Έξω οι φονιάδες των λαών από τη Σούδα! Καμιά εμπλοκή στον πόλεμο!
Διαψεύσεις, βραχυκυκλώματα και κίνδυνοι
Το σιωνιστικό κράτος ισοπεδώνει τον Λίβανο στα πρότυπα της Γάζας
Οικονόκοσμος
Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες
Για τις προβληματικές θέσεις της ελληνικής Αριστεράς
Δοξάζουν τον πόλεμο και τη φτώχεια με «εθνικά κηρύγματα»
Αντιπολεμικό μέτωπο πάλης κόντρα στον φόβο και την υποταγή!
Για την «εθνική ισχύ που εκπέμπεται πέραν των συνόρων» και την ανάγκη να «στηρίζεται στην εσωτερική σταθερότητα και ενότητα» έκανε λόγο στις δηλώσεις του για τον κατώτατο μισθό των 920 ευρώ ο Μητσοτάκης, την ώρα που η ακρίβεια εκτοξεύεται και τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, ενώ η ατελείωτη φοροληστεία που ευθύνεται για τα «ματωμένα πλεονάσματα» ετοιμάζεται να απορροφήσει στο πολλαπλάσιο ακόμα και αυτές τις αυξήσεις-κοροϊδία. Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας και των… εννοιών τις τελευταίες μέρες έχει την τιμητική της, άλλωστε, στα κάθε λογής πολεμοχαρή κηρύγματα των κυρίαρχων, που πασχίζουν να εμφανίσουν ως «εθνικό συμφέρον» το βαθιά ταξικό συμφέρον μιας τυχοδιωκτικής και εξαρτημένης αστικής τάξης, που υπάρχει και αναπαράγεται αποκλειστικά και μόνο στη βάση των αμέτρητων νημάτων που τη δένουν με τον ιμπεριαλισμό.
Αυτό είναι και το πραγματικό, διπλό περιεχόμενο της «εθνικής ενότητας», απέναντι στην οποία καλούν την εργατική τάξη, τον λαό και τη νεολαία να σκύψουν το κεφάλι: ενότητα των εκμεταλλευομένων με τους εκμεταλλευτές τους, αναστολή της πάλης και υποταγή των εργατικών συμφερόντων στα αστικά ταξικά συμφέροντα, που προβάλλονται ως «εθνικά». Αλλά και ευθυγράμμιση στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων της χώρας, στους οποίους δίνει γη και ύδωρ ο εγχώριος αστισμός, στοίχιση των λαϊκών στρωμάτων στην πορεία προς τον πολεμικό όλεθρο και την καταστροφή.
Από την πρώτη στιγμή, η εξελισσόμενη εγκληματική επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν συνοδεύεται από την πολύμορφη εμπλοκή της Ελλάδας στο μέτωπο του πολέμου. Η ντόπια εξαρτημένη άρχουσα τάξη έσπευσε ευθύς εξαρχής να δηλώσει ότι η διαθεσιμότητα της χώρας για τους σχεδιασμούς των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και του σιωνιστικού τους μαντρόσκυλου πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Από το διαρκώς επεκτεινόμενο δίκτυο των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων και υποδομών, με το οποίο είναι σπαρμένη η επικράτειά της από άκρη σε άκρη, μέχρι και τη δοσμένη της προθυμία για τη συμμετοχή σε κάθε λογής βρώμικες αποστολές για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της, η αστική τάξη -με την κυβέρνηση της ΝΔ στην πρώτη γραμμή και τη συναίνεση του συνόλου της αστικής αντιπολίτευσης- είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στη φωτιά του πολέμου, γίνεται συνένοχη των ιμπεριαλιστικών και σιωνιστικών εγκλημάτων ενάντια στους λαούς της περιοχής, εκθέτει τη χώρα και τον λαό της σε ανυπολόγιστους κινδύνους.
Μετά και την αποστολή των φρεγατών και των F-16 για την προστασία των βρετανικών βάσεων και των αμερικανικών υποδομών που βρίσκονται στην Κύπρο, η χρησιμοποίηση της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία για την κατάρριψη ιρανικών πυραύλων πρόσθεσε μια ακόμα ντροπιαστική σελίδα συμμετοχής της χώρας στο πλευρό των Αμερικάνων φονιάδων και των επιδιώξεών τους, όσο και αν προσπάθησαν τα κυβερνητικά στελέχη να την υποβαθμίσουν ως «αμυντική ενέργεια». Όπως είναι γνωστό, η παρουσία της συγκεκριμένης πυροβολαρχίας, που λειτουργεί με εκατοντάδες αποσπασμένα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και έχει μετασταθμεύσει στη Σαουδική Αραβία καθ’ υπόδειξη των ΗΠΑ από το 2021 για την επίβλεψη των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Aramco και την προβολή ισχύος στην περιοχή, φέρει τη σφραγίδα των βασικών αστικών κομμάτων ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, που είχαν ψηφίσει, μάλιστα, το 2024 την ανανέωση της παραμονής της.
Και αφού τα περί «υπεράσπισης του ελληνισμού», που επιστρατεύτηκαν ως προσχήματα στην περίπτωση της Κύπρου, δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσουν τόπο για το βασίλειο των Σαούντ, ο υπουργός άμυνας, Δένδιας, το «τερμάτισε», κάνοντας λόγο για την «προστασία του επιπέδου ζωής των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών», που δήθεν προκύπτει από τη θωράκιση των πετρελαίων της περιοχής. Πέρα από την αναπαραγωγή της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας για την «ελευθερία» και τη «δημοκρατία» που φέρνουν οι βόμβες, λοιπόν, οι ντόπιοι ιθύνοντες είναι άκρως εφευρετικοί στις δικαιολογίες για την άνευ όρων και ορίων υπακοή τους στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Θα έπρεπε να τους λέμε και ευχαριστώ, μάλλον, γιατί με τα δισεκατομμύρια που κλέβουν από την εργατική τάξη και τον λαό για τα εξοπλιστικά προγράμματα και τις ΝΑΤΟϊκές αποστολές μας σώζουν από την ακρίβεια, την οποία γεννάει το σύστημά τους και εκτοξεύει ο πόλεμος στον οποίο μας σέρνουν!
Λίγο-πολύ, εξάλλου, κάτι τέτοιο απαίτησε η κυβέρνηση μετά τη θορυβώδη ανακοίνωση των «παρεμβάσεών» της κατά της ακρίβειας, που πολύ γρήγορα αποδείχτηκε ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το χιλιοπαιγμένο έργο με τα ψίχουλα των pass και των επιδοτήσεων. Στην πραγματικότητα, οι κυρίαρχοι απευθύνουν εδώ και καιρό έκκληση στις λαϊκές μάζες να μάθουν να ζουν με τα λίγα μπροστά στις γεωπολιτικές αναταράξεις και τους κινδύνους και να «τα ακουμπήσουν» στο αστικό πολιτικό σύστημα και τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», δηλαδή τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του, για να «προστατευτούν». Και όλα αυτά, ενώ γίνεται ολοφάνερο πως κάθε μέρα ο λαός βουλιάζει όλο και περισσότερο στη φτώχεια και η εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο τον προετοιμάζει για τα χειρότερα.
Πέρα από τα προσχήματα και τα ψέματα, όμως, πλήρως αποκαλυπτικός για το «ποιόν» της ντόπιας άρχουσας τάξης ήταν ο Βαγγέλης Μαρινάκης, με τη «βαρυσήμαντη» παρέμβασή του στη Daily Telegraph. Εκεί ήταν που κάλεσε σε «πανστρατιά» του εφοπλιστικού κόσμου για τα Στενά του Ορμούζ, όχι μόνο για να κάνει την κρίση «ευκαιρία» στις πλάτες των ζωών των ναυτεργατών, αλλά και για να δώσει όρκο πίστης στις ΗΠΑ που -σύμφωνα με την τοποθέτηση του «υγιούς επιχειρηματία»- πρέπει να αναλάβουν την προστασία της όποιας πρωτοβουλίας.
Οι φωνές από το εσωτερικό του αστικού πολιτικού προσωπικού που επιχειρούν να ασκήσουν μια κάποια «κριτική» στις κυβερνητικές επιλογές αναφορικά με τον πόλεμο δεν μπορούν να κρύψουν την επί της ουσίας σύμπλευσή τους με την εξάρτηση της χώρας και την πολιτική της παραχώρησής της ως «οικόπεδο» για πάσα χρήση στα σχέδια των Αμερικάνων. Αυτό ήταν πρόδηλο και στην παρέμβαση Τσίπρα στην Αλεξανδρούπολη, που έκανε ξαφνικά πως ξέχασε τα περί «διαβολικά καλού» Τραμπ και θυμήθηκε την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», επιχειρώντας να κλείσει το μάτι στους ανησυχούντες Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, αλλά και να εκφράσει δυσαρέσκειες τμημάτων της ντόπιας άρχουσας τάξης που επιζητούν περισσότερα ανταλλάγματα από τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές στην κόντρα τους με την τουρκική αστική τάξη.
