ΗΠΑ-Ισραήλ ματώνουν τη Μέση Ανατολή
Πολεμική επιδρομή στο Ιράν
Τι φέρνει στους λαούς η -όποια- «επόμενη μέρα»;
Στους πολέμους των ιμπεριαλιστών στόχος και η συνείδηση των λαών
Εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο στο όνομα της «άμυνας»
ΗΠΑ-Ισραήλ ματώνουν τη Μέση Ανατολή
Η αμερικανοϊσραηλινή επιδρομή στο Ιράν δεν είναι μόνο συνέχεια του «πολέμου των 12 ημερών» του περασμένου Ιουνίου, αλλά αποτελεί μια πολύ μεγάλη και σοβαρή κλιμάκωσή της και θα έχει πολλές και σημαντικές γεωπολιτικές και γεωοικονομικές συνέπειες. Δείχνει και επιβεβαιώνει ταυτόχρονα την εκτίμησή μας ότι η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ του περασμένου Ιούνη είχε για τους επιτιθέμενους ατελείς και περιορισμένες σε βάθος και έκταση επιτυχίες, ενώ ανέδειξε και μια σειρά τρωτά του Ισραήλ.
Η επιδρομή των ΗΠΑ-Ισραήλ είναι επίσης συνέχεια και κλιμάκωση των επιθετικών, επεμβατικών κινήσεων των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα, των απειλών στη Γροιλανδία, των εκβιασμών προς τον Καναδά και πραγματοποιείται ταυτόχρονα με τον ναυτικό «στραγγαλισμό» της Κούβας. Άρα αποτελεί ακόμη μια πρακτική έκφραση της «Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας» που δημοσίευσαν οι ΗΠΑ τον Δεκέμβρη του 2025 όσον αφορά το πεδίο της Μέσης Ανατολής αλλά όχι μόνο, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.
Η επίθεση αυτή φέρνει πιο κοντά το γενικευμένο μακελειό, είναι τμήμα αυτής της πορείας που οι λαοί, όπως και τώρα ο λαός του Ιράν, καλούνται να πληρώσουν με το αίμα τους.
Ποιοι είναι οι γενικοί στόχοι των ΗΠΑ;
Πρώτον, η μεγάλη αποδυνάμωση του Ιράν. Πιο συγκεκριμένα, ένα ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα στο πυρηνικό του πρόγραμμα, ο σημαντικός περιορισμός έως εξουδετέρωση του βαλλιστικού πυραυλικού του προγράμματος και μέσα από αυτά το ακόμα μεγαλύτερο χτύπημα στη συνολική επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Σε συνέχεια και κλιμάκωση φυσικά της αποδυνάμωσης αυτής της επιρροής από τα χτυπήματα στη Χεζμπολάχ, στη Χαμάς και την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Στο ίδιο πλαίσιο, μάξιμουμ στόχος αποτέλεσε η ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν και η αλλαγή γεωπολιτικού προσανατολισμού, αλλά γι’ αυτόν θα πούμε παρακάτω.
Δεύτερον, το μπλοκάρισμα και, γιατί όχι, η ακύρωση των λεγόμενων ευρασιατικών διαδρόμων που προωθούν Ρωσία και Κίνα για να παρακάμψουν τις θαλάσσιες διαδρομές που ελέγχονται από ΗΠΑ-Δύση. Αναφερόμαστε στον Διεθνή Διάδρομο Μεταφορών Βορρά-Νότου (INSTC) που συνδέει τη Ρωσία με το λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς (Bandar Abbas) του Ιράν, μέσω του Αζερμπαϊτζάν. Τον σιδηρόδρομο Κίνας – Ιράν, τμήμα της 25ετούς συμφωνίας που υπέγραψαν Κίνα και Ιράν το 2020 και που αποτελεί ένα από τα στρατηγικά τμήματα της κινέζικης Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (BRI). Ο οποίος μαζί με άλλους διαδρόμους (Κίνας – Πακιστάν, Πολικό Δρόμο του Μεταξιού κ.ά.) αποτυπώνει την προσπάθεια της Κίνας να μειώσει τη μεγάλη εξάρτηση του εμπορίου και της ενεργειακής τροφοδοσίας της από τα Στενά της Μάλακα, που ελέγχονται από τις ΗΠΑ.
Τρίτον, να αναδείξουν ακόμα πιο έντονα τις στρατηγικές αδυναμίες της Ρωσίας και της Κίνας, την αδυναμία τους να στηρίξουν τους εταίρους και συμμάχους τους, όπως φάνηκε στη Βενεζουέλα και τώρα στο Ιράν. Ώστε να δημιουργηθεί «κρίση αξιοπιστίας» των δύο ευρασιατικών ιμπεριαλιστών προς τον λεγόμενο «Παγκόσμιο Νότο», δηλαδή τις χώρες που Ρωσία και Κίνα προσεγγίζουν, εκμεταλλευόμενες τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια αρκετών αστικών τάξεων από «τα έργα και τις ημέρες» της δυτικής αποικιοκρατίας έως τις σύγχρονες πολιτικές των δυτικών ιμπεριαλιστών. Ιδιαίτερα η επίθεση αποτελεί μια ακόμη σημαντική κίνηση των ΗΠΑ να εκβιάσουν τη Ρωσία ώστε να αποδεχθεί έναν κάποιο συμβιβασμό στην Ουκρανία. «Παγκόσμιο πόλεμο» που διεξάγουν οι ΗΠΑ ενάντια στη Ρωσία ονόμασε τις κινήσεις αυτές ο Λαβρόφ τη μέρα της επίθεσης.
