Η προσπάθεια από την πλευρά των ΗΠΑ για τροποποίηση των όρων του πολέμου στην Ουκρανία, ώστε η Ουάσιγκτον να μπορέσει να ανασυγκροτήσει σε όλα τα επίπεδα την αντιρωσική της κίνηση, εξελίσσεται σε μια μακρόσυρτη και γεμάτη αντιφάσεις διαδικασία, πολύ περισσότερο αν συμπεριλάβουμε στην θεώρησή μας τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών που δίνουν αργά αλλά σταθερά εδαφικά κέρδη στην Ρωσία. Παράλληλα είναι φανερό πως οι ΗΠΑ προσπαθούν να εξάγουν στρατηγική «υπεραξία» από τις τελευταίες επιθετικές κινήσεις τους εναντίον της Βενεζουέλας (θα δούμε αν θα προχωρήσουν και στο Ιράν) και να την «καταθέσουν» στην ουκρανική σύγκρουση ώστε να επαυξήσουν την πίεση στον στρατηγικό τους ανταγωνιστή.
Το τελευταίο δεκαήμερο της προηγούμενης χρονιάς σημαδεύτηκε από ορισμένες σημαντικές εξελίξεις. Η πρώτη χρονικά είναι οι δηλώσεις Μακρόν, με τις οποίες ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε πως αν αποτύχουν οι προσπάθειες του Τραμπ, θα πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να επαναλάβει τις άμεσες συνομιλίες με τον Πούτιν. Με αυτή τη δήλωση ο Μακρόν εξέφρασε την δυσαρέσκειά του για τον παραμερισμό των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών από τις συνομιλίες για το ουκρανικό.
Η δεύτερη είναι οι δηλώσεις του Ρούτε, πως, αν η Ρωσία πάρει τον έλεγχο όλης της Ουκρανίας, οι συνέπειες για το ΝΑΤΟ θα είναι τεράστιες, καθώς και πως ΗΠΑ- Ευρωπαίοι και Ουκρανία ετοιμάζουν ένα σχέδιο αποτροπής «της ρωσικής επιθετικότητας» τριών επιπέδων. Παράλληλα έσπευσε για πολλοστή φορά να καθησυχάσει τους ευρωπαίους, επισημαίνοντας πως ο Τραμπ «παραμένει πλήρως δεσμευμένος στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.» Ο Ρούτε έτσι, αποφάσισε να τονίσει αυτά που παραμένουν σημαντικά για το ΝΑΤΟ, πέρα από εφήμερους εντυπωσιασμούς και τακτικές που μπορεί να μπερδεύουν.
Η τρίτη χρονικά εξέλιξη, αλλά μάλλον πιο σημαντική για την συγκυρία, ήταν η ουκρανική επίθεση στην κατοικία του Πούτιν, μεσούσης της επίσκεψης Ζελένσκι στις ΗΠΑ. Η ολοφάνερα προβοκατόρικη επίθεση, η οποία δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την βοήθεια των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών, έβαλε βόμβα στις εξελισσόμενες (έτσι και αλλιώς αργά και βασανιστικά) ξεχωριστές συνομιλίες ρώσων και ουκρανών αξιωματούχων με διαμεσολαβητή τις ΗΠΑ. Έτσι, η σύγκρουση ΗΠΑ- Δύσης με την Ρωσία εισήλθε σε μια ακόμη φάση παραπέρα όξυνσης που συνδυάζεται με την αύξηση της διπλωματικής και όχι μόνο πίεσης.
Είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις Πούτιν πως «το ενδιαφέρον μας για την αποχώρηση των ουκρανικών σχηματισμών από τα εδάφη που κατέχουν είναι στην πραγματικότητα μηδενικό», μιας και είναι θέμα χρόνου να καταληφθούν από την Ρωσία, καθώς και ένα ακόμη τηλεφώνημα Τραμπ-Πούτιν, στο οποίο η ρωσική πλευρά έθεσε τα γνωστά για «την εξάλειψη των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης».
Η διπλωματική αντίδραση της Ρωσίας στην επίθεση στην κατοικία του Πούτιν ήταν άμεση και αρκετά απειλητική, ενώ για τις διαπραγματεύσεις δήλωσε πως αλλάζει προς το σκληρότερο η θέση της. Στρατιωτικά πραγματοποίησε μαζικά πλήγματα σε Οδησσό και Χάρκοβο.
Σαν έτοιμος από καιρό, ο Τραμπ κοινοποιεί άρθρο της New York Post με τίτλο «Η επιθετική ρητορική του Πούτιν δείχνει ότι ή Ρωσία είναι εκείνη που στέκεται εμπόδιο στην ειρήνη». Ο αρθρογράφος καλεί σε αύξηση της πίεσης στην Ρωσία, σε αυστηρότερες κυρώσεις και σε αύξηση της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία.
Μετά δε και την επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας και την μαφιόζικη απαγωγή του Μαδούρο, ο αμερικανός ΥΠΕΞ ανεβάζει απειλητικό μήνυμα σε Ρωσία και Ιράν με την έκφραση «μην παίζετε με τον Ντόναλντ Τραμπ» που συνοδεύεται από φωτογραφία που δείχνει την αμερικανική ηγεσία στο «δωμάτιο» από το οποίο ο Τραμπ παρακολουθούσε την επίθεση και την απαγωγή.