Η παραχώρηση της χώρας σε όλα τα επίπεδα είναι, άλλωστε, και η κύρια διάσταση της εμπλοκής της στον πόλεμο, ακόμα και αν από κάποιες αναλύσεις γίνεται προσπάθεια να υπερτιμηθεί ο -υπαρκτός και τυχοδιωκτικός- ρόλος των εκτός των συνόρων αποστολών της άρχουσας τάξης: το άπλωμα και η γιγάντωση της παρουσίας των βάσεων και των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ, που για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε με την επιστροφή του αεροπλανοφόρου Gerald Ford στη Σούδα, αλλά και τα αδιάκοπα πέρα-δώθε των κάθε λογής στρατιωτικών μέσων στις ΝΑΤΟϊκές υποδομές της χώρας. Η επέκταση της παρουσίας τους είναι που έχει μετατρέψει τη χώρα σε ορμητήριο για τους φονιάδες του πλανήτη, ενώ ο ρόλος τους αφορά και τον «εσωτερικό εχθρό», τους εργάτες και τον λαό, ειδικά όταν αυτοί αποφασίσουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
Η αλληλεγγύη στους λαούς που σφαγιάζονται από τις ιμπεριαλιστικές επιδρομές είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη για να σταματήσει η συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο, με την ανάπτυξη του αγώνα για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου. Πιάνοντας το νήμα από την ελπιδοφόρα πρωτοβουλία που έβγαλε χιλιάδες κόσμου στον δρόμο στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, αλλά έμεινε στα μισά κάτω από το βάρος της κρίσης και των χρόνιων ανεπαρκειών των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα, επείγει να ανοίξει αυτή η συζήτηση σε κάθε χώρο δουλειάς, σπουδών και ζωής. Η οικοδόμηση αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος είναι ανάγκη ζωής που δεν χωράει αναβολές και καθυστερήσεις!
Έξω οι φονιάδες των λαών από τη Σούδα! Καμιά εμπλοκή στον πόλεμο!
Στις 23 Μαρτίου επέστρεψε το αμερικάνικο αεροπλανοφόρο USS Gerald Ford στη βάση της Σούδας, με σκοπό να ανεφοδιαστεί και να γίνουν «επισκευές» μετά τη φωτιά που ξέσπασε στο εσωτερικό του. Ήρθε «μπαρουτοκαπνισμένo» από τις δολοφονικές-πολεμικές επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τον βρόμικο ρόλο της βάσης και τους κινδύνους που εγκυμονεί για τον λαό των Χανίων. Μετά από τρεις ημέρες, αναχώρησε εσπευσμένα για ναυπηγείο στην Κροατία. Πρόκειται για το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, το οποίο (σύμφωνα με δημοσιεύματα) εμφανίζει σοβαρά λειτουργικά προβλήματα, από το αποχετευτικό σύστημα έως την πρόσφατη φωτιά που προκλήθηκε. Εύλογα γεννιούνται σοβαρά ερωτήματα. Δέχθηκε επίθεση από το Ιράν; Έγινε ανταρσία από τους ναύτες; Έγινε δολιοφθορά; Το ένα χειρότερο από το άλλο για τις ΗΠΑ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το «καμάρι» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού βγαίνει εκτός μάχης για βδομάδες ή και μήνες. Δεν είναι τόσο ανίκητοι, όσο θέλουν να φαίνονται.
Στο μεταξύ ο πόλεμος διανύει ήδη την 4η εβδομάδα και συνεχίζει να κλιμακώνεται επικίνδυνα. Η ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στον λαό του Ιράν και του Λιβάνου έχει στοιχίσει πάνω από 2.000 ζωές αμάχων και δεκάδες χιλιάδες τραυματίες, οι οποίοι αποτελούν απλά υποσημειώσεις μπροστά στις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών.
Μέρα με τη μέρα, γίνεται όλο και πιο φανερή η ενεργή εμπλοκή της χώρας μας, είτε «προσέχοντας τα νώτα» των αμερικάνο-ισραηλινών με τις φρεγάτες στην Αν. Μεσόγειο και τα πολεμικά αεροσκάφη στην Κύπρο, είτε με την πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία.
Ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη υπηρεσία που προσφέρει η ελληνική αστική τάξη στους ιμπεριαλιστές προστάτες της είναι η παραχώρηση της γης, του νερού και του αέρα αυτής εδώ της χώρας. Ματαίως προσπαθεί να μας πείσει η κυβέρνηση ότι δεν υπάρχει ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο. Η αλήθεια είναι ότι η οσμή του φτάνει στη μύτη κάθε Χανιώτη. Η Σούδα δεν χρησιμοποιείται απλώς σαν «συνεργείο» (που και αυτό τους είναι απαραίτητο), αλλά ως κεντρικό ορμητήριο των φονιάδων, αναπόσπαστο γρανάζι της πολεμικής τους μηχανής. Ως στρατηγικός κόμβος υποστήριξης των αιματοβαμμένων επιχειρήσεών τους. Και ως τέτοιος αποτελεί άμεσο στόχο αντιποίνων.
Είναι ξεκάθαρο. Καμία ασφάλεια δεν προσφέρουν οι βάσεις στον λαό μας, αλλά αντιθέτως μας βάζουν στο μάτι του κυκλώνα.
Διαψεύσεις, βραχυκυκλώματα και κίνδυνοι
Την τέταρτη εβδομάδα διανύει ήδη η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα έχουμε κλιμάκωση της σύγκρουσης καθώς και επέκταση του πεδίου σε όλη τη Μέση Ανατολή, κινήσεις εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο, οικονομικές αναταράξεις σε όλο τον πλανήτη. Με το αίμα του ιρανικού λαού να ρέει από τα χτυπήματα των φονιάδων και τους κινδύνους για τους λαούς της περιοχής και όλου του κόσμου να μεγαλώνουν!
Το βραχυκύκλωμα των ΗΠΑ
Όπως γράψαμε και στο προηγούμενο φύλλο, οι ΗΠΑ στηρίχθηκαν και συνάρθρωσαν τυχοδιωκτικά όλο το σχεδιασμό και τις επιδιώξεις τους γύρω από μια υπόθεση – πως ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας σε συνάρτηση με τη διείσδυση της Μοσάντ και της CΙΑ μαζί με τη λαϊκή δυσαρέσκεια θα προκαλούσαν κατάρρευση του συστήματος εξουσίας - που αποδείχθηκε ολότελα λανθασμένη. Βλέπουμε ότι τα ολοένα και πιο σκληρά χτυπήματα των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, που μαζί με τα οπλικά συστήματα και το στρατιωτικό υλικό και εργοστάσια έχουν βάλει στο στόχαστρο –παρά τη σιωπή των δυτικών ΜΜΕ- νοσοκομεία, σχολεία και γειτονιές στις ιρανικές πόλεις, δυναμώνουν την τάση συσπείρωσης του ιρανικού λαού ενάντια στους επιδρομείς. Οπότε όλοι οι στόχοι που αφορούν το μπλοκάρισμα των ευρασιατικών διαδρόμων, την ανάδειξη της αδυναμίας των ευρασιατών ιμπεριαλιστών Ρωσίας και Κίνας να στηρίξουν τον εταίρο τους, τοn γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό του Ιράν, βρίσκονται στον αέρα, με το μόνο υπαρκτό προχώρημα να είναι η αποδυνάμωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν, που όμως –όπως γράφουν πολλοί δυτικοί αναλυτές- ξαναφτιάχνονται!
Έτσι, υπάρχουν έντονα σημάδια αδιεξόδου και βραχυκυκλώματος των ΗΠΑ. Αναγκάστηκαν να αναιρέσουν μερικώς τις κυρώσεις προς το ρωσικό πετρέλαιο. Παραδέχθηκαν πως δεν μπορούν από μόνοι τους ή, εν πάση περιπτώσει, μόνο με το Ισραήλ να πετύχουν την κατάρρευση ή έστω την κάμψη της ιρανικής ηγεσίας. Έτσι, την ίδια στιγμή που η διοίκηση Τραμπ χλευάζει τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, απαιτεί τη συμμετοχή τους σε κάτι που δεν συναποφάσισε μαζί τους. Βλέπουμε συνολικά τις ΗΠΑ να έχουν βραχυκυκλώσει όσον αφορά την προώθηση των στόχων τους, ενώ δεν έχουν διαμορφώσει «στρατηγική εξόδου», όπως λέγεται, με το λιγότερο στρατηγικό κόστος. Οι άκρως αντιφατικές δηλώσεις Τραμπ και τα συνεχή μπρος-πίσω όλων των προηγούμενων ημερών απηχούν ακριβώς αυτή τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός - και αυτό εντείνει την ανησυχία μας...
Σχέση και στόχοι ΗΠΑ και Ισραήλ
Πολλά λέγονται και γράφονται για τη σχέση ΗΠΑ-Ισραήλ. Να το πούμε ευθέως και κατηγορηματικά. Οι αποφάσεις και οι κινήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού υπαγορεύονται μόνο και κατ’ αποκλειστικότητα από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Άρα θεωρούμε τελείως ανυπόστατα αυτά που κατακλύζουν τα ΜΜΕ για το ότι ο Νετανιάχου έσυρε τον Τραμπ. Όταν μάλιστα μιλάμε για ένα κράτος που για την ύπαρξή του βασίζεται στη διαρκή και έμπρακτη στήριξη - στρατιωτική, οικονομική, πολιτική - από το μεγάλο αφεντικό της Ουάσιγκτον. Για να μιλήσουμε και συγκεκριμένα, από το Γενάρη ακόμα η διοίκηση των ΗΠΑ συσσώρευε άντρες, οπλικά συστήματα και πολεμικό ναυτικό στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και δεν το έκανε τυχαία, αλλά θεωρώντας ευνοϊκή τη συγκυρία για μια επίθεση στο Ιράν.