Ο αμερικάνικος τυχοδιωκτισμός
Όπως ήταν φανερό από τα πριν και αποδείχθηκε περίτρανα, οι ΗΠΑ δεν είχαν διαμορφώσει σοβαρούς εσωτερικούς όρους στο Ιράν για μια αποδεκτή από το λαό φιλοδυτική διαδοχή του σημερινού καθεστώτος. Οι εμφανίσεις του γιου του μισητού στο λαό του Ιράν σάχη μάλλον ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού του κενού. Από την άλλη, μια χερσαία επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν θα αποτελούσε μια επιλογή σοβαρού αδιεξόδου, αν όχι γεωπολιτικής αυτοκτονίας για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, παρά τις ανυπόστατες φλυαρίες που ακούστηκαν τις πρώτες μέρες της επίθεσης. Πολύ περισσότερο όταν δεν υπήρξε καμιά εσωτερική εξέλιξη στο Ιράν τέτοια που να δελεάζει τμήματα των ΗΠΑ να κινηθούν σε μια τόσο –το λιγότερο- παρακινδυνευμένη κατεύθυνση.
Με δεδομένα τα προηγούμενα, φαίνεται ότι οι ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ συνάρθρωσαν και στήριξαν σε σημαντικό βαθμό όλους τους στόχους με μια μάξιμουμ επιδίωξη: την ανατροπή συνολικά του καθεστώτος του Ιράν. Θεώρησαν πως ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας σε συνάρτηση με την πολεμική πίεση και την υποβόσκουσα κοινωνική δυσαρέσκεια θα οδηγούσε σε μια γρήγορη ανατροπή; Υποτίμησαν τη συνοχή και υπερτίμησαν τη διαβρωτική δουλειά και τη φανερή διείσδυση των μυστικών τους υπηρεσιών (CIA, Μοσάντ) στα ηγετικά κλιμάκια του Ιράν; Εκτίμησαν ότι, με βάση την (μη) αντίδραση της Ρωσίας – Κίνας στα μέτωπα που άνοιξαν στη Βενεζουέλα και παλιότερα στη Συρία, το Ιράν θα υπέκυπτε; Όλα μαζί;
Γι’ αυτό και η κίνηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού συνιστά έναν πολεμικό τυχοδιωκτισμό που, αν μη τι άλλο, αποδεικνύει πως το «στριμωγμένο θηρίο» θα παλέψει, ακόμα και αν δεν έχει διασφαλίσει «την επόμενη μέρα», με κάθε μέσο και τρόπο ώστε να αντιμετωπίσει τη σχετική του αποδυνάμωση, βάζοντας μπροστά τη σαφή υπεροχή που έχει να κινητοποιεί παγκόσμια και σε μικρό χρόνο τεράστιες πολεμικές δυνάμεις και να στηρίζεται στο παγκόσμιο δίκτυο βάσεων που διαθέτει.
Το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό «σκορποχώρι» ζορισμένο και συνένοχο
Σε δεινή θέση βρέθηκαν για πολλοστή φορά οι ευρωπαίοι – εντός και εκτός ΕΕ- ιμπεριαλιστές. Με τον Μερτς να αποδέχεται άφωνος το βρίσιμο του ισπανού πρωθυπουργού Σάντσεθ από τον Τραμπ. Τον άγγλο πρωθυπουργό να ανακρούει πρύμναν στην αρχική του απόφαση να μη διαθέσει τις αγγλικές βάσεις στα αμερικάνικα αεροπλάνα. Τον γάλλο πρόεδρο να δηλώνει πως η επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν είναι εκτός διεθνούς δικαίου και ταυτόχρονα να δηλώνει παρών σε «αμυντικά» καθήκοντα. Και την Κομισιόν να καταδικάζει τις επιθέσεις του Ιράν στις αμερικάνικες βάσεις που διατηρούν τα αραβικά καθεστώτα και να μη λέει ούτε λέξη για την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση!
Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές νιώθουν και είναι στριμωγμένοι από τις επιθετικές κινήσεις των ΗΠΑ. Προσπαθούν να πλασαριστούν ο καθένας για λογαριασμό του στο πλαίσιο που διαμορφώνουν οι αμερικάνικες κινήσεις και φυσικά δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τους λαούς που δολοφονούνται! Ειδικότερα η Γαλλία προσπαθεί τόσο με την κίνησή της όσον αφορά την Κύπρο να προβάλει μια κάποια ισχύ, ενώ στο Λίβανο να διασώσει την όποια επιρροή της που κατακρημνίζεται από την εισβολή και τους βομβαρδισμούς του φασιστικού Ισραήλ.
