«Καλή εξεταστική περίοδο», εύχονται τα ιδρύματα σε δεκάδες συνδικαλιστές φοιτητές, στέλνοντας σωρεία καλεσμάτων σε πειθαρχικές ακροάσεις. Εντός μίας εβδομάδας, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά, φοιτητές καλέστηκαν να παρουσιαστούν σε πειθαρχικά συμβούλια για το «αδίκημα» της ανοιχτής πολιτικοσυνδικαλιστικής τους στάσης σε κινηματικές δράσεις που πραγματοποιήθηκαν όχι μόνο τη τελευταία περίοδο, αλλά και χρόνια πριν.
Εφτά μήνες μετά τη σύλληψη των 15 φοιτητών της κατειλημμένης Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ -και τις αμέσως επόμενες προσαγωγές των δικηγόρων και αλληλέγγυων στη συγκέντρωση στήριξής τους έξω από τη ΓΑΔΑ το ίδιο βράδυ- η διοίκηση του ΕΜΠ συνεχίζει να κρατά τους 15 σε καθεστώς «ομηρίας», με επαναλαμβανόμενες κλήσεις σε ακρόαση από τα δικαστήρια για το «αδίκημα» της κατάληψης. Υπενθυμίζουμε ότι η κατάληψη της Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ τον Οκτώβρη του 2025 ήταν απόφαση της γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου για τη συμμετοχή του στην πανελλαδική απεργία της 14/10 ενάντια στο ν/σ για τη θέσπιση της 13ωρης εργασίας. Σε μία περίοδο σκληρής αντεργατικής επίθεσης, και στην αρχή της τελικής ευθείας πριν την πρώτη εφαρμογή 300.000 διαγραφών, το σπάσιμο της κατάληψης από τις ομάδες ΟΠΚΕ και οι μαζικές συλλήψεις φοιτητών που υλοποιούσαν την απόφαση της συνέλευσής τους αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της κυβέρνησης και των πανεπιστημιακών διοικήσεων να τσακίσουν τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και να εμποδίσουν τη συνέχιση και μαζικοποίησή τους.
Στην ίδια γραμμή όξυνσης της πολιτικής της φασιστικοποίησης απέναντι στη νεολαία, μία μέρα μετά τη δικάσιμο των 15, η Πρυτανεία του ΑΠΘ έδωσε εντολή για νέα ΕΔΕ σε συνδικαλιστές φοιτητές, μέλη της Πανσπουδαστικής. Η κατάπτυστη στάση της διοίκησης του ΑΠΘ είναι πλέον πανελλαδικά γνωστή στους φοιτητές, αφού δεν χάνει ευκαιρία να δώσει τα εύσημα στην κυβέρνηση για το ελεύθερο που έχει δώσει να καλείται η αστυνομία σε επεμβάσεις εντός των χώρων Ασύλου. Η ίδια Πρυτανεία που καλεί τα ΜΑΤ να χτυπήσουν συναυλίες με δολοφονική χρήση χημικών και κρότου λάμψης σε εσωτερικούς χώρους, τώρα κάνει λόγο για «διένεξη μεταξύ φοιτητών», με ανακριτικές διαδικασίες και πειθαρχικές διώξεις γνωστών συνδικαλιστών. Πόσο μάλλον όταν αυτοί που καταγγέλλουν τα μέλη της ΠΚΣ-ΚΝΕ για τα «βίαια επεισόδια» είναι μέλη της κυβερνητικής παράταξης της ΔΑΠ, που έχουν στρογγυλοκαθίσει στα τραπέζια των διοικήσεων και πειθαρχικών συμβουλίων ως οι «εκλεγμένοι εκπρόσωποι των φοιτητών», που υπερασπίζονται το πανεπιστήμιο του αστικού οράματος.