Αυτό που θολώνει ορισμένες φορές την εικόνα και την κρίση ορισμένων είναι το γεγονός ότι το Ισραήλ χρησιμοποιείται από τμήματα του αμερικάνικου κατεστημένου στην εσωτερική τους διαμάχη με άλλα τμήματα. Αυτό ήταν κάτι παραπάνω από φανερό, για να μην πάμε πιο πίσω, στη φάση της διακυβέρνησης Μπάιντεν. Έτσι, η ηγεσία του Ισραήλ, γνωρίζοντας αυτή του τη «χρησιμότητα» αλλά και την ευρύτερη σαν το προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, την εκμεταλλεύεται για την προώθηση, πάντα μέσα στο πλαίσιο που ορίζουν οι ΗΠΑ, των δικών του ιδιαίτερων επιδιώξεων. Να το πούμε αλλιώς: εάν οι ΗΠΑ θεωρήσουν ότι κάτι είναι επιζήμιο για τις ίδιες, θα το επιβάλουν και στο Ισραήλ.
Όσον αφορά τώρα την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, το Ισραήλ φανερά θεωρεί το Ιράν σαν το πιο σοβαρό εμπόδιο στις μεγαλοϊδεατικές σιωνιστικές επιδιώξεις του για κυριαρχία στην περιοχή. Άλλωστε, στο ίδιο περίπου μήκος κύματος είναι και η Σαουδική Αραβία, που με τη σειρά της σιγοντάρει την επίθεση ενάντια στο Ιράν. Έτσι, για να γυρίσουμε στο Ισραήλ, με βάση και το ότι γνωρίζει ότι στην περιοχή είναι «σαν τη μύγα μες στο γάλα», θεωρεί, μάλλον κοντόφθαλμα, ότι ακόμα και μια διάλυση του Ιράν ή μετατροπή του σε «αποτυχημένο κράτος» θα ήταν προς το συμφέρον του.
Οι ΗΠΑ έχουν στρατηγικούς στόχους, έχουν στόχους με παγκόσμια διάσταση που περνούν μέσα από τον έλεγχο του Ιράν και η γενική τους κατεύθυνση δεν περιλαμβάνει αυτή την επιλογή. Έτσι, μόνο ως τυχοδιωκτισμός («αφού δεν είναι μαζί μας δεν θα είναι με κανέναν») μπορεί να προκύψει μια επιλογή διάλυσης του Ιράν. Γιατί γνωρίζει ότι μια τέτοια επιλογή μπορεί ακόμα και άμεσα να του γυρίσει μπούμερανγκ. Οπότε οι στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ συναντιούνται στο κοινό συμφέρον της αποδυνάμωσης του Ιράν και στην αλλαγή προσανατολισμού (που όμως δεν φαίνεται).
Ρηγματώσεις στο ΝΑΤΟ
Σημαντική διάσταση αποκτούν για τις τωρινές αλλά και τις κατοπινές εξελίξεις οι ρηγματώσεις εντός της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές είναι φανερά ενοχλημένοι από τις μονομερείς κινήσεις των ΗΠΑ, που διακυβεύουν την ενεργειακή ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου και κυρίως αναδεικνύουν για μια ακόμη φορά τον γεωπολιτικό νανισμό τους. Μετά την αρχική αμηχανία και τις αντιφατικές δηλώσεις, κινήθηκαν στο μοτίβο ότι η επίθεση είναι «εκτός διεθνούς δικαίου». Πιο εμφατικά το είπε ο γερμανός αντιπρόεδρος λίγες μέρες μετά την ταπείνωση του προέδρου Μερτς στην Ουάσιγκτον: «Αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος».
Η Ισπανία, που κινήθηκε πρώτη, έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τις κινήσεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, που διακυβεύουν τη διείσδυσή της στις χώρες που η Ουάσιγκτον θεωρεί «πίσω αυλή της». Συνολικά, από την περσινή εμπρηστική ομιλία του Βανς στο Μόναχο μέχρι τις απειλές εναντίον της Γροιλανδίας και τις συνεχείς λοιδορίες της διοίκησης των ΗΠΑ έναντι των «ευρωπαίων συμμάχων», συσσωρεύονται ρήγματα και τραυματισμοί στις ευρωατλαντικές σχέσεις.
Η τελευταία επίθεση Τραμπ προς τους Ευρωπαίους («Δειλοί, θα το θυμόμαστε, χωρίς εμάς είστε μια χάρτινη τίγρης») και η επαναφορά της απειλής για το ΝΑΤΟ δείχνουν πως πρέπει να περιμένουμε κι άλλα «επεισόδια» στην προσπάθεια των ΗΠΑ να στοιχίσουν την «όλη Δύση» πίσω από την προσπάθεια αντιμετώπισης της σχετικής τους αποδυνάμωσης. Όσο για τους Ευρωπαίους, η παρακινδυνευμένη συζήτηση που έχει ανοίξει μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας και Βρετανίας για την παρέμβαση ή όχι στα Στενά του Ορμούζ, ανεξάρτητα αν τελικά θα αποφασιστεί, καταδεικνύει ότι η θέση και ο ρόλος τους στα παγκόσμια πράγματα έχει εισέλθει ανεπιστρεπτί στο «στενό» πλαίσιο που ορίζει ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας.
Η τακτική και οι «βοήθειες» του Ιράν
Η ηγεσία του Ιράν και ευρύτερα όλο το σύστημα εξουσίας δείχνει ότι έχει προετοιμαστεί σε βάθος για μια τέτοια άνιση σύγκρουση, ενώ παράλληλα παίρνει κρίσιμες πληροφορίες και βοήθεια από Ρωσία και Κίνα, που μεγαλώνουν την αντοχή της. Κι αυτό παρά τα σημαντικά προβλήματα εσωτερικής ασφάλειας που συνεχίζει να αντιμετωπίζει, τη συνεχιζόμενη καταστροφή του οπλοστασίου αλλά και της στρατιωτικοβιομηχανικής βάσης της χώρας, τα ερείπια και τους δολοφονημένους που αφήνουν στις κατοικημένες περιοχές οι ανελέητοι βομβαρδισμοί των φονιάδων των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Έτσι, το Ιράν έχει καταστρέψει μερικά από τα κρίσιμα συστήματα ραντάρ των ΗΠΑ στην περιοχή, έχει αναγκάσει το ένα αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ να απομακρυνθεί σε απόσταση πάνω από 1.000 χιλιόμετρα και το άλλο να έρχεται στη Σούδα για «ανεφοδιασμό», ενώ επιχείρησε να χτυπήσει τη βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ειρηνικό! Ταυτόχρονα, έχει προξενήσει σημαντικές ζημιές στις αμερικάνικες βάσεις που εδρεύουν στα αραβικά καθεστώτα και αναδείξει την αδυναμία των ΗΠΑ να προστατέψουν ενεργειακές υποδομές τους από τις πυραυλικές του επιθέσεις.
Το επιλεκτικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ έχει δημιουργήσει, πέρα από το ράλι των τιμών του πετρελαίου, που ξαναφέρνει στην επιφάνεια την υποβόσκουσα κρίση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, σοβαρά ζητήματα και εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των ευρωπαίων «εταίρων» τους, που καλούνται για μια ακόμη φορά να πληρώσουν «τα σπασμένα» των αμερικάνικων τυχοδιωκτισμών. «Τέλος», σημαντικό στοιχείο της όλης τακτικής του Ιράν, η ανάδειξη, μετά και από το χτύπημα κρίσιμων ισραηλινών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και κυρίως την επίθεση στην περιοχή των πυρηνικών εγκαταστάσεών του, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από αυτή του περασμένου Ιουνίου, της τρωτότητας του Ισραήλ.
Η τακτική της Ρωσίας και της Κίνας
Είναι φανερό ότι η αποδυνάμωση του Ιράν υπονομεύει τα ευρύτερα συμφέροντα της Ρωσίας και της Κίνας στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο. Ταυτόχρονα και ενόσω η επίθεση δεν κλιμακώνεται στο επίπεδο που θα τις αναγκάσει να πάρουν αποφάσεις μεγαλύτερης –πάντα έμμεσης- εμπλοκής, κινούνται προσεκτικά, διότι για δικούς της λόγους η καθεμία δεν θέλει να οξύνει την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.
Το πολεμικό μέτωπο της Ρωσίας στην Ουκρανία αποσπά μεγάλο στρατηγικό κεφάλαιο και πόρους, ενώ η σχέση Ρωσίας-Ιράν εξακολουθεί να είναι μια εταιρική σχέση και όχι συμμαχία, όπως πρόσφατα δήλωσε ο Πούτιν. Κι αυτό έχει τις αιτίες του, που μένει να δούμε αν θα αρθούν.
Η ρωσική ηγεσία, πέρα από την πολιτική και διπλωματική στήριξη, βοηθάει με την παροχή δορυφορικών εικόνων που περιέχουν λεπτομερείς πληροφορίες για τις στρατιωτικές θέσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένων συστημάτων ραντάρ, μέσω αεράμυνας και ναυτικών κινήσεων). Αλλά όχι μόνο αυτό: μεταφέρει στην Τεχεράνη επιχειρησιακή και τακτική «τεχνογνωσία» που απέκτησε στην ουκρανική σύγκρουση, βελτιώνοντας τον τρόπο με τον οποίο το Ιράν απαντάει στις επιθέσεις των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Αντίστοιχα η Κίνα, μεσολαβήτρια χώρα για τη συμφωνία Σαουδικής Αραβίας – Ιράν, που τώρα πια βρίσκεται στον αέρα, κινείται στο προσκήνιο πιο «ουδέτερα», ζητώντας «άμεση κατάπαυση του πυρός». Η στάση της αντανακλά την επιλογή της να δίνει ιδιαίτερο βάρος στην ενδυνάμωσή της στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, γνωρίζοντας ότι οι καταστάσεις θα ζορίσουν. Παρέχει και αυτή βοήθειες στο Ιράν (δορυφόρους κ.λπ.) χωρίς μέχρι στιγμής να αναβαθμίζει την εμπλοκή της.