Την ίδια στιγμή οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις συνεχίζουν να διχάζονται. Ο Βρετανός πρωθυπουργός μετά το πέρας των συνομιλιών της «Συμμαχίας του Παρισιού για την Ουκρανία» ανακοινώνει πως «Η Βρετανία και η Γαλλία θα εγκαταστήσουν στρατιωτικές βάσεις σε όλη την επικράτεια της Ουκρανίας μετά την κατάπαυση του πυρός». Ενώ ο γερμανός Καγκελάριος Μερτζ περιορίστηκε να δηλώσει πως «το Βερολίνο θα μπορούσε να αναπτύξει δυνάμεις σε έδαφος του ΝΑΤΟ που γειτνιάζει με αυτήν», δείχνοντας έτσι την Πολωνία! Ακόμα πιο μακριά, ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ διέψευσε την ύπαρξη συμφωνίας, δηλώνοντας πως αυτό που συμφωνήθηκε ήταν ένα πλαίσιο κίνησης όπου εκφράστηκαν προθέσεις χωρίς να υπάρχει καμιά απόφαση.
Οι αγγλογάλλοι γνωρίζουν πως τα σχέδια που καταστρώνουν βρίσκονται στον αέρα, όχι μόνο από την άποψη πως η Ρωσία δεν θα αφήσει να φτάσουν τα πράγματα ως εκεί, αλλά και από την άποψη πως μια τέτοια κίνηση απαιτεί την αμερικανική κάλυψη. Ωστόσο με αυτό τον τρόπο, δείχνουν πως θέλουν να είναι τμήμα της διαπραγματεύσεων και να διεκδικήσουν ρόλο και θέση στην Ουκρανική σύγκρουση. Πολύ πιο συγκρατημένη η Γερμανία όπως και η Πολωνία, γιατί η σύγκρουση είναι «στα πόδια τους» και θα ήθελαν τα αμερικανικά εχέγγυα πριν από οποιαδήποτε κίνηση. Δεν πρέπει να παραξενεύουν κανένα αυτές οι εξελίξεις. Έτσι κι αλλιώς, έχουν διαμορφωθεί πολύ αντιφατικοί όροι για τους ιμπεριαλιστές -ειδικά της ηπειρωτικής Ευρώπης- αν υποθέσουμε (που δεν είναι καθόλου έτσι) πως η Βρετανία είναι εντάξει με ότι έχει ακολουθήσει το Brexit. Δέχτηκαν λοιπόν οι γαλλογερμανοί έναν στρατηγικό εκβιασμό από την Ουάσιγκτον και μπήκαν στην αντιρωσική στρατηγική κατεύθυνση που αυτή προωθούσε, με σημαντικές για τις ίδιες συνέπειες. Ειδικά για την Γερμανία θέλει μεγάλη φαντασία για να ισχυρισθεί κάποιος π.χ. πως οικειοθελώς διέκοψε την στρατηγική ενεργειακή σχέση με την Ρωσία. Από την άλλη, η επιλογή να στοιχηθούν πίσω από τις ΗΠΑ και μάλιστα να γίνουν «βασιλικότεροι του βασιλέως», πριμοδοτώντας μάλιστα αυτό που ο Τραμπ είχε ζητήσει στην αρχή της δεύτερης θητείας του (αποστολή δυτικών αλλά όχι αμερικανικών στρατευμάτων στην Ουκρανία), τους έδωσε παράλληλα την δυνατότητα να εκτυλίξουν κι αυτές τα δικά τους σχέδια για αύξηση του στρατιωτικού- στρατηγικού τους βάρους στην Ευρώπη και παγκόσμια. Σχέδια που όμως προσπαθούν να υλοποιηθούν κάτω από την ασφυκτική πίεση των δεδομένων, στρατηγικών- πολιτικών- οικονομικών, που διαμορφώνουν οι κινήσεις των ΗΠΑ αλλά και αμερικανορωσικός ανταγωνισμός πάνω στο σώμα της Γηραιάς Ηπείρου και δεν είναι ευνοϊκά για τις ίδιες.
Φυσικά η Ρωσία δήλωσε πως οποιαδήποτε τοποθέτηση δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία θα εκληφθεί ως ξένη παρέμβαση και απειλή για την ασφάλεια της περιοχής, οπότε αυτά – δηλαδή τα δυτικά στρατεύματα- αποτελούν νόμιμους στόχους για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία, η ρωσική ηγεσία αποφασίζει να χτυπήσει με τον Ορέσνικ το δυτικότερο άκρο της Δυτικής Ουκρανίας, την πόλη Λβιβ, στέλνοντας μήνυμα σε ΗΠΑ – ΕΕ και Δύση πως αυτή την κόκκινη γραμμή ούτε θα τη θολώσει ούτε θα την σβήσει. Κατά δεύτερο με το χτύπημα θέλει να βάλει σφήνες ανάμεσα σε ΗΠΑ- ΕΕ, υπογραμμίζοντας πως τις συνέπειες μιας όξυνσης θα τις ζήσουν κυρίως οι ευρωπαίοι και όχι φυσικά οι αμερικανοί ιμπεριαλιστές, Παράλληλα είναι και ένα μήνυμα πως η Ρωσία δεν θα κάνει αποδεκτό το «ειρηνευτικό» σχέδιο στο οποίο φαίνεται να καταλήγουν ΗΠΑ- ΕΕ – Ουκρανία και το οποίο λέγεται ότι σύντομα θέλει το αμερικανικό δίδυμο Γουίτκοφ- Κουσνέρ να παρουσιάσει στην Μόσχα.
