Ένα νέο κύμα ακρίβειας πυροδοτήθηκε από την πρώτη κιόλας μέρα της επέμβασης ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Δεν πρόλαβαν καλά-καλά να πέσουν οι πρώτοι πύραυλοι και ήδη οι τιμές σε μια σειρά από αγαθά -και κυρίως τα καύσιμα- εκτινάχθηκαν, παρασύροντας με τη σειρά τους ένα σύνολο από προϊόντα, κυρίως τα τρόφιμα, την ενέργεια και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.
Χαρακτηριστικές είναι οι αυξήσεις στη μέση τιμή χονδρικής πώλησης του λίτρου της βενζίνης από τα διυλιστήρια, που ανέβηκε κατά 18,4 λεπτά το λίτρο, στο πετρέλαιο κίνησης κατά 40,3 λεπτά το λίτρο και του πετρελαίου θέρμανσης κατά 36,5 λεπτά το λίτρο, ενώ στις τιμές λιανικής από τα πρατήρια οι αυξήσεις ήταν χαμηλότερες με 10,9 λεπτά, 25,6 λεπτά και 24,4 λεπτά το λίτρο αντίστοιχα. Φαίνεται ότι από την πρώτη μέρα «στέρεψαν» τα καύσιμα σε παγκόσμιο επίπεδο και ανέβηκε η τιμή του βαρελιού, λόγω των καυσίμων που δεν «αφήνουν» να περάσουν στα στενά του Ορμούζ.
Δεν ακολούθησαν όμως την αντίστοιχη καθοδική πορεία της τιμής του βαρελιού, μετά τις αρχικές δηλώσεις Τραμπ για «σύντομη» επέμβαση στο Ιράν, ενώ οι νέες αυξήσεις που αναμένονται θα πυροδοτήσουν νέες ανατιμήσεις, παρά τις εξαγγελίες του Διεθνή Οργανισμού Ενέργειας ότι θα αποδεσμεύσει 400 εκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου από τα στρατηγικά του αποθέματα.
Το ίδιο σκηνικό παρατηρείται χρόνια τώρα και στην Ελλάδα, με τις τιμές των καυσίμων -και όχι μόνο- να ανεβαίνουν άμεσα λόγω των «διεθνών πιέσεων», αλλά να «ξεχνάνε» να πέσουν στην πορεία εξομάλυνσής τους, χωρίς να φτάνουν τις αρχικές τιμές σε καμία περίπτωση, κάνοντας το «αόρατο χέρι» του Άνταμ Σμιθ (που από μόνο του αυτορρυθμίζει την οικονομία), να φαίνεται ένα ακόμα ωραίο παιδικό παραμύθι που λένε οι αστοί οικονομολόγοι μεταξύ τους.
Φυσικά από την κυβέρνηση το αφήγημα είναι το γνωστό… Οι διεθνείς εξελίξεις φέρνουν συνεχώς έναν «εισαγόμενο» πληθωρισμό, ανεξάρτητο από τις επιλογές και την πολιτική του ντόπιου συστήματος, άρα οι δυνατότητες παρέμβασής τους είναι ελάχιστες ως και μηδαμινές. Η πραγματικότητα όμως βρίσκεται μακριά από αυτό το αφήγημα. Πριν από την αρχή της επέμβασης στο Ιράν, ο πληθωρισμός της χώρας βρισκόταν στο 3% για τους 2 πρώτους μήνες του 2026 (στα τρόφιμα έφτασε το 5,2% στο ίδιο διάστημα), ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ οι τιμές στα αγαθά πρώτης ανάγκης συνεχίζουν εδώ και χρόνια την ανοδική τους πορεία. Μερικά παραδείγματα δείχνουν ότι μόνο τον τελευταίο χρόνο η τιμή στο μοσχάρι είναι 26% ψηλότερη, στο ψωμί 2%, στο αρνί 12%, στα φρούτα 13%, στα λαχανικά 7%, στα ρούχα 10%, στον καφέ 15% και η λίστα συνεχίζεται…
Αν σε αυτά υπολογιστούν και οι αυξήσεις από την πανδημία ως τώρα, ο λογαριασμός ξεφεύγει. Με τα δικά τους επίσημα στοιχεία τα ενοίκια έχουν διπλασιαστεί στα τελευταία 2-3 χρόνια, φτάνοντας τουλάχιστον το 75% του βασικού μισθού για ένα μικρό και παλιό σπίτι. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός, πριν την έναρξη του νέου «εισαγόμενου» πληθωρισμού που φέρνει ο πόλεμος, δείχνοντας πόσο δομικά «εγχώρια» είναι η ακρίβεια και η λιτότητα που βιώνουμε. Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε ότι ο μέσος μισθός (παρά τις «απλόχερες» αυξήσεις των κυβερνήσεων) είναι ακόμα και σήμερα χαμηλότερος από ό,τι ήταν πριν την κρίση (1.442 € το 2009, σε σχέση με τα 1.366 πέρσι), την ίδια στιγμή που το κόστος ζωής είναι πολλές φορές πολλαπλάσιο, αντιλαμβανόμαστε την πραγματική κατάσταση της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών νοικοκυριών.
Η κυβέρνηση, στον βωμό των εντυπώσεων, εξαγγέλλει δέσμη μέτρων που επαναφέρουν μέτρα της πανδημίας, όπως το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους (όχι στις τιμές!), στα καύσιμα και σε 61 (όλα και όλα) συνολικά προϊόντα. Ένα μέτρο που κατά την πανδημία δεν απέτρεψε σε τίποτα την άνοδο των τιμών, ενώ ως μέτρο καταλήγει σε αύξηση στην μεγαλύτερη τιμή των προϊόντων και φυσικά δεν ελέγχεται η εφαρμογή του.
Ταυτόχρονα, δεν σηκώνει καμία συζήτηση για την φορολογία και τους ειδικούς φόρους που φτάνουν το 60% της τιμής π.χ. στα καύσιμα (το 1,10 ευρώ από το 1,80 της τιμής του λίτρου είναι φόροι), παρότι ακόμα και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί προτείνουν μειώσεις, που δεν θα βάζουν σε κίνδυνο τους δημοσιονομικούς στόχους βεβαίως-βεβαίως! Ούτε φυσικά είναι διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν στο παραμικρό τις ανάγκες να «πέσει» χρήμα στους εξοπλισμούς της χώρας, χρήμα που υφαρπάζεται συνεχώς από τον μόχθο των εργαζομένων. Άλλωστε, οι δηλώσεις της Μπακογιάννη για την εθνική περηφάνια που θα πρέπει να νιώθει κάθε Έλληνας, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου που ανήκει, από την απόφαση της κυβέρνησης να στείλει οπλισμό στην Κύπρο, οι συνεχείς αναφορές στελεχών της κυβέρνησης για τις θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός (ως και της ίδιας του της ζωής) για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.
Όσα φαινομενικά μέτρα και να πάρει η κυβέρνηση, για τους εργαζόμενους και τον λαό ο δρόμος είναι ξεκάθαρος και περνάει από την πάλη για μισθούς και συντάξεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, την πάλη για ζωή με δικαιώματα και την ανάπτυξη αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος.