Όλα ανοιχτά!;
Καθώς η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν έμπαινε στην τρίτη εβδομάδα, άνοιξε η συζήτηση για την κατάληψη του ιρανικού νησιού Χαργκ (στρατηγικός ενεργειακός κόμβος του Ιράν - αποτελείται από τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης και αγωγών πετρελαίου μέσω των οποίων διακινείται το 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν) ή άλλων νησιών ή των ιρανικών παραλίων στα Στενά του Ορμούζ. Παράλληλα υπήρξε και η αντίστοιχη προετοιμασία: το αμφίβιο πλοίο εφόδου USS Tripoli καθώς και μια συνοδευτική δύναμη 2.500 πεζοναυτών βρίσκεται κοντά στη βάση Ντιέγκο Γκαρσία καθ’ οδόν για τον Περσικό Κόλπο.
Από την πρώτη στιγμή αυτό το ενδεχόμενο συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ από αναλυτές και τμήματα της άρχουσας τάξης που το θεωρούν -και σωστά- έναν τυχοδιωκτισμό της προεδρίας Τραμπ για να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει και ο οποίος θα κατέληγε σε στρατιωτικό φιάσκο για τις ΗΠΑ.
Πολύ πρόσφατα είχαμε τις απειλές Τραμπ - για βομβαρδισμό όλων των ενεργειακών εγκαταστάσεων του Ιράν, αν δεν ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ - μετά το πέρας 48 ωρών από την ανακοίνωσή του. Η ηγεσία του Ιράν απάντησε με απειλές για καταστροφή όλων των ενεργειακών εγκαταστάσεων της περιοχής που συνδέονται με αμερικάνικα συμφέροντα καθώς και του Ισραήλ. Για να έχουμε στη συνέχεια μια ακόμη «ανατροπή»: το 48ωρο τελεσίγραφο Τραμπ διαδέχτηκε ένα άλλο που δίνει διορία πέντε ημερών (μέχρι την Παρασκευή 27/3) για το άνοιγμα των Στενών. Αλλά όχι μόνο αυτό! Παράλληλα η διοίκηση Τραμπ ισχυρίστηκε ότι έχουν ξεκινήσει διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών, με τους «Φρουρούς της Επανάστασης» να αναρωτιούνται δηκτικά: «έχει φτάσει το επίπεδο της εσωτερικής σας διαμάχης στο σημείο να διαπραγματεύεστε με τον εαυτό σας;».
Όπως και να έχει, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει εμφανιστεί το σχέδιο 15 σημείων του Τραμπ και το Πακιστάν ως πιθανή φιλοξενούσα χώρα των διαπραγματευτών. Σ’ αυτό το σχέδιο μεταξύ άλλων απαιτείται από το Ιράν η πλήρης διάλυση των πυρηνικών του εγκαταστάσεων, η παράδοση του εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας και η πλήρης εξάρτηση του πολιτικού πυρηνικού προγράμματός του από τις ΗΠΑ, ο περιορισμός της εμβέλειας και του αριθμού του βαλλιστικού του οπλοστασίου μόνο για αμυντικούς σκοπούς, η πλήρης διακοπή βοήθειας στους «πληρεξούσιούς του» στη Μέση Ανατολή, με αντάλλαγμα την πλήρη άρση των διεθνών κυρώσεων και την κατάργηση του μηχανισμού «snapback» που προβλέπει αυτόματη επαναφορά κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Η ιρανική ηγεσία, από την άλλη, έχει διαμηνύσει εδώ και μέρες τους δικούς της όρους, που περιλαμβάνουν σαφείς εγγυήσεις για μόνιμη κατάπαυση του πυρός, νέα συμφωνία για τα Στενά του Ορμούζ με αυξημένο ρόλο στο Ιράν, κλείσιμο όλων των αμερικάνικων βάσεων στη Μέση Ανατολή, αποζημιώσεις για όλες τις ζημιές που έχει υποστεί το Ιράν από την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ. Ενώ θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμά του το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα καθώς και το βαλλιστικό του πρόγραμμα.
Αν αφήσουμε στην άκρη τις κινήσεις της ιρανικής ηγεσίας, μπορεί άραγε να αποτελέσει το αμερικάνικο σχέδιο και με τους όρους που εμπεριέχει μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να βρουν μια λύση στο βραχυκύκλωμά τους; Αποτελεί ταυτόχρονα μια απάντηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στις έντονες επικρίσεις τμημάτων του κατεστημένου για έλλειψη «στρατηγικής εξόδου»; Βασίζεται σε μια εκτίμηση της διοίκησης Τραμπ ότι η αποδυνάμωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν καθιστά δυνατή την επίτευξη συμφωνίας με όρους που το Ιράν δεν θα αποδεχόταν πριν από τις 28/3; Ή αποτελεί, για μια ακόμη φορά, στοιχείο της τακτικής του αιφνιδιασμού των απέναντι, όπως μας έχει συνηθίσει η διοίκηση Τραμπ, αν συνυπολογίσουμε ότι στην περιοχή εκτός από το USS Tripoli και τους πεζοναύτες στέλνεται κι άλλο αμφίβιο πλοίο (USS Boxer), συνοδεία επίσης δύναμης 2.500 πεζοναυτών;
Οι επόμενες ώρες και μέρες θα είναι κρίσιμες από κάθε άποψη.
Το σιωνιστικό κράτος ισοπεδώνει τον Λίβανο στα πρότυπα της Γάζας
Πάνω από 3 βδομάδες μετράει ο πόλεμος στον Λίβανο. Παρουσιάζεται ειδησεογραφικά από τα δυτικά μέσα ως δευτερεύων και συμπληρωματικός πόλεμος στα χτυπήματα των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, έτσι ώστε να ερμηνεύεται με βάση το επιχείρημα του σιωνιστικού κράτους, ότι αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή από τους πληρεξούσιους του Ιράν στον Λίβανο, δηλαδή τη Χεζμπολά. Το Ισραήλ, όμως, από τη δολοφονία Νασράλα μέχρι σήμερα, διαρκώς παραβίαζε την κατάπαυση πυρός με τη Χεζμπολά, βομβαρδίζοντας θέσεις στον Λίβανο. Με την έναρξη του πολέμου εναντίον του Ιράν, φάνηκε πως άδραξε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει έναν χρόνιο σιωνιστικό στόχο, αυτόν της επέκτασης της κυριαρχίας του προς τον βορρά, της ντε φάκτο κατοχής σε αναλογία με τα υψίπεδα του Γκολάν.
Η χερσαία εισβολή δυνάμεων στον νότιο Λίβανο γίνεται με στόχο τον εκτοπισμό του πληθυσμού και την κατοχή τουλάχιστον του τμήματος με όριο τον ποταμό Λιτάνι (30 χιλιόμετρα από τα σύνορα), όπως έχουν δηλώσει κατ’ εξακολούθηση Ισραηλινοί αξιωματούχοι. Αυτό το τμήμα οι Ισραηλινοί το ονομάζουν αναγκαία ζώνη ασφαλείας, για να δικαιολογήσουν την κατοχή και τον επεκτατισμό. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που διεξάγονται οι ναζιστικού τύπου επιχειρήσεις στα πρότυπα της Ράφα και της Μπέιτ Χανούν στη λωρίδα της Γάζας, όπως δήλωσε ο σιωνιστής υπουργός Άμυνας. Τις ανακοινώσεις εκκένωσης περιοχών ακολουθούν σφοδροί βομβαρδισμοί ισοπέδωσης αδιακρίτως, βομβαρδισμοί καταστροφής γεφυρών σύνδεσης οδικών δικτύων και έπειτα προσπάθεια εισβολής και κατάληψης αστικών πόλεων στα νότια του Λιβάνου. Παράλληλα, οι βομβαρδισμοί εξελίσσονται βαθιά προς τον βορρά μέχρι τη Βηρυτό, ώστε να δημιουργηθεί γενικό κλίμα στον πληθυσμό, πως δεν υπάρχει ασφαλές μέρος. Παράλληλα, να πιεστεί στο έπακρο η αμερικανόδουλη κυβέρνηση του Λιβάνου, για να διευρύνει το χάσμα με τη Χεζμπολά. Η πρόσφατη ανακήρυξη ως ανεπιθύμητου του πρέσβη του Ιράν από τη Λιβανέζικη ηγεσία, που καταδικάστηκε σφοδρά από τη Χεζμπολά και χαιρετίστηκε από ΗΠΑ και Γαλλία, ήταν αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων.
Πάνω από 1.100 είναι οι καταγεγραμμένοι νεκροί ως τώρα. Πάνω από 1 εκατομμύριο οι εκτοπισμένοι από τα σπίτια τους στο νότιο τμήμα του Λιβάνου, με τους Ισραηλινούς να δηλώνουν ότι δεν θα τους αφήσουν να επιστρέψουν. Εκατοντάδες από τους νεκρούς είναι άμαχοι και πάνω από 30 παιδιά σκοτώνονται κάθε μέρα. Γήπεδα, σχολεία, πάρκα, λιμάνια στη Βηρυτό έχουν γεμίσει από αντίσκηνα προσφύγων, που προσπαθούν να επιβιώσουν. Οι βασανισμοί και ο αποτρόπαιος τρόπος αντιμετώπισης του πληθυσμού από τα φασιστικά τέρατα του ισραηλινού στρατού είναι στα πρότυπα αντιμετώπισης του Παλαιστινιακού λαού.
