«Θα κάνετε ό,τι χρειαζόμαστε σε στρατιωτικό, ενεργειακό και πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο. Οι σχέσεις στην περιοχή –και τα ελληνοτουρκικά- καθορίζονται από εμάς. Οι σχέσεις σας με τους Ευρωπαίους καλώς υπάρχουν αλλά θα πρέπει να υπηρετούν τις δικές μας στρατηγικές στοχεύσεις».
Αυτά είναι -σε ελεύθερη απόδοση- τα μηνύματα και οι κατευθύνσεις που έδωσε ο Ρούμπιο σε όλους τους ντόπιους ιθύνοντες κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα. Μια επίσκεψη που μόνο «ρουτίνας» δεν ήταν ούτε θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι σε μια περίοδο και συγκυρία φορτωμένη από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που εκδηλώνονται με την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, για την οποία ευθέως ο Ρούμπιο προειδοποίησε στην «Καθημερινή» ότι οδεύει προς μια «ευρύτερη σύρραξη». Αλλά επίσης εκδηλώνεται με τις συνθήκες φωτιάς και αίματος που επικρατούν στη Μ. Ανατολή και περιπλέκεται από ένα κουβάρι αντιθέσεων μεταξύ των χωρών της περιοχής που οι ΗΠΑ θέλουν να αξιοποιήσουν και να τις εντάξουν στο άρμα τους και στις υπηρεσίες τους.
Με αυτά τα δεδομένα ο «στρατηγικός διάλογος» ΗΠΑ-Ελλάδας συνέχισε να είναι ο μονόλογος των απαιτήσεων που οι ΗΠΑ έχουν από τον «στρατηγικό συνεργάτη» τους! Όσο κι αν η αστική υποτέλεια προσπαθεί να μασκαρευτεί πίσω από τέτοιες φραστικές επινοήσεις, ο κόσμος τόχει τούμπανο και τελικά και η άρχουσα τάξη το έχει φανερό καμάρι! Το έχει καμάρι που ο αμερικάνικός ιμπεριαλισμός χρειάζεται τη θέση-γωνία της χώρας για τα συμφέροντα του και ο αστικός κυνισμός της υποτέλειας γίνεται ολοένα πιο προκλητικός, τυχοδιωκτικός και επικίνδυνος για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Γιατί η ολοένα βαθύτερη εξάρτηση της άρχουσας τάξης από τις ΗΠΑ είναι το θεμέλιο της αναπαραγωγής της ως άρχουσας Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες τα κόμματα και όλοι οι παράγοντες του συστήματος δεν διστάζουν με τον πιο ξετσίπωτο τρόπο να υπερθεματίζουν για το «πόσο σπουδαία και αναγκαία» είναι αυτή η σχέση με την «ισχυρότερη δύναμη του πλανήτη».
Έτσι λοιπόν από την επίσκεψη Ρούμπιο προέκυψαν εύκολα και φυσιολογικά μια σειρά αποτελέσματα.
-Ένα νέο κονδύλι 4 δισ. για εξοπλισμούς ενώ υποτίθεται είχαν «ολοκληρωθεί» τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας! Η αλήθεια όμως είναι ότι οι εξοπλισμοί δεν τελειώνουν ποτέ γιατί αναπαράγουν τους όρους εξάρτησης της χώρας αλλά και γιατί στήνουν το διαρκώς διευρυνόμενο πολεμικό δίκτυο που χρειάζονται οι ΗΠΑ στην περιοχή αφού είναι και επίσημα ομολογημένο πως είναι ψέμα ότι αφορούν «στην άμυνα της χώρας». Και είναι χαρακτηριστικό πως ο ριγμένος –λόγω των εσωκομματικών ζητημάτων στο κυβερνητικό κόμμα- Δένδιας παρουσιάστηκε και δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποτελέσει μέρος του ντεκόρ των σχετικών φωτογραφιών με τους επιτελείς του αμερικάνικου Πενταγώνου για την υπογραφή των νέων αγορών.
- Η εκ νέου επίσημη διακήρυξη από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται και θα κρατήσουν και την Ελλάδα και την Τουρκία στο άρμα τους και συνεπώς ακόμα και για το θέμα του (ευρωπαϊκού!) καλωδίου οι ΗΠΑ θα μιλήσουν «ιδιωτικά» με την Τουρκία! Σε αυτή τη βάση ο Ρούμπιο εξήγησε πως οι ΗΠΑ θέλουν να πάρει και η Τουρκία τα F-35 (εφόσον ικανοποιήσει τις γνωστές προϋποθέσεις) καταρρίπτοντας και με αυτόν τον τρόπο το μύθο της «υπεροπλίας» που τάχα έχει εξασφαλίσει η Ελλάδα με την αγορά αυτή. Αλλά κυρίως με τη δήλωση του «δεν θα επιτρέψουμε» θερμό επεισόδιο Ελλάδας-Τουρκίας επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τον επικυρίαρχο και καθοριστικό ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό που οι ΗΠΑ έχουν κάθε λόγο να αναπαράγεται.