Οι επιλογές του ιρανικού καθεστώτος και ζητήματα συνοχής
Το ιρανικό καθεστώς, παρά την ισχυρή πίεση που δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται, παρά το ότι αποδείχτηκε «ελβετικό τυρί» στα ζητήματα ασφαλείας, έδειξε ότι είχε σχετικά προϋπολογίσει το τι θα αντιμετώπιζε σε περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης και έκανε την πολιτικο-στρατιωτική επιλογή να στηριχθεί στο βαλλιστικό του οπλοστάσιο. Στρατιωτική γιατί εκτιμούσε, και σωστά, πως είναι το δυνατό του σημείο έναντι των ΗΠΑ-Ισραήλ. Πολιτικά γιατί δεν είχε αποφασίσει να στηριχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα στη Ρωσία αλλά και την Κίνα. Όχι μόνο πριν από τον «πόλεμο των 12 ημερών» αλλά και από τότε μέχρι σήμερα, η ιρανική ηγεσία έδειχνε με όλους τους τρόπους ότι δεν θέλει να στραφεί «μονόπαντα» προς τους ευρασιατικούς ιμπεριαλιστές και ταυτόχρονα θεωρούσε -σαφώς εσφαλμένα- πως μπορεί να διαμορφώσει με τις ΗΠΑ μια ισορροπημένη, αν όχι μια αμοιβαία επωφελή, διακρατική σχέση. Οι δηλώσεις Πούτιν ότι η ηγεσία του Ιράν ποτέ δεν ζήτησε από τη Ρωσία στρατιωτική στήριξη αν και της προτάθηκε επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.
Ωστόσο, κυρίως η Ρωσία αλλά και η Κίνα προστρέχουν στο πλευρό του Ιράν. Η ίδια η «Ουάσινγκτον Ποστ» «αποκάλυψε» πως η Ρωσία δίνει ακριβείς, από δορυφόρους της, πληροφορίες στο Ιράν για τις ακριβείς συντεταγμένες κρίσιμων οπλικών συστημάτων που είναι εγκατεστημένα στις διάσπαρτες αμερικάνικες βάσεις της Αραβικής Χερσονήσου. Πληροφορίες που είχαν σαν αποτέλεσμα και το χτύπημά τους από τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν και την εξολόθρευση κρίσιμων αμερικάνικων συστημάτων ραντάρ και αεράμυνας. Και ενώ είναι πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο της μεγαλύτερης εμπλοκής τους σε περίπτωση παραπέρα κλιμάκωσης. Διότι δύσκολα η Ρωσία και η Κίνα σε περίπτωση κλιμάκωσης θα άφηναν το ιρανικό καθεστώς να καταρρεύσει ή και να ανατραπεί.
Στο ενεργειακό μέτωπο, το Ιράν επέλεξε να παραλύσει τα Στενά του Ορμούζ, ενώ στο πολεμικό μέτωπο να δημιουργήσει σοβαρό κόστος στις χώρες που διατηρούν αμερικάνικες βάσεις, δείχνοντας ταυτόχρονα πως η παρουσία τους δεν σημαίνει ασφάλεια για αυτές τις χώρες αλλά παράγοντα κινδύνου και αστάθειας. Επιπλέον, τα στοχευμένα χτυπήματα σε ενεργειακές υποδομές των αραβικών καθεστώτων στόχο έχουν να πολλαπλασιάσουν αυτό το κόστος αλλά και την αναξιοπιστία των ΗΠΑ έναντι των «προστατευόμενών» τους. Έτσι, και παρά τη σχετική διχογνωμία των κέντρων εξουσίας (μεταξύ Πεζεσκιάν και ιερατείου/Φρουρών της Επανάστασης), «το σίδερο έγειρε» προς τη συνέχιση αυτής της τακτικής. Μια τακτική που μπορεί να δημιουργεί μεσοπρόθεσμα προβλήματα στις σχέσεις του Ιράν με τα αραβικά καθεστώτα. Μάλλον, όμως, σε στιγμές που κρίνεται η επιβίωση του καθεστώτος, δεν υπάρχουν σκέψεις για τέτοιες πολυτέλειες. Τα προηγούμενα προωθήθηκαν μαζί φυσικά με το προφανές: τη στόχευση του Ισραήλ, που αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά και ίσως περισσότερο από τον περασμένο Ιούνιο τρωτό και ευάλωτο στα ιρανικά αντίποινα, αν συνυπολογίσουμε τις βελτιώσεις που έκανε και την ακόμη μεγαλύτερη προστασία που του παρέχουν οι ΗΠΑ.
Πολλά γράφηκαν για τις εθνικές ομάδες που έχει το Ιράν. Όσον αφορά του Κούρδους, που, όπως και οι αζέρικης καταγωγής πληθυσμοί, ζουν στις βορειοδυτικές περιοχές του Ιράν, μέχρι στιγμής ακυρώθηκαν στη γένεσή τους κάποιες κινήσεις τους. Ο ιρανικός στρατός απείλησε ευθέως την αυτόνομη περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν, από την οποία εκκινούν οι ένοπλες ομάδες των Κούρδων του Ιράν, για συντριπτική πυραυλική επίθεση εναντίον τους. Ταυτόχρονα η Τουρκία έκανε σαφές πως δεν θα ανεχτεί κινήσεις που ανοίγουν ξανά το συνολικό «κουρδικό ζήτημα». Έτσι, οι αναφορές του Τραμπ τις πρώτες μέρες στις κινήσεις των Κούρδων έδωσαν τη θέση τους στη δήλωση πως οι ΗΠΑ δεν θέλουν να περιπλέξουν κι άλλο την κατάσταση!