Η εισβολή χερσαίων δυνάμεων έχει το πράσινο φως των ΗΠΑ, αφού η ισχυροποίηση του Ισραήλ είναι όρος προώθησης και των δικών τους σχεδίων. Έχει τη σιωπηλή στήριξη όλων των Δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των διεθνών οργανισμών, που προβάλλουν το «δικαίωμα του Ισραήλ να αμύνεται» και να επιδιώκει τον αφοπλισμό της Χεζμπολά. Σε όλους τους τόνους οι Ισραηλινοί υπογραμμίζουν πως αυτή η κίνησή τους δεν πρόκειται να ενταχθεί στις διαπραγματεύσεις που ανακοινώνουν οι Αμερικανοί πως επιδιώκουν με το Ιράν, καθώς αποτελεί ανεξάρτητη κίνηση.
Πάντως, αυτό που προκύπτει από τα δεδομένα των συγκρούσεων με τις δυνάμεις της Χεζμπολά μέχρι τώρα, δείχνει πως οι Ισραηλινοί μόνο περίπατο δεν κάνουν στον Λίβανο. Οι επιθέσεις στο Ισραήλ με ρουκέτες και πυραύλους όχι μόνο στο βόρειο αλλά και πιο μέσα δεν έχουν σταματήσει, προκαλώντας προβλήματα, εμποδίζοντας την επιστροφή των εποίκων και μάλιστα λειτουργούν με δυνατότητα συντονισμού με τα ιρανικά χτυπήματα. Οι μάχες σώμα με σώμα σε μια σειρά από πόλεις του νοτίου Λιβάνου και στους στρατηγικούς λόφους της Χιαμ δείχνουν πως οι Ισραηλινές δυνάμεις καταγράφουν απώλειες. Το αν θα πετύχουν οι Ισραηλινοί τους στόχους τους ή αν θα γράψουν ακόμη μια αποτυχημένη απόπειρα με κόστος, όπως στο παρελθόν, μένει να φανεί. Οι συνέπειες του πολέμου για τον λιβανέζικο λαό ήδη καταγράφονται.
Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου
Ο γραμματέας της ΔΟΕ (Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας) δήλωσε ότι η απώλεια 11 εκατομμυρίων βαρελιών τη μέρα από την παγκόσμια αγορά πετρελαίου είναι ποσό που αντιστοιχεί σε διπλάσια απώλεια σε σχέση με τις μεγάλες ενεργειακές κρίσεις κυρίως του ’70 ή και του ’80.
Το πετρέλαιο, παρ’ όλο που σήμερα η «Δύση» δεν έχει την απόλυτη εξάρτηση των περασμένων δεκαετιών (οι ΗΠΑ, π.χ., συγκαταλέγονται στην τετράδα των μεγαλύτερων πετρελαιοπαραγωγών χωρών) και παρά τις εξαγγελίες της λεγόμενης «πράσινης οικονομίας», εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό καύσιμο της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας μαζί με το αέριο. Με αυτήν την έννοια, μπορεί να έχει καθοριστικές συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία η εκτόξευση της τιμής του.
Αναλυτές εκτιμούν πως εφόσον η τιμή των 140 δολαρίων το βαρέλι διατηρηθούν για κάμποσους μήνες, μπορούν να οδηγήσουν την οικονομία των ΗΠΑ σε ύφεση (οι ΗΠΑ είναι ταυτόχρονα και ο μεγαλύτερος καταναλωτής υγρών καυσίμων και αερίου παγκόσμια). Σίγουρη ύφεση θα επιφέρει μια εκτίναξη των τιμών στα 175 δολάρια.
Προς το παρόν βέβαια οι τιμές «γυρνάνε» γύρω από τα 110 δολάρια το βαρέλι, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα «σκαρφαλώσουν» κι άλλο όσο οξύνεται η πολεμική αντιπαράθεση; Εξάλλου, κάποιοι οίκοι εκτιμούν ότι η διαδικασία της ύφεσης έχει ξεκινήσει, με την πιθανότητα εκδήλωσής της να κινείται ανοδικά κατά 40%!
Η εφημερίδα «Ναυτεμπορική» σε άρθρο της στις 21/3 απαριθμεί τις δευτερογενείς επιπτώσεις της ξέφρενης ανόδου των τιμών στα υγρά καύσιμα: άνοδος των επιτοκίων εξαιτίας της ανόδου του πληθωρισμού, άρα ακριβό χρήμα, πίεση στην αγορά κατοικίας, πτώση των χρηματιστηρίων (ήδη τα χρηματιστήρια της Ασίας άρχισαν τα μακροβούτια).
Οι μακροχρόνιες συνέπειες
Υπάρχουν όμως και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις, που θα εκδηλωθούν ακόμη και αν υποτεθεί πως σταματάνε οι πολεμικές επιχειρήσεις. Δεδομένου ότι περίπου το 25% των παγκόσμιων εξαγωγών αργού πετρελαίου μέσω θαλάσσης διέρχεται από το Στενό, ακόμη και αν υπήρχε βραχυπρόθεσμη κατάπαυση του πυρός, η τιμή πιθανότατα θα παρέμενε στην περιοχή των 80 δολαρίων ανά βαρέλι για αρκετούς μήνες, τόσο λόγω των προαναφερθέντων ασφαλίστρων κινδύνου όσο και επειδή θα χρειαστεί χρόνος στους παραγωγούς για να αυξήσουν ξανά την παραγωγή.
Πριν από τον πόλεμο, πολλοί αναλυτές πίστευαν ότι το Brent θα κυμανθεί γύρω ή κάτω από τα 60 δολάρια ανά βαρέλι φέτος. Λόγω των νέων αντιλήψεων για τον κίνδυνο, τα 9μηνα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου πωλούνται επί του παρόντος γύρω στα 85 δολάρια, πιθανώς αντανακλώντας ένα premium περίπου 25 δολαρίων.
Το ίδιο επιχείρημα ισχύει και για το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), όπου περίπου το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών διέρχεται από το Στενό. Εκτός από το LNG, τα ασφάλιστρα πιθανότατα θα είναι μεγαλύτερα. Αυτό συμβαίνει επειδή η υγροποίηση είναι από μόνη της μια ασταθής διαδικασία. Το LNG δεν μπορεί καν να παραχθεί με ασφάλεια, πόσο μάλλον να εξαχθεί, εάν οι βομβαρδισμοί λαμβάνουν χώρα κοντά στο εργοστάσιο. Η κρατική εταιρεία LNG του Κατάρ, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο, είχε σταματήσει την παραγωγή στο συγκρότημά της στο Ρας Λαφάν ακόμη και πριν αυτό υποστεί ζημιές από πυραυλική επίθεση.
Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, οι αγορές φυσικού αερίου είναι περιφερειακές: οι ευρωπαϊκές τιμές αναφοράς φυσικού αερίου έχουν εκτοξευθεί από την έναρξη του πολέμου, όπως και οι τιμές spot LNG. Ακόμη μεγαλύτερη άνοδος έχει σημειωθεί στις ασιατικές αγορές. Η Ασία ειδικότερα δεν έχει εξαιρετικές εναλλακτικές λύσεις για διαφοροποίηση από το LNG του Κατάρ.
Μια μόνιμη απειλή από το Ιράν θα πλήξει επίσης τους παγκόσμιους τομείς λιπασμάτων και τροφίμων. Περίπου το ένα τρίτο του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων διέρχεται από το Στενό του Ορμούζ. Οι τιμές των λιπασμάτων έχουν ήδη αυξηθεί απότομα, με την ουρία και άλλα αζωτούχα προϊόντα να έχουν αυξηθεί κατά περίπου 25-30% σε ορισμένες αγορές και πιθανότατα θα αυξηθούν περαιτέρω. Οι τιμές των γεωργικών προϊόντων έχουν επίσης κινηθεί υψηλότερα, με το καλαμπόκι να έχει αυξηθεί κατά 6% σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα και το σιτάρι στο υψηλότερο επίπεδό του από τα μέσα του 2024.
Οι αγορές αλουμινίου λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο. Οι χώρες του Κόλπου αντιπροσωπεύουν το 9% της παγκόσμιας παραγωγής αλουμινίου. Η παραγωγή αλουμινίου χρησιμοποιεί τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία είναι ευαίσθητη στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, και η τιμή του μετάλλου επηρεάζεται επίσης από σημεία συμφόρησης στη ναυτιλία, όπως το Στενό του Ορμούζ. Ήδη οι αυτοκινητοβιομηχανίες αγοράζουν τώρα πυρετωδώς αλουμίνιο για να προλάβουν έκρηξη των τιμών, συμβάλλοντας στην παρούσα άνοδο των τιμών.
Και όλα αυτά τα νέα ασφάλιστρα κινδύνου θα προκαλέσουν υψηλότερες τιμές παγκοσμίως, κάτι που με τη σειρά του θα τροφοδοτήσει τον πληθωρισμό. Γενικότερα θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να αποκατασταθεί ο Κόλπος ως ένα από τα ασφαλή καταφύγια στον κόσμο για το παγκόσμιο κεφάλαιο.
H προϋπάρχουσα κρίση
Ο αναλυτής R. Bookstaber, γνωστός στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών πριν εκδηλωθεί η αμερικάνικη επίθεση, είχε «πιάσει στο στόμα του» το... Ιράν. Ο αναλυτής αυτός θεωρεί δύο σημαντικούς αποσταθεροποιητικούς παράγοντες για την εκτίμηση των χρηματιστηριακών κινδύνων που δεν υπήρχαν στην προηγούμενη κρίση όπου τα κριτήρια εκτίμησης κινδύνου και τα εργαλεία αντιμετώπισής της είχαν να κάνουν κυρίως με το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αυτές οι δύο παράμετροι είναι η ΑΙ και η υπερχρέωση στα ιδιωτικά σχήματα επενδύσεων και όχι στις τράπεζες (βλ. σχετικό άρθρο στον Οικονοκόσμο).
