Στον απέραντο υγρό τάφο της Μεσογείου προστέθηκαν οι 15 νεκροί πρόσφυγες στα ανοιχτά της Χίου. Λίγες μέρες πιο πριν, στη μακρά λίστα των εργοδοτικών δολοφονιών είχαν γραφτεί και τα ονόματα των 5 εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα. Και είναι αναρίθμητα τα καθημερινά, «μικρά» και μεγάλα εγκλήματα του συστήματος της εκμετάλλευσης σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας.
Από τη Χίο μέχρι τα Τέμπη, από τη Βιολάντα μέχρι την Πύλο, από το Μάτι μέχρι τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας, από την Ηλεία μέχρι τους εκατοντάδες εργάτες και εργαζόμενους κάθε χρόνο που δεν γυρίζουν σπίτι από τη δουλειά, αλλά και την καθημερινή βία της φτώχειας, της ακρίβειας, της ταξικής απόρριψης από τις σπουδές, της όλο και αγριότερης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, ένα κοινό μαύρο νήμα ενός συστήματος σε κρίση και σήψη απλώνεται και συνδέει όλες αυτές τις περιπτώσεις. Ξεχειλίζει η φρίκη και η κτηνωδία στην «κανονικότητα» που έχουν οικοδομήσει οι κυρίαρχες δυνάμεις. Όπου και αν ζουν, δουλεύουν ή σπουδάζουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία, το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο πνιγηρό, η ζωή όλο και πιο αβίωτη, ενώ όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο και υπάρχουν και χειρότερα.
