Μπήκε Δεκέμβρης και το ΥΠΑΙΘ, οι πρυτάνεις και οι διοικήσεις δουλεύουν πυρετωδώς πάνω στις επικείμενες διαγραφές. Σαν ξωτικά του Άη Βασίλη, ετοιμάζουν «δώρα» για τους φοιτητές, που δεν είναι άλλα από τις 290.000 διαγραφές και τις πειθαρχικές διώξεις που εκκρεμούν. Μπορεί να πλησιάζουν γιορτές, αλλά το σύστημα δεν βλέπει παρά μια πολύ καλή ευκαιρία που οφείλει να αξιοποιήσει. Και θα το κάνει με ευκολία, αν καταφέρει να κρατήσει στον πάγο τους φοιτητές και τον λαό.
Τα προχωρήματα, εξάλλου, στην κατεύθυνση εφαρμογής των νόμων Κεραμέως-Ζαχαράκη που περιλαμβάνουν τις διαγραφές και τα πειθαρχικά, είναι καθημερινά. Ο πρύτανης του ΕΜΠ, πατώντας στην επίθεση της ΑΡΑΣ σε κομμάτια της αναρχίας στις 15/11, προχωράει σε δηλώσεις για «αναθεώρηση του πλαισίου εορτασμού του Πολυτεχνείου», μιλώντας για την ανάγκη άμεσης παρέμβασης της αστυνομίας σε αντίστοιχα περιστατικά και την πρόθεση κατάργησης του τριήμερου εορτασμού. Παρά τους δεκάδες επίδοξους «προστάτες» του εορτασμού, το Άσυλο κινδυνεύει και καταστρατηγείται πιο συχνά από ποτέ και μαζί και ο τριήμερος εορτασμός. Το ΕΚΠΑ ανακοινώνει κανονισμό σχετικά με την ελεγχόμενη είσοδο στο ίδρυμα και την εγκατάσταση καμερών και συστημάτων ασφαλείας, κάτι που στο ΕΜΠ έχει προ πολλού εφαρμοστεί με κάμερες στο campus.
Φακέλωμα, αποξένωση, πειθάρχηση στο όνομα -τι έκπληξη!- της ασφάλειας. Στις 15-16/12, έχουν προγραμματιστεί οι πειθαρχικές ακροάσεις των συλληφθέντων φοιτητών και φοιτητριών της κατάληψης της αρχιτεκτονικής, οι οποίοι εκτός από τα δικαστήρια που κουβαλούν για παρακώλυση της ομαλής λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας μετά τη σύλληψή τους από αστυνομικές ομάδες που εισέβαλαν σε χώρο ασύλου εν μέσω κατάληψης, απειλούνται από το ίδρυμα μέχρι και με διαγραφή!
Δεκάδες είναι τα παραδείγματα προώθησης των μέτρων στα πανεπιστήμια. Το επόμενο βήμα αναμενόταν να καταληχθεί στη σύνοδο των πρυτάνεων, η οποία είχε προγραμματιστεί για 9-12/12 (και μαζί με αυτήν και όλος ο «κινηματικός σχεδιασμός» της ρεφορμιστικής αριστεράς) αλλά αναβλήθηκε με πρόσχημα τα μπλόκα των αγροτών για τέλη Γενάρη. Δεν αποκλείεται, βέβαια, να προσπαθούν να διαχωρίσουν χρονικά τις κινητοποιήσεις των αγροτών με ενδεχόμενες αντιδράσεις των φοιτητών μπροστά στις εξελίξεις και μία συμπόρευση πλατύτερων κομματιών του λαού και της νεολαίας, που θα δημιουργούσε αναμφισβήτητα « πονοκέφαλο» στο σύστημα.
Ίσως πάλι οι «εκ των έσω» πιέσεις που δέχονται οι διοικήσεις (βλέπε απόφαση διοικητικών υπαλλήλων για απεργία-αποχή εν όψει διαγραφών) να τους δένουν σε έναν (μικρό) βαθμό τα χέρια, ιδίως μετά την αποτυχία τους να κριθεί παράνομη και αυτή η απεργία.
Το μόνο σίγουρο είναι πως καμία πρόθεση παραίτησης δεν έχει το υπουργείο από τα σχέδιά του. Η προσπάθεια φτιασιδώματος των νόμων που γίνεται τον τελευταίο μήνα με το άνοιγμα των αιτήσεων για παράταση σπουδών ή την αποδοχή από τις πρυτανείες για εμβόλιμες εξεταστικές, δείχνει την ανησυχία τους μπροστά σε ένα ενδεχόμενο φοιτητικό ξέσπασμα. Δείχνει, όμως, επίσης το πόσο εύκολα ενσωματώνονται αιτήματα του ρεφορμισμού από το σύστημα, στο οποίο δεν παύουν να δίνουν ιδέες για το πώς να μας χρυσώσει το χάπι των διαγραφών.
Η πραγματικότητα είναι μία: εκατοντάδες χιλιάδες συμφοιτητές μας πανελλαδικά απειλούνται να πεταχτούν από τη σχολή στην οποία σπουδάζουν τόσα χρόνια, επειδή δεν ήταν αρκετά προνομιούχοι για να προλάβουν τα όρια σπουδών. Δεκάδες ακόμα συμφοιτητές μας απειλούνται με διαγραφή για πειθαρχικούς λόγους, ανοίγοντας τον δρόμο για την ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, της οργανωμένης πάλης, της συλλογικής διεκδίκησης μέσα στα πανεπιστήμια. Καμία τροποποίηση του νόμου δεν έρχεται προς διευκόλυνση, παρά μόνο προς παραπλάνηση όσων πλήττονται. Καμία απόφαση συνόδου δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τις δικές μας ανησυχίες -έχουν τοποθετηθεί άλλωστε πως διαγραφές πρέπει να γίνουν- παρά μόνο με το πώς θα γλιτώσουν το δικό τους τομάρι από τη «στοχοποίηση» όσων εφαρμόζουν τον νόμο.
Μόνο το φοιτητικό κίνημα πλάι στους πραγματικούς συμμάχους του και όσους δεν διστάζουν «να βάλουν το κεφάλι τους» μπροστά, μπορεί να απαντήσει. Με συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις-απεργίες, με αλληλεγγύη στον δίκαιο αγώνα των αγροτών, των εκπαιδευτικών που διώκονται με μανία, των διοικητικών που μπήκαν ενεργά στον αγώνα με την απόφαση για απεργία-αποχή. Η σειρά μας να σηκώσουμε τον αγώνα που μας αναλογεί, έχει έρθει προ πολλού. Ήρθε η ώρα να βγούμε μπροστά.