«Επιπλέον, ένα μέρος της αβεβαιότητας προκύπτει από το γεγονός ότι πολλοί από τους δανειολήπτες είναι εταιρείες λογισμικού και τεχνολογίας — επιχειρήσεις των οποίων οι υπηρεσίες θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή η ευαλωτότητα αρχίζει να ανησυχεί τους επενδυτές. Ήδη, ορισμένοι έχουν αρχίσει να αποσύρουν τα χρήματά τους από τα private credit funds μεγάλων εταιρειών όπως η Blue Owl, η BlackRock και η Blackstone, ενώ οι μετοχές της Blue Owl έχουν υποχωρήσει σημαντικά. Και επειδή αυτή η αγορά δεν διαθέτει οργανωμένο χρηματιστήριο και η πληροφόρηση είναι περιορισμένη, οι εκροές μπορούν να προκαλέσουν ένα γενικευμένο “bank run”, μετατρέποντας τις πιέσεις σε πλήρη κρίση».
Και συνεχίζει: «Παράλληλα, η άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης οδηγεί σε τεράστιες επενδύσεις σε έναν μικρό αριθμό κυρίαρχων τεχνολογικών εταιρειών, διογκώνοντας τις αποτιμήσεις τους σε σημείο που δέκα μετοχές αντιπροσωπεύουν πλέον πάνω από το ένα τρίτο της αξίας του S&P 500. Αυτό το επίπεδο συγκέντρωσης είναι πρωτοφανές — και επικίνδυνο, καθώς ένα σοκ σε μία μόνο από αυτές τις εταιρείες μπορεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την αγορά αντί να απορροφηθεί», σύμφωνα με τον Bookstaber.
Αυτό που φαίνεται ως ξεχωριστές εξελίξεις -από τη μία μια νέα μορφή δανεισμού και τεχνολογικής μετάβασης, από την άλλη η ευφορία των αγορών- στην πραγματικότητα αποτελεί το ίδιο δίκτυο χρήματος και προσδοκιών, εξεταζόμενο από διαφορετικές οπτικές. Η ιδιωτική πίστωση δεν χρηματοδοτεί μόνο εταιρείες ευάλωτες στην τεχνητή νοημοσύνη. Αποτελεί επίσης κρίσιμη πηγή χρηματοδότησης για την υποδομή που τροφοδοτεί την ίδια την ΑΙ — data centers και ημιαγωγούς. Αυτές οι υποδομές κατασκευάζονται κυρίως από λίγες μεγάλες εταιρείες, όπως η Google και η Microsoft που κυριαρχούν και στο χρηματιστήριο. Σε αυτό το στενά συνδεδεμένο σύστημα, μια αδυναμία στην ιδιωτική πίστωση μπορεί να πιέσει τις επενδύσεις στην ΑΙ των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών, επηρεάζοντας στη συνέχεια χαρτοφυλάκια, συντάξεις και αποταμιεύσεις εκατομμυρίων ανθρώπων.
Και σε τούτο το σημείο γίνεται η αναφορά στο Ιράν:
«Πάρτε για παράδειγμα το Ιράν. Ένα ενεργειακό σοκ που αυξάνει το κόστος ή περιορίζει την προσφορά ενέργειας επηρεάζει άμεσα τα data centers και την παραγωγή της ΑΙ, αυξάνοντας τα κόστη για τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες, οι οποίες μετακυλίουν αυτές τις πιέσεις στις αγορές ιδιωτικής πίστωσης και μετοχών». Mας υπενθυμίζει εδώ ο αναλυτής την υπερ-ζήτηση για ενέργεια που απαιτούν τα σημερινά θηριώδη data centers.
Υπάρχουν κερδισμένοι;
Στον καπιταλισμό πάντα υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι. Φανεροί -οικονομικά- κερδισμένοι, Ρωσία αλλά και ο Καναδάς και η Νορβηγία, ως μεγάλοι παραγωγοί υγρών καυσίμων. Ειδικά μετά την πρόταση Τραμπ να μειωθούν οι κυρώσεις στη Ρωσία, η τελευταία είναι σίγουρα η πιο -οικονομικά- κερδισμένη, μάλιστα υπολογίζεται ότι θα αυξηθούν τα κέρδη της μέχρι το τέλος Μαρτίου έως και 5 δισ. δολάρια. Σε μικρότερο βαθμό η Νορβηγία...
Αυτό θα συμβεί γιατί, ενώ τόσο η Ρωσία όσο και ο Καναδάς ή η Νορβηγία συγκαταλέγονται στους κερδισμένους, μόνο η Ρωσία και η Νορβηγία διαθέτουν τις υποδομές που θα «υποδεχτούν» την αυξημένη ζήτηση πετρελαίου και αερίου.
Θεωρητικά αλλά και πρακτικά οι αμερικάνικες εταιρείες εξόρυξης και εμπορίας του «μαύρου χρυσού» συγκαταλέγονται στους κερδισμένους με κάποιους... αστερίσκους καθώς η Exxon, π.χ., μπορεί να είδε τα κέρδη της να μεγαλώνουν, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κοίτασμα του Κατάρ που επλήγη στους πρόσφατους βομβαρδισμούς, ενώ οι παραγωγοί πετρελαίου από σχιστόλιθο, που αποτελούν τη μεγάλη μερίδα της αυξημένης παραγωγής υγρών καυσίμων στις ΗΠΑ, ξεκινούν από ένα στάδιο παγωμένων επενδύσεων εξαιτίας της οικονομικής απραξίας των προηγούμενων χρόνων. Χρειάζονται κεφάλαια για επέκταση προκειμένου να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση.
Και οι μεγάλοι μεταφορείς εμπορευμάτων κοντέινερ ή χύδην φορτίου, όπως η Maersk, μπορεί λόγω της έκρηξης των ναύλων να παρουσιάζουν υπερκέρδη, αλλά, αν συνεχιστεί η πολεμική αντιπαράθεση, θα παρουσιάσουν και αυτοί ζημιές λόγω μείωσης των αποστολών.
Η κίνηση Μαρινάκη
Με μία βαρυσήμαντη δημόσια τοποθέτησή του ο Έλληνας εφοπλιστής ζητά τη δημιουργία μίας συμμαχίας ανάμεσα στους πλοιοκτήτες, στα κράτη του Κόλπου, τον Λευκό Οίκο και στους ασφαλιστές, έτσι ώστε να «απελευθερωθεί» το Στενό του Ορμούζ. Είναι χαρακτηριστική η απεύθυνση στον Λευκό Οίκο και στην ηγεσία των ΗΠΑ και η μηδενική αναφορά στην Ευρώπη.
Τέτοιες κινήσεις δεν είναι «πρωτοβουλιακές» και ας εμφανίζονται ως τέτοιες. Εξάλλου, η ελληνική εφοπλιστική ναυτιλία είναι πρωτο-δεύτερη με αυτήν της Κίνας σε παγκόσμιο επίπεδο και επανειλημμένα έχει λειτουργήσει ως φορέας συμφερόντων για τους Αμερικάνους (όποτε λοξοδρομούσε, εμφανιζόταν μία... «17 Νοέμβρη» να υπενθυμίσει το λάθος).
Και τώρα λοιπόν ο Μαρινάκης λειτουργεί σαν λαγός… «Λαγός» με τις πλάτες των «κυνηγών» γίνεται; Στην περίπτωσή μας γίνεται και παραγίνεται! Πολύ περισσότερο που μεγάλα και συμπαγή τμήματα της κεφαλαιοκρατίας, άρα και του κύκλου της κερδοφορίας, φαίνεται να απειλούνται...
Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες
Για τις προβληματικές θέσεις της ελληνικής Αριστεράς
Με αφορμή την αρθρογραφία και τις ανακοινώσεις των αριστερών οργανώσεων που ακολούθησαν μετά την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, αναδεικνύονται για ακόμη μια φορά οι βαθιές αντιφάσεις που διαπερνούν τις απόψεις της Αριστεράς στη χώρα μας.
«Αντεπίθεση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος» χωρίς κίνημα
Με αφορμή το άρθρο του Γιάννη Ελαφρού στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (14-15/3) με τίτλο «Το αντιπολεμικό κίνημα αντεπιτίθεται» αναδεικνύονται αντιφάσεις που δεν αφορούν απλώς τη διατύπωση συνθημάτων, αλλά την εκτίμηση της συγκυρίας, την ίδια την κατανόηση του ιμπεριαλισμού, του πολέμου και του ρόλου του λαϊκού κινήματος.
Στο άρθρο υποστηρίζεται ότι το αντιπολεμικό κίνημα στις χώρες του NATO μπορεί να εξελιχθεί σε «αποφασιστικό παράγοντα για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του ευρωατλαντικού μπλοκ». Με ανάλογο τρόπο τοποθετείται και η ΟΚΔΕ στην ανακοίνωσή της με τίτλο «Πρέπει να νικήσει το Ιράν», εκτιμώντας ότι ενδεχόμενες ήττες των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα ξεσηκώσουν αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες στις Δυτικές χώρες. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα.