Ενός οράματος που, για να επιτευχθεί, προϋποθέτει πρώτα την επιβολή σιγής νεκροταφείου σε κάθε αμφιθέατρο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πειθαρχικές διώξεις των συνδικαλιστών στα Χανιά τραβούν πάνω από ένα χρόνο για το αδίκημα της… «ανακοίνωσης σε μάθημα». Το κάλεσμα του αμφιθεάτρου, δηλαδή, στη γενική συνέλευση του Πολυτεχνείου ενόψει της δεύτερης επετείου του εγκλήματος στα Τέμπη. Λάμπει το καθηγητικό κατεστημένο και η πρυτανεία του Πολυτεχνείου Κρήτης ως ένα ακόμα παράδειγμα της στράτευσης των μεγαλοκαθηγητών με την κεντρική πολιτική και τη συστημική αντίδραση, αφού πήραν στην κυριολεξία τις διατάξεις του νόμου Ζαχαράκη για το πειθαρχικό παράπτωμα της «διακοπής της ομαλής ακαδημαϊκής λειτουργίας».
Και οι τρεις -σχεδόν ταυτόχρονες- πειθαρχικές ακροάσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά την πρώτη εβδομάδα του Ιούνη πήραν αναβολή ως την επόμενη κλήση, σε αόριστο χρόνο. Έξω από κάθε πειθαρχική ακρόαση, οι καλεσμένες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και στήριξης των διωκόμενων, δείχνουν ότι, για ένα σημαντικό κομμάτι της φοιτητικής νεολαίας, το ζήτημα δεν περνάει «στα ψιλά». Έως ένα βαθμό, οι προσπάθειες μπλοκαρίσματος των πειθαρχικών ακροάσεων αποτελούν έναν μετρήσιμο παράγοντα για τις διοικήσεις και τα κυβερνητικά επιτελεία, που επιλέγουν τη διαρκή παράταση των διαδικασιών. Σε σημείο, μάλιστα, που ακόμα και οι ίδιες οι αναβολές αποδεικνύονται και αυτές εργαλείο εκβιασμού και καταστολής των φοιτητών που συμμετέχουν ανοιχτά σε κινηματικές διαδικασίες.
Μία σειρά απόψεων μέσα στο φοιτητικό κίνημα ζυγίζουν τα αιτήματα πάλης όσον αφορά την απάντηση που πρέπει να δοθεί στα πειθαρχικά. Από την μία, το αίτημα της αθώωσης των διωκόμενων νομιμοποιεί την εκκίνηση, τη διάρκεια και την κατάληξη της δίωξης, άρα δεν μπορεί να αποτελεί κεντρικό αίτημα των κινητοποιήσεων. Από την άλλη, το μπλοκάρισμα κάθε δικάσιμου με συγκεντρώσεις και φυσική παρουσία φοιτητόκοσμου έξω από τις αίθουσες των πειθαρχικών, ενώ είναι μια αδιαμφισβήτητη κινητοποίηση που οφείλει να οργανώνεται συλλογικά, να μαζικοποιείται όλο και περισσότερο με κάθε κάλεσμα και να πετυχαίνει τη διάλυση της διαδικασίας του πειθαρχικού, είναι μία απάντηση που παραμένει μισή χωρίς τη συνέχιση των κινητοποιήσεων με στόχο την ολική παύση κάθε πειθαρχικής δίωξης και την ανατροπή της ύπαρξης του πειθαρχικού πλαισίου στα πανεπιστήμια. Οι κινητοποιήσεις έξω από κάθε πειθαρχική ακρόαση οφείλουν να στοχεύουν τον ίδιο τον νόμο Ζαχαράκη που πακετάρει όλο το οπλοστάσιο κυβέρνησης και υπουργείου ενάντια στο φοιτητικό κίνημα. Έτσι, από τη μια τα αιτήματα πάλης οφείλουν να παίρνουν υπόψιν τους τη σύνδεση κάθε ξεχωριστής πειθαρχικής δίωξης με την κεντρική επίθεση στην εκπαίδευση και το φοιτητικό κίνημα. Από την άλλη, οι κινητοποιήσεις έξω από κάθε πειθαρχικό πρέπει να οργανώνονται εντός γενικών συνελεύσεων, ανοιχτών διοικητικών συμβουλίων, μαζικών πρωτοβουλιών φοιτητών, να ζυμώνουν κάθε σχολή και φοιτητικό σύλλογο στη γραμμή της ανάπτυξης αγώνων για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος.
