Στον απέραντο υγρό τάφο της Μεσογείου προστέθηκαν οι 15 νεκροί πρόσφυγες στα ανοιχτά της Χίου. Λίγες μέρες πιο πριν, στη μακρά λίστα των εργοδοτικών δολοφονιών είχαν γραφτεί και τα ονόματα των 5 εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα. Και είναι αναρίθμητα τα καθημερινά, «μικρά» και μεγάλα εγκλήματα του συστήματος της εκμετάλλευσης σε βάρος της ζωής και των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας.
Από τη Χίο μέχρι τα Τέμπη, από τη Βιολάντα μέχρι την Πύλο, από το Μάτι μέχρι τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς της πανδημίας, από την Ηλεία μέχρι τους εκατοντάδες εργάτες και εργαζόμενους κάθε χρόνο που δεν γυρίζουν σπίτι από τη δουλειά, αλλά και την καθημερινή βία της φτώχειας, της ακρίβειας, της ταξικής απόρριψης από τις σπουδές, της όλο και αγριότερης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, ένα κοινό μαύρο νήμα ενός συστήματος σε κρίση και σήψη απλώνεται και συνδέει όλες αυτές τις περιπτώσεις. Ξεχειλίζει η φρίκη και η κτηνωδία στην «κανονικότητα» που έχουν οικοδομήσει οι κυρίαρχες δυνάμεις. Όπου και αν ζουν, δουλεύουν ή σπουδάζουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία, το περιβάλλον γίνεται όλο και πιο πνιγηρό, η ζωή όλο και πιο αβίωτη, ενώ όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο και υπάρχουν και χειρότερα.
Η κατάσταση αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό. Γεννιέται διαρκώς από τη βάρβαρη και εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών ολομέτωπης επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργατών και του λαού. Μιας πραγματικής επέλασης, που κηρύχτηκε από τις δυνάμεις του συστήματος στη βάση της οπισθοχώρησης και της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος και του δυσμενούς ταξικού συσχετισμού δύναμης για την εργατική τάξη που εκείνη παρήγαγε.
Συγκαταλέγεται στις επιτυχίες του κεφαλαίου, λοιπόν, η μεγάλη απαξίωση της δουλειάς και της ζωής του εργαζόμενου ανθρώπου, που έχει μετατραπεί σε αναλώσιμο για τα κέρδη και τα καπιταλιστικά συμφέροντα, έρμαιο στις ορέξεις των εργοδοτών, που επιδιώκουν να έχουν τη δυνατότητα να τον απομυζούν όσο, όπως και όποτε το επιθυμούν. Η περίπτωση του εργοδοτικού εγκλήματος στη Βιολάντα, συνεπώς, δεν αφορά απλώς έναν μεμονωμένο αποθρασυμένο εργοδότη, ο οποίος είχε τις εργάτριές του να δουλεύουν σε επισφαλείς συνθήκες και χωρίς τους προβλεπόμενους ελέγχους. Αποτελεί μια νομοτελειακή εξέλιξη της κατεύθυνσης «όλα για το κεφάλαιο», που έχουν στηρίξει όλες οι κυβερνήσεις, με απανωτά νομοθετήματα που απελευθερώνουν τους καπιταλιστές από κάθε φραγμό για την απογείωση της εκμετάλλευσης. Πατάει στην ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης που επέφερε η ήττα, στα συνεχή πλήγματα που έχει δεχτεί ο ανεξάρτητος-ταξικός συνδικαλισμός, στη μεγάλη υποχώρηση της οργάνωσης στους χώρους δουλειάς.
Έχουμε μπει, άλλωστε, σε μια εποχή γενικευμένου πολεμικού βηματισμού και παρόξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η συνθήκη αυτή τροφοδοτεί περαιτέρω την αντιλαϊκή επίθεση και συμπιέζει προς τα κάτω τις εργαζόμενες λαϊκές μάζες, που καλούνται από τους ιμπεριαλιστές και τις αστικές τάξεις να προετοιμαστούν για να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμες για τα μεγάλα σφαγεία που προετοιμάζονται. Στην αιματηρή κούρσα προς τη συνολική αναμέτρηση, θα αγριεύει ακόμα περισσότερο το ρήμαγμα ολόκληρων περιοχών του πλανήτη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, θα πληθαίνουν οι επεμβάσεις τους που κομματιάζουν χώρες και μακελεύουν λαούς.
Αυτοί είναι οι παράγοντες που βρίσκονται πίσω από τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών. Οι ξεριζωμένοι, που φεύγουν από τον τόπο τους σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, όπως οι δεκάδες νεκροί και τραυματίες της Χίου, δεν είναι κάποιοι άνθρωποι που στάθηκαν άτυχοι. Είναι το παράγωγο της πορείας ξαναμοιράσματος του κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, της διαπάλης τους για παγκόσμια ηγεμονία/κυριαρχία. Και όταν δεν αντιμετωπίζονται σαν υλικό προς υπερεκμετάλλευση στα κάτεργα του κεφαλαίου, θεωρούνται περιττοί, «παράνομοι εισβολείς», «λαθραίοι», ανθρώπινα «σκουπίδια», που πρέπει να απελαθούν, να εμβολιστούν, να δολοφονηθούν στα σύνορα.
Αυτή την πολιτική έχουν χαράξει η κυβέρνηση της ΝΔ και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, την ίδια στιγμή που μπλέκουν τη χώρα στα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστικών αφεντικών τους. Αυτή η πολιτική είναι υπεύθυνη για το πρόσφατο έγκλημα στα ανοιχτά της Χίου, που δεν ήταν το πρώτο και δυστυχώς δε θα είναι και το τελευταίο. Και για να υποστηριχθεί, επιστρατεύτηκε όλες τις προηγούμενες μέρες ένας ολόκληρος εσμός από φασιστοειδή της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, σχολιαστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που επί της ουσίας πανηγύριζαν για τα κατορθώματα του Λιμενικού και ζητούσαν κι άλλο αίμα. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής γνώρισε νέες στιγμές δόξας, με τελικό αποδέκτη τον λαό, που καλείται να σκύψει το κεφάλι και να δει τον εχθρό στον διπλανό του, τον πρόσφυγα και τον μετανάστη, να ξεχάσει την ταξική αλήθεια ότι ντόπιοι και ξένοι εργάτες έχουν κοινά συμφέροντα και κοινούς εχθρούς το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό.
Το σύστημα υπόσχεται κόλαση παντού! Δεν είναι, όμως, ανίκητο. Τα εγκλήματά του γέννησαν και θα εξακολουθήσουν να γεννάνε κύματα λαϊκής οργής και αγανάκτησης, όπως απέδειξαν οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη πριν από έναν χρόνο, οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, η πρόσφατη πολύμηνη πάλη της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Η οργή αυτή δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο, παρόλο που καταβάλλονται προσπάθειες από πολλές πλευρές για να ξοδευτεί σε αδιέξοδες λύσεις και ψεύτικους σωτήρες. Μπορεί να μετατραπεί σε βάση για τη συγκρότηση των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων.
Η μοναδική διέξοδος απέναντι στη γενικευμένη βαρβαρότητα είναι τα πραγματικά βήματα οργάνωσης και πάλης του κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας. Αυτά τα βήματα θα επιχειρήσουν να ψηλαφίσουν οι δυνάμεις της Ταξικής Πορείας στην Πανελλαδική της Σύσκεψη στις 14-15 του Φλεβάρη, ανοίγοντας δρόμους για την αναβάθμιση της παρέμβασης και της συγκρότησής τους στους χώρους δουλειάς.