Αρχικά, η εκτίμηση αυτή παρουσιάζεται με έναν τρόπο που υποτιμά την πραγματική κατάσταση του κινήματος. Η «μέχρι τώρα καχεκτική αντίδραση του κινήματος» που αναγνωρίζει ο αρθρογράφος του ΠΡΙΝ αποδίδεται κυρίως στη συστημική προπαγάνδα και στο σοκ από τις επιθετικές κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ και του κράτους του Ισραήλ. Μια τέτοια εξήγηση, όμως, παραβλέπει έναν κρίσιμο παράγοντα: τη βαθιά πολιτική αποδιοργάνωση του κινήματος και τις ευθύνες της Αριστεράς. Για χρόνια, σημαντικά τμήματά της εγκατέλειψαν την αντιιμπεριαλιστική ανάλυση, υιοθετώντας αντιλήψεις περί «παγκοσμιοποίησης», που θόλωσαν τις πραγματικές αντιθέσεις. Ο ιμπεριαλισμός υποβαθμίστηκε ως έννοια, ενώ η στάση απέναντι σε πολεμικές επεμβάσεις καθοριζόταν χωρίς στέρεα πολιτικά κριτήρια. Σε κρίσιμες στιγμές, όπως ο βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999, η ίδια η οργάνωση που ο αρθρογράφος αντιπροσωπεύει υιοθετούσε την κυρίαρχη Δυτική προπαγάνδα περί «σφαγέα Μιλόσεβιτς», υπονομεύοντας έτσι την καθαρή καταδίκη της ιμπεριαλιστικής επίθεσης. Με τέτοια πολιτική διαδρομή, η επίκληση μιας ξαφνικής «αντεπίθεσης» του κινήματος δεν μπορεί παρά να φαίνεται ακόμη πιο υπερφίαλη.
Στην ίδια λογική βρίσκεται και η αδημονία των αιτημάτων: «Να κλείσουν και να φύγουν οι βάσεις τώρα», «Κάτω τώρα ο επιθετικός άξονας Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-ΗΠΑ» και «Έξω τώρα από το ΝΑΤΟ». Πρόκειται για σωστά και διαχρονικά αιτήματα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ωστόσο, η συνεχής προσθήκη του «τώρα» σε κάθε σύνθημα δεν αλλάζει την πραγματικότητα, ούτε δημιουργεί προϋποθέσεις για την υλοποίησή τους.
Αυτές οι απόψεις, παίρνοντας φόρα από τα «όπλα του Ιράν», αγνοούν τα καθήκοντα που θέτει η ανασυγκρότηση των λαών, ενόσω ο κόσμος οδεύει προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγνοούν, μάλιστα, ότι όσο οι λαοί δεν συγκροτούν το δικό τους «μπλοκ», ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα συνεχίσει να αντιδρά στην περαιτέρω αποδυνάμωση με ακόμη πιο επιθετικές και τυχοδιωκτικές κινήσεις, φέρνοντας ολοένα και πιο κοντά το ξέσπασμα του γενικευμένου πολέμου.
Με ανάλογο κούφιο τρόπο τοποθετείται και το ΚΚΕ, όταν στην ανακοίνωση του ΠΓ στις 10 Μάρτη καλεί τον λαό «σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να σηκώσει τη σημαία της αντεπίθεσης…» και θέτει ως άμεσα αιτήματα να κλείσουν τώρα η βάση της Σούδας και το τάδε και το δείνα ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο.
Όμως, η ανασυγκρότηση δεν μπορεί να στηρίζεται σε συγκυριακά σαλπίσματα αντεπίθεσης ή σε τοποθετήσεις που υποστηρίζουν ότι το κίνημα μπορεί ξαφνικά να γίνει αποφασιστικός παράγοντας. Χρειάζεται να οικοδομηθεί μια στερεή κοινωνική και πολιτική βάση μέσα στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στις σχολές και στα σχολεία, μέσα από συνεχή παρέμβαση και ανάληψη πρωτοβουλιών. Απαιτείται χρόνος, επιμονή και συνέπεια, όχι συνθήματα τύπου «τώρα». Απαιτείται ένα δίκτυο οργανώσεων, επιτροπών και συλλογικοτήτων, που θα λειτουργούν συντονισμένα σε ένα μίνιμουμ αλλά ικανό πολιτικό πλαίσιο, ώστε να σηκώσουν στις πλάτες τους την υπόθεση για την πραγματική εμπλοκή των μαζών.
Αντιιμπεριαλισμός κόντρα σε «καπιταλιστικά μπλοκ» και «μπλοκ μονοπωλιακών ομίλων»
Βασικό πρόβλημα για την αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική κίνηση της Αριστεράς είναι η ασταθής θεωρητική βάση: από τη μια η ρητορική καταγγελία του πολέμου και του ιμπεριαλισμού και από την άλλη αναλύσεις που ερμηνεύουν τις εξελίξεις με έναν αμιγώς οικονομίστικο τρόπο.
Όπως μας πληροφορεί η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ στις 10/3/26, ο πόλεμος στο Ιράν είναι ιμπεριαλιστικός, καθώς στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα είναι όλοι λιγότερο ή περισσότερο ιμπεριαλιστές. Έτσι, σύμφωνα με το ΚΚΕ, «ο πραγματικός στόχος του πολέμου των ΗΠΑ στο Ιράν είναι ο έλεγχος του πετρελαίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών και εμπορικών δρόμων μιας ευρύτερης περιοχής, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με την Κίνα». Μπροστά στον οικονομισμό της, αυτή η προσέγγιση αναιρεί την ουσία του ιμπεριαλισμού, αντικρίζει κυρίως το ΑΕΠ των χωρών και θεωρεί ότι διεξάγεται «η μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα» απαλείφοντας όλες τις ευρύτερες γεωπολιτικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με πιο κραυγαλέα την απουσία της κύριας στρατηγικής αντιπαλότητας ΗΠΑ-Ρωσίας. Σε ανάλογο ύφος κινείται διαχρονικά και η Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Ίσως, όμως, η μεγαλύτερη παρενέργεια των οικονομίστικων προσεγγίσεων να είναι ο τρόπος που βλέπουν την εμπλοκή της χώρας. Αν αυτή αφορά απλά τις «μπίζνες» του ελληνικού κεφαλαίου, αν δηλαδή δεν υπάρχει η γεωστρατηγική, οικονομική και ολόπλευρη εξάρτηση της χώρας, τότε η απεμπλοκή είναι μια εύκολη υπόθεση. Άλλωστε, υπάρχει και το παράδειγμα Σάντσεθ στο πίσω μέρος του μυαλού ορισμένων δυνάμεων που ζητούν «εδώ και τώρα να πέσει η κυβέρνηση του πολέμου».
Αντιιμπεριαλισμός ή αναζήτηση προστάτη;
Από την άλλη, η λογική αρκετών εξωκοινοβουλευτικών Αριστερών οργανώσεων που βλέπουν τον κόσμο κυρίως μέσα από την αντιπαράθεση με τον δυτικό ιμπεριαλισμό οδηγεί αναπόφευκτα στην αναζήτηση «αντισταθμιστικών» δυνάμεων. Και από εκεί ανοίγει ο δρόμος για μια επικίνδυνη πολιτική διολίσθηση: την αποδοχή ενός άλλου ιμπεριαλιστή ως λιγότερο κακού.
Ήδη στο μέτωπο της Ουκρανίας οι απόψεις αρκετών αριστερών οργανώσεων διολίσθησαν λιγότερο ή περισσότερο σε ανοιχτό φιλορωσισμό. Αναφορικά με τον πόλεμο στο Ιράν, ενδεικτική είναι η ανακοίνωση της ΟΚΔΕ που υπογραμμίζει ότι κάθε πολιτική «ίσων αποστάσεων» ή που αρνείται να ξεκαθαρίσει το πρώτιστο καθήκον, δηλαδή την ήττα ΗΠΑ-Ισραήλ, «εμποδίζει ή παραλύει τον αγώνα ενάντια στον Νούμερο Ένα Εχθρό των Λαών και Εμπρηστή του Παγκόσμιου Πολέμου, τον Αμερικάνικο Ιμπεριαλισμό». Από τη στιγμή, λοιπόν, που αρχίζει η απαρίθμηση των ιμπεριαλιστών, αναρωτιέται κανείς τι στάση θα κρατήσουν αυτές οι δυνάμεις απέναντι στον «Νούμερο Δύο» και «Τρία». Εντυπωσιακή ήταν και η αφίσα της οργάνωσης Παρέμβαση με σύνθημα «ή με τους φονιάδες ή με τους μουλάδες», η οποία διαγράφει εντελώς τον λαϊκό παράγοντα από την εξίσωση.
Απέναντι σε αυτές τις λογικές, η βασική αρχή του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος παραμένει απλή και σαφής: «Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες». Χρειάζεται μια Αριστερά που να καταγγέλλει ΗΠΑ-Ισραήλ-ΝΑΤΟ και ΕΕ, χωρίς να αναζητά «αντιιμπεριαλιστική δύναμη» εκεί που δεν υπάρχει. Η ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος είναι θεμελιώδης προϋπόθεση, για να μπορέσουν οι λαοί να αντισταθούν πραγματικά στον όλεθρο που ετοιμάζεται.
Συντονισμός δυνάμεων - Αντιπολεμικό κίνημα
Να αναλάβουμε τις δυνατότητες και τις ευθύνες που ανέδειξε η αντιπολεμική διαδήλωση στις 12 Μάρτη!
