Το πιο βασικό χαρακτηριστικό των τελευταίων εξελίξεων στο ουκρανικό πεδίο είναι η ασφυκτική πίεση που ασκεί ο ρωσικός στρατός τόσο στο πολεμικό μέτωπο όσο και στα μετόπισθεν της ουκρανικής επικράτειας. Στο στόχαστρο του ρωσικού στρατού βρέθηκαν ενεργειακές, μεταφορικές και λιμενικές υποδομές της Ουκρανίας, αυξάνοντας την πίεση σε σημαντικό βαθμό. Τέτοια επίθεση με πυραύλους και drones δέχθηκε τις τελευταίες μέρες η Οδησσός και το λιμάνι της, στο πλαίσιο του ρωσικού σχεδίου να πλήξει τη λειτουργικότητα των ουκρανικών λιμανιών και κατ’ επέκταση τις εφοδιαστικές αλυσίδες και την οικονομία της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα, η Ρωσία πολλαπλασίασε τις επιθέσεις της σε χώρους αποθήκευσης drones στην Ουκρανία.
Στο πολεμικό μέτωπο συνεχίζεται με σταθερό ρυθμό η προέλαση των ρωσικών δυνάμεων, οι οποίες απέχουν από την πόλη-φρούριο του Κραματόρσκ μόλις 7 χιλιόμετρα. Όλα δείχνουν ότι το επόμενο διάστημα θα ξεκινήσει η περικύκλωση της σημαντικής αυτής πόλης για το αμυντικό σύστημα της Ουκρανίας.
Στο πολιτικό πεδίο, η ΕΕ έκανε δύο κινήσεις που αποκαλύπτουν το στρίμωγμα που δέχεται όχι μόνο στο ουκρανικό μέτωπο αλλά και γενικότερα. Από τη μία απέσυρε το βασικότερο στοιχείο του 20ού πακέτου κυρώσεων προς τη Ρωσία που είχε εγκρίνει, δηλαδή απέσυρε την πλήρη απαγόρευση μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου από ευρωπαϊκές εταιρίες. Οι εξελίξεις στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η κατάσταση στα στενά του Ορμούζ, οι δικές της πραγματικές ενεργειακές ανάγκες και φυσικά οι υποδείξεις των ΗΠΑ την αναγκάζουν να αποσύρει -έστω «προσωρινά»- αυτόν το μοχλό πίεσης προς τη Ρωσία, που βλέπει τα κέρδη της από το πετρέλαιο να…εκτοξεύονται.
Από την άλλη, η ΕΕ με μία κίνηση πολιτικο-στρατιωτικού χαρακτήρα ενέκρινε το δάνειο των 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία, πλήρως απαραίτητο στην κατάσταση που βρίσκεται, αναλαμβάνοντας μεγάλο μέρος του οικονομικού κόστους του πολέμου στο καυτό ουκρανικό μέτωπο. Μετά τις εκλογές και την κυβερνητική αλλαγή στην Ουγγαρία, έγινε δυνατή η έγκριση του περιβόητου δανείου που απαιτούσε ομοφωνία, ύστερα από την ήττα του δύστροπου Όρμπαν.
Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης η Γερμανία αναδεικνύεται ως η χώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αντιπαράθεσης με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό. Πρόσφατες είναι οι δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Πιστόριους ότι η Ρωσία είναι η κύρια απειλή και η «δέσμευσή» του ότι ώς το 2035 η Γερμανία θα έχει 260.000 στρατιώτες, 200.000 εφέδρους και έναν πλήρως τεχνολογικά εξελιγμένο στρατό ξηράς, «τον ισχυρότερο σ’ όλη την Ευρώπη», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε. Και ο γερμανικός ιμπεριαλισμός προετοιμάζεται, στο βαθμό που μπορεί, για να χρησιμοποιήσει γερμανικό λαό και νεολαία ως κρέας για τα κανόνια.
Ταυτόχρονα, τέτοιες δηλώσεις δείχνουν την πρόθεση της δεύτερης τάξης ιμπεριαλιστικής γερμανικής αστικής τάξης να αναβαθμίσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες στις οποίες υπολείπεται συγκριτικά όχι μόνο με τη γεωπολιτική τριάδα (ΗΠΑ-Ρωσία-Κίνα) αλλά και με Γαλλία και Μ. Βρετανία. Η προετοιμασία των όρων για το γενικευμένο μακελειό ωθεί (και) τη Γερμανία να προχωρήσει στη στρατιωτική αναβάθμισή της, αξιοποιώντας και ως πρόσχημα τις ανάγκες που θέτει ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Σ’ αυτή τη στάση και τις δηλώσεις της Γερμανίας αντέδρασε ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, εκτρέποντας προς άλλες κατευθύνσεις τις προμήθειες πετρελαίου από το Καζακστάν που προορίζονταν για τη Γερμανία, ασκώντας της φανερή πίεση στο επίπεδο των ενεργειακών της αναγκών.
Σε μια άλλη εξέλιξη, η Ρωσία όξυνε την πίεσή της και κλιμάκωσε τις απειλές προς τις χώρες που υποστηρίζουν την Ουκρανία: ανακοίνωσε λίστα εικοσιένα (21) εργοστασίων drones που παράγονται για την Ουκρανία. Ρώσος ανώτατος αξιωματούχος δήλωσε ότι τα εργοστάσια αυτά, που έχουν έδρα σε Γερμανία, Δανία, Λετονία, Ισπανία, Ισραήλ, Τσέχικη Δημοκρατία, Μ. Βρετανία, Ιταλία και Τουρκία, αποτελούν για τη Ρωσία νόμιμο στόχο από τη στιγμή που ενισχύουν στρατιωτικά την Ουκρανία, αφήνοντας ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο…
Τέλος, στις ρωγμές και τις ρηγματώσεις που διατρέχουν το ΝΑΤΟ προστέθηκε μία ακόμη, εν δυνάμει τουλάχιστον. Ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σλοβενίας Στεβάνοβικ δήλωσε ότι υπάρχει στο τραπέζι η πρόθεση για διενέργεια δημοψηφίσματος για έξοδο της Σλοβενίας από το ΝΑΤΟ. Ο Στεβάνοβικ επικαλέστηκε την ανάγκη για «κυρίαρχη εξωτερική πολιτική» και για «άρνηση της υποτέλειας ή της εξάρτησης από κάποιους». Και αυτή η εξέλιξη δείχνει ότι οι «πονοκέφαλοι» και οι ανησυχίες για τη Δύση και τη λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να κοπάζουν…