Όσον αφορά την αζέρικη μειονότητα, έως τώρα δεν φαίνονται σημάδια υποδαύλισής της και πάντως σε γενικές γραμμές δεν είναι αποκλεισμένη από το ιρανικό σύστημα. Στη νοτιοδυτική περιοχή του ιρανικού Βαλουχιστάν, το ιρανικό καθεστώς αντιμετωπίζει από το 2024 ένα αντάρτικο χαμηλής έντασης, που όμως μέχρι τώρα δεν φαίνεται να εμπνέει ανησυχία στην ιρανική ηγεσία. Μένει να δούμε αν οι Δυτικοί και κυρίως οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν και ποιες εθνοτικές ομάδες για να προωθήσουν τις επιδιώξεις τους.
Όσο για το ζήτημα της κοινωνικής συνοχής, να υπογραμμίσουμε το εξής: όταν ένας λαός βομβαρδίζεται και τα παιδιά του δολοφονούνται με αυτόν τον απροκάλυπτο τρόπο, αυτό οδηγεί σε συσπείρωση γύρω από την ηγεσία και αποδυναμώνει τα δίκαια κινήματα αντίστασης στο καθεστώς του Ιράν. Είναι κι αυτό, θα λέγαμε, μια υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνιστικού Ισραήλ στην ηγεσία του Ιράν.
Ερωτήματα και ενδεχόμενα
Πώς θα προχωρήσουν οι ΗΠΑ; Πριν από κάποιες μέρες ο Τραμπ, σε μια ακόμη επίδειξη κυνισμού και βαρβαρότητας, δήλωνε πως «σε λίγο δεν θα υπάρχει κανείς (σ.σ. στην πλευρά του Ιράν) - να διαπραγματευτεί». Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έρχεται στο φως η δήλωση του Τραμπ, αμέσως μετά το τηλεφώνημα με τον Πούτιν, ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν θα τελειώσουν σύντομα! Είναι ακόμη μια δήλωση που αντανακλά τα αδιέξοδα και τα διλήμματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η οποία όμως την επομένη θα διαγραφεί από μία ακριβώς αντίθετη για κλιμάκωση της επέμβασης; Και, αν ναι, είναι έτοιμος για μια τέτοια κλιμάκωση ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός; Ή αυτή η δήλωση συνιστά μια έμμεση ομολογία ότι ο πολεμικός αυτός τυχοδιωκτισμός έχει φτάσει στα όριά του και αναζητείται μια έξοδος, ώστε να κατοχυρωθούν οι όποιες επιτυχίες και κυρίως με το λιγότερο στρατηγικό κόστος;
Πολεμική επιδρομή στο Ιράν
Τι φέρνει στους λαούς η -όποια- «επόμενη μέρα»;
Πολλές είναι οι εκδοχές που παρουσιάζονται για τη συνέχεια και τη διάρκεια της πολεμικής επιδρομής των ΗΠΑ, μαζί με το σιωνιστικό μαντρόσκυλό τους, στο Ιράν, που βρίσκεται ήδη στη 15η μέρα. Εκδοχές αντιφατικές και αντιθετικές που παρουσιάζονται από την αρχή της επιδρομής αυτής και έχουν ως πηγή τους και αφετηρία τους τις δηλώσεις Τραμπ, αμερικάνων αξιωματούχων και τις ανακοινώσεις του αμερικάνικου Πενταγώνου.
Η σύγχυση αυτή δεν προκύπτει -τουλάχιστον κατά κύριο λόγο- ως αποτέλεσμα τακτικών μεθοδεύσεων της διοίκησης των ΗΠΑ, που επιδιώκουν να θολώσουν και να συγκαλύψουν τις στοχεύσεις τους και τις επιδιώξεις τους. Η κύρια -αν όχι και αποκλειστική- αιτία αυτών των αντιφατικών δηλώσεων για τη διάρκεια (από πολύ λίγες εβδομάδες ως μήνες!) και για τη μορφή των πολεμικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ (για το αν θα επιδιώξουν χερσαία επιδρομή, τι κλίμακας και ποιες δυνάμεις θα χρησιμοποιήσουν…) βρίσκεται στις ίδιες τις ΗΠΑ. Στη στρατιωτική, πολιτική, και τελικά γεωπολιτική-γεωστρατηγική αδυναμία τους να προσδιορίσουν ποιον στόχο έχουν, ή πιο σωστά ποιον στόχο μπορούν να έχουν με την πολεμική τους επιδρομή στο Ιράν. Η τελευταία -μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές- δήλωση Τραμπ (« δεν έχει απομείνει τίποτε όρθιο να καταστρέψουμε στο Ιράν») αν από τη μια αποτελεί μνημείο της ιμπεριαλιστικής χυδαιότητας και βαρβαρότητας, από την άλλη προκύπτει από την πίεση και την ανησυχία που προκαλείται για τις ίδιες τις ΗΠΑ από την τυχοδιωκτική επιδρομή τους. Προκύπτει από τη θερμή δυναμική που παράγει στην ευρύτερη περιοχή και παγκόσμια ο ανηλεής βομβαρδισμός μιας χώρας που αποτελεί βασική περιφερειακή δύναμη της μπαρουταποθήκης που λέγεται Μ. Ανατολή, μιας περιφερειακής δύναμης που είναι σημαντικός εταίρος της Ρωσίας και της Κίνας, δηλαδή των δύο μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ανταγωνίζονται τις ΗΠΑ!