- Η μεγάλη προβολή του «κάθετου διαδρόμου» για τον οποίο επιδιώκεται διεύρυνση των συμμετεχόντων χωρών. Στο ζήτημα αυτό αφενός «δικαιώνεται» η ελληνική πλευρά αφού αποκτά πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό της με την Τουρκία για την οποία μειώνεται ο ρόλος των «δικών της» θαλάσσιων περασμάτων (Ελλήσποντος) και γι αυτό οι βάσεις που έχουν στηθεί στην Αλεξανδρούπολη παρουσιάζονται σαν «εθνική επιτυχία». Αφετέρου, και κυρίως, οι ΗΠΑ με το διάδρομο αυτό επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την ενεργειακή εξάρτηση Βαλκανίων –Ανατολικής Ευρώπης από τις ίδιες με την ταυτόχρονη εκδίωξη της Ρώσικης παρουσίας από την περιοχή. Επιπλέον όμως ο διάδρομος –όπως ήδη έχει γίνει- δεν είναι μόνο πέρασμα για το αμερικάνικο LNG αλλά και για τις πολεμικές δυνάμεις των ΗΠΑ.
Όλα τα παραπάνω αποτελέσματα της επίσκεψης Ρούμπιο προσδιορίζουν και το ρόλο που οι ΗΠΑ θέλουν να έχει η Ελλάδα ως χώρα μέλος της ΕΕ, εντείνοντας τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ισορροπία της διπλής εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Με βάση αυτόν τον ρόλο που οι ΗΠΑ θέλουν να έχει η Ελλάδα, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ θεώρησε την Αθήνα το κατάλληλο βήμα για να απευθυνθεί στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Προς αυτούς τους τελευταίους ήταν πολύ σαφής η ομιλία του Ρούμπιο στην Πνύκα με την οποία επιστρατεύοντας την κατασκευή του «καλού και δημοκρατικού» εθνικισμού που διέπει τη Δύση, απαίτησε τη στοίχιση τους στο MAGA, δηλαδή, στις στρατηγικές επιδιώξεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στην πορεία του γενικευμένου πολέμου στην οποία βρίσκονται και πρωταγωνιστούν.
Τέλος, σαν απόηχος της επίσκεψης Ρούμπιο έχει παρουσιαστεί σε ένα βαθμό και η καρατόμηση της Γκιλφόιλ. Το ζήτημα αυτό απασχολούσε τα αμερικανικά κέντρα καιρό πριν αν κρίνουμε και από παρεμβάσεις του γνωστού Πάιατ πολύ πριν τα δημοσιεύματα των αμερικανικών ΜΜΕ που «αποκάλυπταν» πως η πρώην πρέσβης ζητούσε να «δωροδοκηθεί» , δηλαδή «αποκάλυπταν» μια πρακτική που αποτελεί κανόνα στους κύκλους της αστικής πολιτικής. Συνεπώς θεωρούμε ότι δεν ήταν αυτό το πραγματικό επίδικο και είναι ερώτημα το πως και σε τι δεν ικανοποιούσε την αμερικανική ηγεσία ο ρόλος της στη χώρα. Ποιες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς όξυνε αντί να αμβλύνει για να προχωρήσουν παραπέρα πχ έργα σχετικά με τον κάθετο διάδρομο για τα οποία αναφέρουν δημοσιεύματα πως είχε εμπλοκή.
Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ χαρακτηριστική του ασπόνδυλου χαρακτήρα του πολιτικού-δημοσιογραφικού προσωπικού της χώρας η ανησυχία τους μήπως η αποπομπή της Γκιλφόιλ «διαταράξει τις πολύ καλές σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ» , ή «βάλει σε αμφισβήτηση την εξέλιξη και αναβάθμιση του κάθετου διαδρόμου». Όπως επίσης είναι χαρακτηριστικό το πως όλοι αυτοί που είχαν ενθουσιαστεί με την έλευση και την παρουσία της πρέσβειρας στην Ελλάδα σπεύδουν τώρα να επισημάνουν πως «δεν ήταν από το διπλωματικό σώμα», πως ήταν «ανορθόδοξη περίπτωση και επιλογή» και δηλώνουν πανέτοιμοι να κάνουν αυτό που πάντα έκαναν: να υποδεχθούν τον όποιο νέο πρέσβη και να στοιχηθούν στις εντολές του υπερατλαντικού αφεντικού.
