Με τυμπανοκρουσίες και πανηγυρισμούς, αλλά και εφιαλτικές υποσχέσεις για τη συνέχιση του «θεάρεστου έργου» του γκρεμίσματος των λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων και του βαθέματος της εμπλοκής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά πολεμικά σχέδια, γιόρτασαν στη ΝΔ τη συμπλήρωση 10 χρόνων από την ανάληψη της ηγεσίας της από τον Μητσοτάκη. Ο κουρνιαχτός που σηκώθηκε, όμως, κάθε άλλο παρά μπορεί να κρύψει τα αδιέξοδα που έχει συσσωρεύσει η κυβέρνηση, την ίδια στιγμή που από όλες τις πλευρές πληθαίνουν οι επίδοξοι «σωτήρες», που επιχειρούν να φορτώσουν με νέες αυταπάτες τις λαϊκές μάζες. Σε πείσμα όλων αυτών, ωστόσο, η φτωχομεσαία αγροτιά υποδέχτηκε το νέο έτος στα μπλόκα της ανυποχώρητης πάλης της, δείχνοντας τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία.
Ο επίμονος αγώνας των αγροτών και των κτηνοτρόφων, η παραμονή τους για πάνω από ένα μήνα στα μπλόκα και τις κινητοποιήσεις, η απόρριψη των τελεσιγράφων και των απειλών της κυβέρνησης, η πλατιά υποστήριξη της πάλης από τη μεγάλη πλειονότητα του λαού και της νεολαίας κατέδειξαν όλον αυτόν τον καιρό τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο λαϊκός παράγοντας, τις πραγματικές δυνατότητες να δοθούν μάχες ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης σε δικαιώματα και κατακτήσεις.
Η αποφασιστικότητα της φτωχομεσαίας αγροτιάς στην πάλη ενάντια στο ξεκλήρισμά της από τις πολιτικές των κυβερνήσεων και της ΕΕ, για την υπεράσπιση του δίκιου της και του δικαιώματός της να ζει από τον κόπο της, αψήφησε όλο το προηγούμενο διάστημα τους εκβιασμούς της κυβέρνησης, τα ΜΑΤ, τα χημικά και τους εισαγγελείς, την ενορχηστρωμένη επιχείρηση κατασυκοφάντησης των μπλόκων και ενεργοποίησης του λεγόμενου «κοινωνικού αυτοματισμού». Στρίμωξε την κυβέρνηση, ενώ δημιούργησε πονοκεφάλους στο σύνολο του απαξιωμένου αστικού πολιτικού συστήματος, του οποίου όλες οι κυρίαρχες δυνάμεις παραδέρνουν στα αδιέξοδα της εξάρτησης και αδυνατούν να κρύψουν την αμέριστη στήριξη που έχουν προσφέρει από όλες τις θέσεις στην ΚΑΠ και στα σχέδια για τη συγκέντρωση της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής στα χέρια μιας χούφτας μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοαγροτών και μονοπωλίων του αγροτοδιατροφικού τομέα.
Οι πολυδιαφημισμένες ανακοινώσεις της κυβέρνησης με τα διαβόητα «μέτρα στήριξης» προς τον αγροτικό κόσμο απλώς προστέθηκαν στον ατελείωτο σωρό των ψεμάτων και της κοροϊδίας. Με αυτές, επί της ουσίας, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ικανοποίησε κανένα από τα αιτήματα των αγροτών, αλλά, αντιθέτως, επέλεξε να κραδαίνει απέναντι στο δίκιο τους τη «δημοσιονομική σταθερότητα» και τις κακόφημες «αντοχές της οικονομίας» ως το υποτιθέμενο απαραβίαστο όριο οποιουδήποτε αγώνα, οποιασδήποτε λαϊκής απαίτησης. Απέδειξε περίτρανα ότι κεντρική πολιτική της επιλογή είναι να υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια τις κατευθύνσεις των ιμπεριαλιστικών της αφεντικών και του ντόπιου κεφαλαίου και να συνεχίσει την υλοποίηση της πολιτικής που φτωχοποιεί την αγροτιά και βαθαίνει τη διατροφική εξάρτηση της χώρας.
Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, πως ο ελιγμός αυτός της κυβέρνησης θα έπεφτε στο κενό και θα τροφοδοτούσε ακόμα περισσότερο το πείσμα και την αποφασιστικότητα των αγωνιζόμενων. Γι’ αυτό και επιστρατεύτηκε εκ νέου η απάτη του διαλόγου και κλιμακώθηκαν οι προσπάθειες για τη διάσπαση των αγροτών. Και ενώ η καλοστημένη κυβερνητική φιέστα με τους 25 φερόμενους ως αγροτοσυνδικαλιστές ξεπεράστηκε και απονομιμοποιήθηκε πλήρως από τον κόσμο των μπλόκων, είναι φανερό πως από τους κυρίαρχους παράγοντες αξιοποιείται τόσο η συσσωρευμένη κόπωση από τον πολύμηνο αγώνα όσο και -κυρίως- οι πολιτικές αδυναμίες και ανεπάρκειές του. Ο στόχος τους είναι ξεκάθαρος: το κλείσιμο των κινητοποιήσεων και η υποταγή στις ψεύτικες παραχωρήσεις και τις αόριστες υποσχέσεις που θα παρουσιάσει ο Μητσοτάκης σε έναν νέο γύρο διαλόγου με τους εκπροσώπους των μπλόκων.
Το κίνημα της φτωχομεσαίας αγροτιάς, επομένως, βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Είτε θα συνεχίσει στον δρόμο που άνοιξε αυτούς τους μήνες, για να κερδίσει πραγματικές νίκες στην κατεύθυνση της ανάγκης της φτωχομεσαίας αγροτιάς για εισόδημα-τιμές-αποζημιώσεις που να καλύπτουν το κόστος ζωής και παραγωγής, είτε θα οπισθοχωρήσει μπροστά στους εκβιασμούς και τις τακτικές αναδιπλώσεις της κυβέρνησης.
Πρέπει να συνειδητοποιηθεί πλατιά, άλλωστε, ότι όταν ο Μητσοτάκης δηλώνει με θράσος το τέλος της «ανοχής στους εκβιασμούς, τις παρανομίες και τους παραλογισμούς» δεν απευθύνεται αποκλειστικά στα αγροτικά μπλόκα. Φυσικά και θέλουν να ξεμπερδεύουν με τα προβλήματα που τους δημιουργεί τόσο καιρό η κινητοποίηση του αγροτικού κόσμου. Πάνω από όλα, όμως, επιδιώκουν να ενταφιάσουν το παράδειγμα που δίνει ο αγώνας των αγροτών στον λαό και τη νεολαία.
Γιατί όσο και να υπονομεύεται η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης από τις κυρίαρχες αστικές και ρεφορμιστικές ηγεσίες εντός του κινήματος, άλλο τόσο γίνεται διαρκώς φανερό πως εκεί βρίσκεται η πραγματική διέξοδος. Στη συνένωση με τα μπλόκα της πάλης που πρέπει να αναπτύξουν οι εργαζόμενοι για δικαιώματα και αυξήσεις στους μισθούς, της μάχης που έχει μπροστά της η νέα γενιά ενάντια στις διαγραφές και τους κάθε λογής ταξικούς φραγμούς, του αγώνα που δίνει όλο το τελευταίο διάστημα ο κόσμος της εκπαίδευσης ενάντια στις διώξεις, τα πειθαρχικά και την αξιολόγηση, του κινήματος όλου του λαού που είναι ζωτική ανάγκη να οικοδομηθεί ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα εφιαλτικά του σχέδια. Με λίγα λόγια, στο ξεδίπλωμα εστιών αντίστασης και πάλης και τη συνάντησή τους σε ένα κοινό μέτωπο για την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής της φτώχειας, του πολέμου και της εκμετάλλευσης. Αυτή η κατεύθυνση είναι που μπορεί να αναβαθμίσει και αυτή καθαυτή την πάλη της αγροτιάς, αλλά και να ανοίξει τον δρόμο για πραγματικές νίκες του κόσμου της δουλειάς, απέναντι στο σύστημα της καταπίεσης και της εξάρτησης.