Με τα δεδομένα που ήδη έχουν διαμορφωθεί στην περιοχή, την «ανασύνταξη» της ιρανικής ηγεσίας μετά τη δολοφονία Χαμενεΐ και 50 άλλων ηγετικών στελεχών, ανασύνταξη που εκφράστηκε με τη εκλογή του διαδόχου του Χαμενεΐ, την ακύρωση στην πράξη της δήλωσης «συγγνώμης» προς τα καθεστώτα του Κόλπου από τον Πεζεσκιάν και τη σκλήρυνση της ιρανικής στάσης σχετικά με τη χρήση των στενών του Ορμούζ, γίνεται φανερό πως η συνέχιση-κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ θα πολλαπλασιάσει πολύ περισσότερο τους κινδύνους ευρύτερης και πολύ μεγαλύτερης πολεμικής ανάφλεξης. Αυτό ακριβώς επισήμανε και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός με τη δήλωση Πεσκόφ για την «τέλεια καταιγίδα» και την «προετοιμασία της Ρωσίας να την αντιμετωπίσει» και κάτω από αυτό το βάρος έγινε και η τηλεφωνική επικοινωνία Τραμπ-Πούτιν με πρωτοβουλία του πρώτου.
Για τη διοίκηση Τραμπ γίνεται συνεπώς πιο πιεστικό το ερώτημα αν συνεχίζει ή σταματά την πολεμική επιδρομή και, αν σταματά, τι θα παρουσιάσει ως «νίκη» για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ώστε αν μη τι άλλο να υπερασπίζεται την αξιοπιστία τού «ισχυρότερου και ανίκητου έθνους και στρατού» δηλαδή να υπερασπίζεται το MAGA και τον στόχο της παγκόσμιας κυριαρχίας του.
Μέσα στις αβεβαιότητες που παράγονται από τη φάση που βρίσκεται συνολικά ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός και από την έξαλλη και τυχοδιωκτική επιθετικότητα των ΗΠΑ υπάρχει μια θεμελιώδης βεβαιότητα που θεωρούμε ότι πρέπει να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα και οδηγό της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Όποια και αν είναι η «επόμενη μέρα», θα είναι πιο κοντά στο ξέσπασμα ενός παγκόσμιου πολεμικού μακελειού! Με άλλα λόγια δεν υπάρχει εκδοχή των αποτελεσμάτων της πολεμικής επιδρομής των ΗΠΑ στο Ιράν που να απομακρύνει -πολύ περισσότερο να ακυρώνει- τον κίνδυνο του προετοιμαζόμενου Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου. Από τη μια οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν να εκμεταλλευτούν τις όποιες σχετικές επιτυχίες τους από την επιδρομή αυτή και βέβαια να «διορθώσουν»-αναιρέσουν τις αποτυχίες τους. Από την άλλη, Ρωσία και Κίνα «παίρνοντας και τα μαθήματά τους» από την έξαλλη αμερικανική επιθετικότητα θα εντείνουν και θα επιταχύνουν τις ανάλογες πολεμικές προετοιμασίες τους και τις κινήσεις τους που ήδη εξελίσσονται σε όλα τα πεδία και τα ζητήματα.
Συνεπώς το ζητούμενο της συγκρότησης-ανάπτυξης της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης της εργατικής τάξης και των λαών είναι και θα είναι η πιο επιτακτική αναγκαιότητα των καιρών! Το αντιδραστικό δίλημμα που τίθεται από το σύστημα στη χώρα μας –που «ανήκει στη Δύση» και έχει τον ρόλο πολεμικού προπύργιου των ΗΠΑ- «ή με τη Δύση ή με τους μουλάδες» απαιτεί τον εγκλωβισμό και τη στοίχιση του λαού πίσω από το αμερικανοΝΑΤΟϊκό πολεμικό άρμα. Είναι τουλάχιστον θλιβερό ότι αυτό το δίλημμα υιοθετείται από δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά με τη μορφή «φονιάδες-μουλάδες», για να καλεστεί ο λαός και η νεολαία να συνταχθούν με τους «μουλάδες». Πρόκειται για μια ανοιχτή συνηγορία στη θέση του συστήματος «οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες», για μια δήλωση που προβάλλει την «αδυναμία» των εργατών και των λαών να παλέψουν στηριγμένοι στις δικές τους δυνάμεις και να διεκδικήσουν το δικό τους, λεύτερο από εκμεταλλευτές και δυνάστες, μέλλον τους. Πίσω από αυτή τη θέση βρίσκεται η θεώρηση ύπαρξης «ενός μόνο» ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ), που τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Ρωσία, Κίνα αλλά και τους δεύτερης τάξης ιμπεριαλιστές της Ευρώπης-Ιαπωνίας) τις αντιμετωπίζει ως λιγότερο ή περισσότερο συνεπείς «δυνάμεις αντίστασης» στις ΗΠΑ, που λειτουργούν «αντικειμενικά» για το «καλό» των λαών! Και τελικά ο πυρήνας που παράγει αυτή τη θέση δεν είναι άλλος από την «κατάργηση του ιμπεριαλισμού», που είναι η κυρίαρχη αντίληψη στις δυνάμεις της Αριστεράς -με πρώτη και καλύτερη την ηγεσία του ΚΚΕ- και την εκδοχή του «παν-ιμπεριαλισμού» που προβάλλει στις θέσεις της όταν υποχρεώνεται από τις εξελίξεις να αφήσει για λίγο στην άκρη τους «επιχειρηματικούς ομίλους» που …κάνουν κουμάντο στον πλανήτη!
