Το νέο έτος μάς βρήκε (δυστυχώς) παρακολουθητές της νέας επέμβασης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Βενεζουέλα και της απαγωγής του Μαδούρο. Νέες αρμάδες και αεροπλανοφόρα στέλνονται στη Μ. Ανατολή με το βλέμμα στο δύστροπο Ιράν. Η Γροιλανδία και ο Καναδάς έχουν την ατυχία να βρίσκονται τόσο κοντά στις ΗΠΑ (όπως έλεγε ο άλλοτε πρόεδρος του Μεξικό, Ντίαζ, για τη δική του χώρα). Στο Ουκρανικό, οι προσπάθειες να βρεθεί μια προσωρινή παύση εναλλάσσονται με τα drones στην κατοικία του Πούτιν, την κατάληψη ρωσικού τάνκερ από το αμερικάνικο ναυτικό και την απάντηση της Ρωσίας με τον δεύτερο Oreshnik.
Σε αυτό το πλαίσιο της παρόξυνσης των ανταγωνισμών και της εναλλαγής διαπραγματεύσεων και πολεμικών επεισοδίων, με το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα παγκοσμίως αναντίστοιχο των απαιτήσεων, είχαμε δύο σημαντικά γεγονότα στα ΑΕΙ. Μέσα στον Ιανουάριο διοργανώθηκε διήμερο συνέδριο με θέμα «Η οικονομία του πολέμου», με συνδιοργανωτές τη Νομική Σχολή ΑΠΘ και την Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Το συνέδριο ανέλυσε την προσπάθεια της οικονομίας μιας χώρας να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του πολέμου αλλά και τα ζητήματα που αντιμετωπίζει κατά την προετοιμασία της προς αυτόν. Το δεύτερο ήταν η αλλαγή του κανονισμού στο ΕΜΠ στο σημείο που απαγόρευε τη συμμετοχή του ιδρύματος σε ερευνητικά πολεμικά προγράμματα και σε έργα που χρηματοδοτούνται από στρατιωτικούς συνασπισμούς όπως το ΝΑΤΟ.
Ο παραπάνω κανονισμός του ΕΜΠ συντάχθηκε το 2003 μπροστά στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και στην ανάπτυξη μαζικών αντιπολεμικών εκδηλώσεων του λαού και της νεολαίας της χώρας. Βέβαια, ακόμα και σε αυτόν υπήρχε ένας αστερίσκος. Αναγράφεται πως απαγορεύεται η συμμετοχή του ιδρύματος σε πολεμικά προγράμματα, εκτός αν πρόκειται για έρευνα για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας. Θυμίζοντας τα όρια του αστικορεφορμιστικού «αντιιμπεριαλισμού» που σήμερα εκφράζεται με την άποψη που στρέφεται ενάντια στην αποστολή σιδερικών στην Ουκρανία γιατί αποδυναμώνεται η δυνατότητα της χώρας. Στην αντιπαράθεσή της με τους γείτονες, θα πούμε εμείς. Ωστόσο, μέχρι και αυτή η αναθεώρηση (του κανονισμού) είναι ένδειξη της πολεμικής υστερίας στον κόσμο και κύρια στην Ευρώπη.
Η ελληνική αστική τάξη θέλει να προετοιμάσει τη νεολαία για το νέο σφαγείο. Μας προορίζει να ματώσουμε για χάρη των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Επειδή όμως δεν φτάνει αυτό, πλέον πρέπει να συνηθίσουμε να βλέπουμε φέρετρα να γυρνάνε από το μέτωπο, όπως πρόσφατα μας ενημέρωσε ο Δένδιας. Οι ίδιοι τους γνωρίζουν καλά ότι όσο το εργατικό-λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε αποσυγκρότηση, όσο οι εργαζόμενες μάζες και οι φοιτητές παραμένουν ανοργάνωτοι και δεν συγκροτούν τις αντιστάσεις τους ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου και το γκρέμισμα κατακτήσεων αιώνων, τόσο πιο εύκολα θα σέρνονται σε άδικους πολέμους για ξένα συμφέροντα. Για αυτά των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας αστικής τάξης.
Η οικονομία λοιπόν μιας χώρας που προετοιμάζεται για πόλεμο, για να γυρίσουμε και στους άξονες της εκδήλωσης, δεν αντέχει λαϊκά δικαιώματα. Ή, όπως έλεγε και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ πριν από έναν χρόνο, «η ελευθερία δεν έρχεται δωρεάν». Πρέπει ο λαός και η νεολαία να θυσιάσουν τα δικαιώματά τους σε δουλειά με αξιοπρεπή μισθό, σπουδές, συντάξεις, περίθαλψη και κοινωνική ασφάλιση. Λυσσάνε λοιπόν να πείσουν τη νεολαία από νωρίς να κάτσει στη γωνία, μακριά από διεκδικήσεις για τα αυτονόητα, μην τυχόν και μέσα από την πάλη της αυτή αντιληφθεί ότι είναι οι ίδιοι που τσακίζουν το παρόν και το μέλλον της, αυτοί που θα τη σύρουν στο επόμενο μακελειό.
Η επιθυμία και προσπάθεια ιμπεριαλιστών και ελληνικής άρχουσας τάξης να φέρουν στα μέτρα τους τη νεολαία προδίδει ωστόσο το εξής: όσα όπλα, όσα υπερσύγχρονα δολοφονικά εργαλεία, όσα τεχνολογικά εξελιγμένα συστήματα άμυνας ή επίθεσης και να μαζέψουν, χρειάζονται την απαραίτητη ανθρώπινη ύλη που θα τα χρησιμοποιήσει. Χωρίς τον ανθρώπινο παράγοντα γίνονται άχρηστα.
Εδώ λοιπόν βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα για τη νεολαία. Να συγκροτήσει την πάλη της για ζωή, σπουδές, δουλειά, κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες. Να συμμετέχει σαν κομμάτι του λαϊκού κινήματος στη συγκρότηση αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου και φιλίας των λαών. Τέτοιο που θα βάζει φραγμό στα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Να το θέσουμε διαφορετικά. Πόσο εύκολα θα διεξάγονταν τέτοια πολεμικά συνέδρια, πόσο άνετα θα έμπαινε το πανεπιστήμιο στην υπηρεσία πολεμικών σχεδιασμών, αν οι σχολές ήταν κατειλημμένες και οι φοιτητές στους δρόμους ενάντια στις διαγραφές; Αν στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων αποφασίζονταν αντιπολεμικές δράσεις ενάντια στην επέμβαση στη Βενεζουέλα, τη συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού;
Μία τελευταία αλλά ενδεικτική για τα παραπάνω υποσημείωση. Το ΑΠΘ και μόνο στο φόβο μην πάρουν οι αντιδράσεις των φοιτητών πιο ενεργητική μορφή άλλαξε το μέρος διεξαγωγής των εκδηλώσεων σε χώρο εκτός του πανεπιστημίου και χωρίς τη συμμετοχή κοινού πέρα από τους προσκεκλημένους.