Η αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση της Πέμπτης 12/3 ήταν αναμφίβολα ένα σημαντικό γεγονός. Χιλιάδες νέοι, νέες και εργαζόμενοι πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας και πορεύτηκαν στην αμερικάνικη πρεσβεία, στην πρώτη μαζική κινητοποίηση που έγινε από τις 28/2 που ξεκίνησε η πολεμική επιδρομή των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Ήταν ένα σημαντικό γεγονός, κόντρα και ενάντια στη σύγχυση, τον φόβο και την υποταγή που καλλιεργούν και απαιτούν η κυβέρνηση και όλες οι δυνάμεις του συστήματος. Ένα σημαντικό γεγονός κόντρα στη γραμμή της απόσυρσης των μαζών από τον δρόμο και την πάλη, που προωθούν οι ηγεσίες σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, είτε αυτό γίνεται με ανοιχτή συμφωνία με τη γραμμή της εξάρτησης και της στοίχισης στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς φονιάδες, είτε γίνεται με μια κούφια αντιπολεμική ρητορεία -για να «βγει η υποχρέωση»- που κάθε άλλο παρά επιδιώκει συνελεύσεις και αντιπολεμικές κινητοποιήσεις των εργαζόμενων. Εξάλλου, η ίδια γραμμή της απόσυρσης από τη μαζική πάλη προωθείται στους φοιτητές, όπου αν από τη μια η κυβερνητική επίθεση επιδιώκει τη φίμωση των φοιτητικών συλλόγων, από την άλλη η πρώτη ΠΚΣ-ΚΝΕ επιβάλλει την κατάργηση των Γενικών Συνελεύσεων και της οργάνωσης της πάλης τους.
Απέναντι σε όλα αυτά τα εμπόδια, απέναντι δηλαδή σε έναν πολύ αρνητικό συσχετισμό στάθηκε η πρωτοβουλία μιας σειράς οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Αριστεράς, που κάλεσαν στη διαδήλωση της 12ης/3. Η μαζική ανταπόκριση που το κάλεσμα αυτό βρήκε στη νεολαία και τους εργαζόμενους, το γεγονός ότι «προκάλεσε» αντίστοιχες πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας, η λιγότερο ή περισσότερο φανερή πίεση που η πρωτοβουλία αυτή άσκησε προς πολλές κατευθύνσεις, είναι δεδομένα που αναδεικνύουν την επιτυχία της πρωτοβουλίας και την ανάγκη να υπάρξει συνέχεια! Η επιτυχία αυτή αναδεικνύει βέβαια και μια σοβαρή δυνατότητα, αλλά και μια ακόμα πιο σοβαρή ευθύνη για τις δυνάμεις που πήραν την πρωτοβουλία του καλέσματος της 12ης/3: Να διαμορφώσουν έναν σταθερό συντονισμό μεταξύ τους, που θα δίνει τη δυνατότητα σε ένα ευρύτερο δυναμικό νέων και εργαζομένων να συζητά και να παίρνει αγωνιστικές πρωτοβουλίες ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Έναν συντονισμό ανοιχτό σε κάθε αγωνιστική δύναμη και συλλογικότητα, σε κάθε ανένταχτο νέο και εργαζόμενο, που δεν θα «κλείσει» με την πλατφόρμα που προτείνει η μια ή η άλλη δύναμη, ακριβώς γιατί οι διαφορές προσεγγίσεων και εκτιμήσεων είναι μεγάλες και κρίσιμες. Συνεπώς, απαιτείται ένας ανοιχτός συντονισμός που μπροστά και μαζί με τον κόσμο που αγωνίζεται θα διοργανώσει -επιτέλους!- μαζικές εκδηλώσεις-συζητήσεις για το ζήτημα και τις πολλαπλές πτυχές του και για τις οποίες επικρατούν κατά κανόνα τα αντιδραστικά διλήμματα του συστήματος σε διάφορες εκδοχές. Και τέλος, ένας συντονισμός που μόνο θετικά μπορεί να επιδράσει στις απολύτως αναγκαίες και αναντικατάστατες προσπάθειες το ζήτημα της αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης να «μπει» στα σωματεία, στους χώρους δουλειάς, στις σχολές, στους φοιτητικούς συλλόγους, στα σχολεία, στις εργατικές-λαϊκές γειτονιές.
Αυτά είναι τα -κατά τη γνώμη μας προφανή- συμπεράσματα της κινητοποίησης της 12ης/3 και με δεδομένη την εκτίμησή μας ότι το ζήτημα της πολεμικής επιδρομής των ΗΠΑ μαζί με το μαντρόσκυλο τους στο Ιράν δεν είναι ένα σημαντικό, αλλά «απομονωμένο» γεγονός, που κάποια στιγμή και κάπως θα «κλείσει». Θεωρούμε, αντίθετα, ότι είναι αξεχώριστο από όσα προηγήθηκαν τουλάχιστον τα τελευταία 4 χρόνια στο πεδίο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Θεωρούμε ότι η τωρινή επέμβαση των ΗΠΑ -όπως και αν εξελιχθεί- ανεβάζει ακόμα περισσότερο το επίπεδο των ανταγωνισμών αυτών και προετοιμάζει μεγαλύτερη όξυνση και ενίσχυση της πολεμικής πορείας στην οποία βρίσκονται οι δυνάστες του πλανήτη. Θεωρούμε ότι ο λαός μας, και καθώς η χώρα είναι προπύργιο των αμερικανοΝΑΤΟϊκών φονιάδων, θα βρίσκεται ολοένα και περισσότερο μέσα στους χειρότερους κινδύνους.
Αυτά τα συμπεράσματα και αυτές τις προτάσεις καταθέσαμε ως ΚΚΕ(μ-λ) και στη σύσκεψη που καλέστηκε αμέσως μετά την κινητοποίηση της 12ης/3. Ωστόσο και στη σύσκεψη της 13ης/3 και στην «επανάληψή» της στις 15/3 δεν υπήρξε συμφωνία στα συμπεράσματα αυτά, συμφωνία που να «μετριέται» με συγκεκριμένες αποφάσεις και δεσμεύσεις. Τα «καλά λόγια» για τις 12/3 και η γενικόλογη συμφωνία για την επιτυχία της δεν συνοδεύονταν από την αναζήτηση των όρων για τη συνέχειά της στη βάση του συντονισμού των δυνάμεων που την κάλεσαν. Αντίθετα, σαν τάχα πρόταση «κοινής δράσης» προβάλλονταν από διάφορες πλευρές ο «προγραμματισμός» που η κάθε μια έχει για το επόμενο διάστημα. Συνολικά θα λέγαμε πως η επιτυχία της 12ης/3 δείχνει να αιφνιδίασε και να δυσκόλεψε μια σειρά δυνάμεις σε τέτοιο βαθμό που θα ήθελαν να την προσπεράσουν!
Προφανώς, οι λόγοι μιας τέτοιας στάσης είναι πολιτικοί. Αφορούν τις εκτιμήσεις και τη γραμμή που η κάθε οργάνωση και συλλογικότητα έχει στο ζήτημα του πολέμου και του ιμπεριαλισμού, στο πώς -και αν- αντιλαμβάνεται τις εξελίξεις στο ζήτημα αυτό. Κατά συνέπεια και στο αν και σε ποια σειρά ιεραρχεί την ανάγκη της πάλης στο μέτωπο αυτό. Μαζί με τα καθαυτά πολιτικά ζητήματα και με βάση τα ζητήματα αυτά αναδεικνύονται, επίσης, ζητήματα αντιλήψεων για το κίνημα και την κοινή δράση. Αναδεικνύεται δηλαδή -εδώ και χρόνια- πως το κίνημα και η κοινή δράση… υπάρχουν πριν από όλα για να υπηρετούν τις συγκολλήσεις και τις εκλογικές επιδιώξεις ομάδων και δυνάμεων και πολύ δευτερευόντως την πάλη, την οργάνωση και τη συγκρότηση του λαού και της νεολαίας.
Με αυτή την αντίληψη κρίνεται π.χ. σαν «σωστό» και «υπεύθυνο» να μην γίνονται μαζικές κοινές εκδηλώσεις-συζητήσεις των δυνάμεων για τα πολιτικά-ιδεολογικά ζητήματα που αντιμετωπίζει το κίνημα, γιατί έτσι συγκαλύπτονται και οι αντιθέσεις εντός των συγκολλήσεων και οι αντιθέσεις γραμμών και αναλύσεων με… την πραγματικότητα! Έτσι, π.χ. το «Πριν» της 14ης-15ης/3, σε μορφή που θυμίζει προεκλογική ανακοίνωση, μας ενημερώνει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι «πρωτοπόρα στο μέτωπο του πολέμου». Το αν η ανατροπή του Άσαντ στη Συρία ήταν αποτέλεσμα αμερικάνικης παρέμβασης ή αποτέλεσμα «επανάστασης», όπως ισχυρίζεται το ΣΕΚ, που αποτελεί βασική συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προφανώς δεν πρέπει να απασχολεί το κίνημα και τον κόσμο του αγώνα… Μια πιο… αποφασιστική εκδοχή αυτής της αντίληψης που υποκλίνεται στα σημερινά δεδομένα είναι αυτή που επιλέγει να μην ανταποκρίνεται ούτε στα καλέσματα των κοινών συσκέψεων και να περιμένει να «πέσουν από τον ουρανό» όροι συγκρότησης της αντιιμπεριαλιστικής πάλης.
Με όλα αυτά δεδομένα, εμείς επιμένουμε! Επιμένουμε ότι οι τακτικισμοί και τα «κόλπα» που αντιγράφουν τις πρακτικές του καθεστωτικού ρεφορμισμού δεν αποτελούν διέξοδο και προοπτική, ούτε για τους εμπνευστές τους, ούτε πολύ περισσότερο για τον λαό και το κίνημα. Επιμένουμε ότι οι ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και συγκρούσεις και η υποτέλεια της άρχουσας τάξης από τους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς προστάτες της θα μας φέρνουν κάθε μέρα και πιο επιτακτικά την ανάγκη συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού κινήματος! Επιμένουμε, λοιπόν, να δώσουμε την καλύτερη δυνατή συνέχεια σε όσα σηματοδότησε η Πέμπτη 12/3!