Είμαστε με τους λαούς και την πάλη τους ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, και τους πολέμους τους, ενάντια στην εξαρτημένη άρχουσα τάξη και την πολιτική του ντόπιου συστήματος που υπηρετεί τους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς φονιάδες! Με αυτή την κατεύθυνση παλεύουμε για να συγκροτηθεί λαός και νεολαία σε δύναμη πάλης ενάντια στην επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράν και σε όσα φέρνει η συνέχεια αυτών των άγριων εξελίξεων!
Στους πολέμους των ιμπεριαλιστών στόχος και η συνείδηση των λαών
Στους άδικους πολέμους των κυρίαρχων, ένα από τα βασικά θύματα είναι η αλήθεια. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα εμπόδια στη ροή της πληροφορίας, που οι «ανεξάρτητοι» ερευνητές δυσκολεύονται να προσπελάσουν στα θερμά μέτωπα, ούτε την αυστηρή στρατιωτική λογοκρισία που επιβάλλεται, μια έκφραση της οποίας στα τρέχοντα γεγονότα της εγκληματικής επίθεσης των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν είναι η συστηματική αποσιώπηση του πραγματικού αριθμού των νεκρών από την πλευρά των επιτιθέμενων, προκειμένου να μην πληγεί η ψευδεπίγραφη εικόνα της «παντοδυναμίας» τους.
Γιατί αυτό που συνοδεύει πάντα κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση και είναι τόσο σύμφυτο με τη σάπια φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος όσο και οι πόλεμοι και οι ανταγωνισμοί για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, είναι η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας, η απόλυτη κυριαρχία του ψέματος, η προώθηση κάθε πιθανής βρωμιάς και χυδαιότητας. Ο σκοπός δεν είναι απλώς η νομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων και της φρίκης που σπέρνουν, αλλά και η προετοιμασία των λαών ώστε να στρατευτούν κάτω από τις σημαίες των εμπρηστών του πολέμου.
Και το ζήτημα δεν είναι αν περιέχουν όψεις αλήθειας τα προσχήματα που εφευρίσκουν οι ιμπεριαλιστές, γιατί ως γνωστόν τα μεγαλύτερα ψέματα βασίζονται σε μισές αλήθειες. Από τους «κορμοράνους» έως τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ στην περίπτωση των επεμβάσεων των Αμερικάνων στο Ιράκ, μέχρι την προσπάθειά τους να παρουσιαστούν ως απελευθερωτές απέναντι σε καταπιεστικά καθεστώτα, ως φορείς της δημοκρατίας απέναντι στον «σφαγέα Μιλόσεβιτς», τον «παράφρονα Καντάφι», τον «δικτάτορα Άσαντ» και σήμερα τους «μουλάδες», η απόσταση είναι μικρή. Και για να είμαστε δίκαιοι, το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ιμπεριαλιστές της Ρωσίας, που τάχα νοιάστηκαν για την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.
Οι μηχανές προπαγάνδας των ιμπεριαλιστών, λοιπόν, σερβίρουν ξανά στην ανθρωπότητα το χιλιοειπωμένο ψέμα, ότι το μακέλεμα ενός λαού και το κομμάτιασμα της χώρας του πρόκειται να σημάνει τη σωτηρία του από τους τυράννους, ακόμα και αν αναιρείται το ίδιο το δικαίωμα της ύπαρξής του, για να μη μιλήσουμε για το δικαίωμά του να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον του. Όπως, άλλωστε, έγινε και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και σε τόσα άλλα παραδείγματα χωρών που είχαν τη δυστυχία να έρθουν αντιμέτωπες με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις των Αμερικάνων. Ακόμα και αν ο νοσηρός ορισμός της δημοκρατίας για τους ιμπεριαλιστές περιλαμβάνει το «ελέω θεού» δικαίωμά τους να απομακρύνουν τις ηγεσίες που δεν τους είναι αρεστές και να τοποθετούν κατά το δοκούν όποιους πιστεύουν ότι θα υπηρετήσουν καλύτερα τα συμφέροντά τους.
Τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών, εξάλλου, ορίζουν ότι οι τζιχαντιστές δεν αποτελούν πρόβλημα στη Συρία, όπου οι Αμερικάνοι σφιχταγκαλιάζονται με τη συμμορία του Αλ Τζολάνι που ανέτρεψε τον Άσαντ, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει με τους «θεοκράτες» της Τεχεράνης. Η απόλυτη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας και τα λοιπά σκοταδιστικά εμιράτα και σουλτανάτα του Κόλπου, που δεν διενεργούν καν εκλογές, δεν προκαλούν με τον ίδιο τρόπο τα «δημοκρατικά» και «αντικληρικά» αισθήματα του αστικού-ιμπεριαλιστικού κόσμου, όπως οι ιμάμηδες του Ιράν. Γι’ αυτό και για τους τελευταίους επιφυλάσσουν τις βόμβες, τις οποίες φυσικά έσπευσαν να ευλογήσουν οι φονταμενταλιστές πάστορες που περιστοίχισαν τον Τραμπ και οι έξαλλοι ραβίνοι ενός κράτους-απαρτχάιντ, που ιδεολογικά βασίζεται στο βιβλικό αφήγημα του «περιούσιου λαού». Βέβαια, σύμφωνα με μια ειλικρινή δήλωση του Τραμπ, που ξέχασε να τηρήσει τα δημοκρατικά προσχήματα, «δεν χρειάζεται να είναι δημοκρατικός ο νέος ηγέτης» του Ιράν, αρκεί να φροντίσει για την εξάλειψη της ρωσικής και κινέζικης επιρροής από τη χώρα του.
Φημίζονται, εξάλλου, οι ΗΠΑ για το υψηλό επίπεδο δημοκρατίας τους, όπως και οι υπόλοιπες «πολιτισμένες» χώρες της Δύσης. Εκεί όπου οι ηγεσίες διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους πριν από λίγο καιρό για τους δολοφονημένους στις διαδηλώσεις του Ιράν, ενώ στην επικράτειά τους η άγρια καταστολή, οι διώξεις προοδευτικών ανθρώπων, η απαγόρευση της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, η ποινικοποίηση των απεργιών και της κομμουνιστικής ιδεολογίας, ακόμα και οι δολοφονίες διαδηλωτών ή απλών πολιτών βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Για την κυρίαρχη πλύση εγκεφάλου, όμως, άλλο πράγμα οι παρακρατικοί της ICE στις ΗΠΑ και άλλο των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν!
Μέχρι να συμμορφωθούν στα αμερικανικά κελεύσματα, άλλωστε, οι «διαφωτιστές» των ιμπεριαλιστικών επιτελείων έχουν κάθε δικαίωμα να συνεχίζουν να ενοχλούνται από τους «καθυστερημένους» Ιρανούς, όσο εν τω μεταξύ αυτοί ξεθάβουν από τα χρονοντούλαπα της ιστορίας ό,τι πιο αντιδραστικό και οπισθοδρομικό. Από τον «ευφυή σχεδιασμό» που διδάσκεται σε πολιτείες των ΗΠΑ ως ισοδύναμος με τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου μέχρι την «κατάποση χλωρίνης» που θα αντιμετώπιζε τη «σκοτεινή συνωμοσία» της πανδημίας.
Εξίσου ξακουστές είναι οι ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις και τα εξαρτημένα τους παραρτήματα, επίσης, για τον σεβασμό που επιδεικνύουν στα δικαιώματα των γυναικών! Σε αυτά τα «προοδευτικά» κράτη, αν δεν τις βρίσκουν δολοφονημένες και βιασμένες, στην καλύτερη περίπτωση τις μεταχειρίζονται ως αντικείμενο, τους έχουν φυλάξει όλες τις πρωτιές στην ανεργία και την ελαστική εργασία και μετατρέπουν σε καθεστώς την απαγόρευση του δικαιώματός τους στην άμβλωση.
Όσο για το «πυρηνικό πρόγραμμα» του Ιράν… στο σπίτι του κρεμασμένου δε συνηθίζουν να μιλάνε για σκοινί. Ειδικά όταν πρόκειται για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, που -μαζί με τη Ρωσία- κατέχει την πρώτη θέση σε πυρηνικές κεφαλές στον κόσμο και είναι η μόνη δύναμη ιστορικά που έχει κάνει χρήση πυρηνικών όπλων έναντι ζωντανών στόχων στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Για να μη μιλήσουμε για αυτό που όλη η υφήλιος γνωρίζει, αλλά δεν έχει γίνει ακόμα επίσημα παραδεκτό, δηλαδή τα πυρηνικά που έχει στην κατοχή του το σιωνιστικό μαντρόσκυλο των Αμερικάνων.
Η «ανεξάρτητη» έρευνα στο εσωτερικό του αμερικανικού στρατού, βέβαια, απεφάνθη ότι η κυνική σφαγή των 168 μαθητριών στη Μινάμπ του νοτίου Ιράν έγινε «κατά λάθος». Οι «δημοκρατίες» παραδέχονται τα λάθη τους!
Το σίγουρο είναι ότι τα γεγονότα αποδεικνύουν πως όταν οι μεγαλύτεροι εχθροί των λαών και οι πρωταγωνιστές γενοκτονιών μιλάνε για «ελευθερία» και «δημοκρατία», ανθρώπινο αίμα μυρίζει...
Εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο στο όνομα της «άμυνας»
Ο άδικος πόλεμο που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ, μαζί με το Ισραήλ, ενάντια στο Ιράν έχει ανάψει φωτιά σε όλη τη Μ. Ανατολή με την εμπλοκή δεκάδων χωρών. Οι Αμερικάνοι επιδιώκουν, με κάθε τρόπο, την εμπλοκή στον πόλεμο όσο το δυνατόν περισσότερων χωρών, που μπορούν να πιέσουν ή να εκβιάσουν ώστε να ευθυγραμμιστούν με τα δικά τους συμφέροντα.
Στις 3 Μαρτίου οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο δέχθηκαν επιθέσεις από drones, για τα οποία το βρετανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι δεν προέρχονταν από το Ιράν. Η κυβέρνηση, μέσω του υπουργού Άμυνας, Ν. Δένδια, ανακοίνωσε άμεσα την αποστολή στην Κύπρο των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά», για να ενισχύουν την αεράμυνα του νησιού απέναντι στις αυξανόμενες απειλές στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, στάλθηκαν τέσσερα ελληνικά F‑16 στην Πάφο και συστοιχία Patriot μεταφέρθηκε στην Κάρπαθο. Με το πρόσχημα της άμυνας, η κυβέρνηση άνοιξε τον δρόμο για τη στρατιωτική συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο, βάζοντας σε κίνδυνο τον λαό της χώρας.
Από ποιους αμύνονται και ποιους προστατεύουν;
Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο αποτελούν υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή βρετανικό έδαφος. Η επίθεση με drones στις 3 Μαρτίου απείλησε βρετανικό έδαφος, αποδεικνύοντας έμπρακτα, για ακόμα μια φορά, πως η ύπαρξη ιμπεριαλιστικών βάσεων δεν εξασφαλίζει καμία προστασία στον λαό της κάθε χώρας. Αντίθετα, οι εξαρτημένες αστικές τάξεις, που παραχωρούν εδάφη τους στους ιμπεριαλιστές, εγκλωβίζουν τον λαό τους στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ζήτησε ως ανεξάρτητο κράτος τη βοήθεια της Ελλάδας. Το παραλήρημα που ακολούθησε τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τα ΜΜΕ για στήριξη της άμυνας της Κύπρου και της ασφάλειας των πολιτών της ήταν το πρόσχημα που χρησιμοποίησαν, για να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στους Αμερικάνους και να αναβαθμίσουν την ευθυγράμμισή της αστικής τάξης της χώρας στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών. Αξιοσημείωτη είναι και η συμφωνία του Τσίπρα στις αποφάσεις της κυβέρνησης, συνέχεια των τοποθετήσεων περί πατριωτισμού.
Επειδή όμως οι Αμερικάνοι χρειάζονται και την Τουρκία στο δικό τους στρατόπεδο, δεν άργησαν να εμφανιστούν στην Κύπρο και τα τούρκικα F-16. Η αμηχανία της κυβέρνησης ήταν τόση, που δεν τόλμησε ούτε να ψελλίσει τη διαφωνία της στην παρουσία τούρκικης στρατιωτικής δύναμης στα κατεχόμενα. Η άμυνα της χώρας αποτέλεσε και πάλι το πρόσχημα για να ανοίξει στην Κύπρο η συζήτηση για ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ. Οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Κύπρου προσπαθούν να πείσουν τους λαούς των δυο χωρών ότι χρειάζονται προστάτες. Ότι η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή, που διαλύει χώρες και σφαγιάζει λαούς, θα εγγυηθεί την ασφάλεια στην περιοχή.
Με την τριμερή σχέση Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου να προχωράει υπό τις οδηγίες των ΗΠΑ, με τα Ελληνοτουρκικά και το κυπριακό να παραμένουν ανοιχτά και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή να καθορίζονται από τα συμφέροντα των Αμερικάνων, το μόνο που δεν μπορούν να εγγυηθούν είναι η άμυνα των χωρών και η προστασία των λαών. Έχουν χάσει ακόμα και το αστικό αφήγημά τους ως άρχουσα τάξη. Αδυνατούν να υπερασπιστούν τα όποια δικά τους αστικά συμφέροντα. Ευθυγραμμίζονται με τα πολιτικά, γεωστρατηγικά και πολεμικά σχέδια των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Το αφήγημα της εθνικής υπόθεσης, της άμυνας απέναντι στους σκοταδιστές του Ιράν ή όποιου άλλου δεν ευθυγραμμίζεται με τα ίδια συμφέροντα, απευθύνεται στον λαό και την εργατική τάξη. Στόχος είναι να θεωρηθεί μονόδρομος η εμπλοκή στον πόλεμο. Να βγουν εκτός «κανονικότητας» ο φόβος και η οργή του λαού ενάντια στον πόλεμο που έρχεται όλο και πιο κοντά. Αντιστρέφουν την πραγματικότητα με στόχο να υπερασπιστούν την πλευρά της Ιστορίας που έχουν επιλέξει. Προσπαθούν να απονομιμοποιήσουν την πραγματική Ιστορία. Αυτή που μπορεί να γραφτεί με τη συγκρότηση αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα σταματήσει την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο και θα αγωνιστεί για την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ, που θα παλέψει για να φύγουν από τη χώρα οι βάσεις του θανάτου.
