύει να δέσει και με άλλες αλυσίδες τον κόσμο της δουλειάς!
Η ελπίδα υπάρχει και βρίσκεται στις μάχες! Στις μάχες που έχει ανάγκη να δώσει η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία. Στις μάχες που θα συγκροτούν τις εργατικές-λαϊκές δυνάμεις σε βάση ανεξάρτητη από το σύστημα, και άρα θα σπάζουν τις νόρμες του καθεστωτικού συνδικαλισμού, της ανάθεσης και της εικονικής πάλης που τόσο πιστά υπηρετεί η πολιτική και η πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ. Στις μάχες που θα αναπτύσσουν κύματα αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στην πολιτική του συστήματος με αποφασιστικότητα και συνέπεια, χωρίς να ψάχνουν την απάτη του διαλόγου για να ακυρώσουν την πάλη.
Στις μάχες αυτές μπορεί και πρέπει να ανασυγκροτείται η κατεύθυνση της επαναστατικής, κομμουνιστικής προοπτικής, να απαντιέται από την ίδια την πάλη των μαζών ο χυδαίος αντικομμουνισμός που διαχέεται όλο και περισσότερο κάθε μέρα από όλα τα κανάλια του συστήματος.
Η «Προλεταριακή Σημαία» θέλει να τιμήσει το χιλιοστό φύλλο της με τη δέσμευση πως θα συμβάλει σε αυτές τις μάχες, πως θα διεκδικήσει ρόλο για να δυναμώσει η ελπίδα μέσα στις μάχες αυτές, για να γίνονται κατακτήσεις τα δίκια της εργατικής τάξης και του λαού, για να συγκροτούνται οι όροι της επαναστατικής προοπτικής για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό!
