Με τον λαό θεατή στήνουν το αστικό πολιτικό σκηνικό
Στο προσκήνιο των αγώνων θα ανακοπεί η αντιδραστική πορεία!
Για άλλη μια φορά, η γραμμή δίνεται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα! Εν προκειμένω, στη Γερμανία -της «πολιτισμένης» Δύσης- η επιτροπή εμπειρογνωμόνων που ορίστηκε από την κυβέρνηση Μερτς εισηγείται σαρωτικές ανατροπές στο ασφαλιστικό σύστημα, με κατάργηση της πρόωρης σύνταξης στα 63, σύνδεση της ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής και αύξηση του ορίου ηλικίας έως και τα 70 έτη. Πώς να μην τοποθετούνται μετά σε πρώτο πλάνο και για τον ντόπιο εξαρτημένο αστισμό δηλώσεις, όπως αυτή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Στουρνάρα, για τις «δημόσιες συντάξεις που δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης»; Για να προβληθούν, φυσικά, στη συνέχεια τα επαγγελματικά ταμεία και η ιδιωτική αποταμίευση, όλες εκείνες οι συστημικές «λύσεις» του ασφαλιστικού, που οδηγούν σε παραπέρα ξεθεμελίωμα του δικαιώματος της κοινωνικής ασφάλισης.
Γιατί, παρά την περιρρέουσα εκλογική ατμόσφαιρα που επιδιώκουν οι κυρίαρχοι να καλλιεργήσουν, τις μεταγραφές, μεταπηδήσεις και τους αντιδραστικούς καυγάδες μεταξύ των κομμάτων του συστήματος, τις υποσχέσεις και τα ταξίματα από διάφορες πλευρές, το έδαφος για τον επικείμενο νέο γύρο επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα στρώνεται από… χθες! Το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-2034 της ΕΕ, άλλωστε, βρίσκεται στα τελικά στάδια της διαμόρφωσής του. Και είναι απόλυτα σαφές, παρά τις αντιθέσεις μεταξύ των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών που το συνοδεύουν, ότι έρχεται για να κλιμακώσει τη διαδικασία μεταφοράς πλούτου «από κάτω προς τα πάνω και από μέσα προς τα έξω», με νέα βάρη που θα φορτωθούν στις πλάτες των εργατών, της φτωχομεσαίας αγροτιάς, των εργαζόμενων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σε μικρά και μεσαία στρώματα, στη νέα γενιά.
Αυτή η κατεύθυνση θα υπηρετηθεί από την οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει, όποτε και αν τελικά πραγματοποιηθούν οι εκλογές. Σε αυτή την κατεύθυνση και στα ξένα και ντόπια κέντρα εξουσίας, από τα οποία εκπορεύεται, δίνουν διαπιστευτήρια όλοι οι επίδοξοι διεκδικητές της διαχείρισης του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Γι’ αυτό και συντελείται μια πραγματική επίθεση «χαμηλών προσδοκιών» στον λαό, με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και όλες τις εκφράσεις της αστικής αντιπολίτευσης. Ο Μητσοτάκης επισείει εκ νέου την απειλή της αστάθειας και καλεί τον κόσμο να περιμένει για το πακέτο μέτρων που θα ανακοινωθεί στη ΔΕΘ. Ο Τσίπρας, έχοντας την απροκάλυπτη στήριξη μιας σειράς επιτελείων και κέντρων του συστήματος, υπόσχεται «πατριωτική εισφορά» (η πιο… κυριλέ εκδοχή του εκτός τόπου και χρόνου «να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο») και δωρεάν εισιτήρια στα ΜΜΜ, ενώ την τελευταία α λα Μαμντάνι πρόταση υιοθετεί και ο Ανδρουλάκης, για έναν τομέα που ο λαός έχει χιλιοπληρώσει έτσι και αλλιώς και το μόνο που αντικρίζει είναι τη διαρκή υποβάθμιση των υπηρεσιών του. Η Καρυστιανού, από κοινού και με τους υπόλοιπους των «εναλλακτικών» στη ΝΔ, συνεχίζει τις γενικόλογες επικλήσεις στη «δικαιοσύνη» και το «κράτος δικαίου», ενώ δίνει διαρκώς όλο και πιο ακροδεξιά δείγματα γραφής, με τα κάθε λογής ακροδεξιά δεκανίκια να παίρνουν τη σκυτάλη, για να καταθέσουν τη συμβολή τους στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, για τις ανάγκες ενός συστήματος θεμελιωμένου στην αδικία και την εκμετάλλευση.
Κανείς από όλους αυτούς δεν μπορεί να απαντήσει ουσιαστικά στα συνεχώς διογκούμενα λαϊκά προβλήματα. Γιατί όλοι αυτοί πίνουν νερό στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας» και ορκίζονται στο «κεκτημένο» των εκατοντάδων αντιλαϊκών μέτρων και αντεργατικών νόμων που κληροδότησε η περίοδος των μνημονίων, για την υποτιθέμενη «έξοδο» από την οποία πανηγύριζαν προσφάτως. Όλοι αυτοί, ταυτόχρονα, έχουν ως κοινό παρονομαστή την πάση θυσία απομάκρυνση του λαού από τον δρόμο της πάλης, τον εγκλωβισμό του σε αυταπάτες και ψεύτικα διλήμματα.
Η ετοιμότητα, εξάλλου, που δήλωσε η χώρα για την αποστολή πολεμικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ, αν και όταν της ζητηθεί, χαρακτηρίζει και την ετοιμότητα που δείχνει το αστικό πολιτικό σύστημα εν συνόλω σε ό,τι αφορά την υπηρέτηση των συμφερόντων και των επιδιώξεων των Αμερικάνων προστατών του. Είναι ένα σημείο «σκληρής» συναίνεσης, η ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια, που όπως φάνηκε και στην περίπτωση της πρόσφατης στρατιωτικής αποστολής στην Κύπρο, δεν επιδέχεται ουσιαστικές αμφισβητήσεις από κανέναν και βρίσκεται έξω από τις κάλπικες αντιπαραθέσεις των συστημικών κομμάτων. Με διάφορους χρωματισμούς, και εδώ όλοι τους ορκίζονται στο καθεστώς της διπλής εξάρτησης της Ελλάδας και πασχίζουν να αναζητήσουν τις ισορροπίες, σε ένα όλο και πιο ρευστό σκηνικό, με τους Ευρωπαίους να συνεχίζουν να εκφράζουν τις δυσαρέσκειές τους για τις φιλοαμερικανικές… μονομέρειες της ΝΔ, όπως έδειξαν ξανά το βελγικό ένταλμα σύλληψης στον Αβραμόπουλο και η καταδίκη της Ασημακοπούλου.
Ταυτόχρονα, η αμείλικτη στάση της αστικής κρατικής εξουσίας απέναντι στους απεργούς πείνας στα Προσφυγικά, με εκφραστή τον περιφερειάρχη Χαρδαλιά, βρήκε το συμπλήρωμά της στο αντιδραστικό ψήφισμα του δήμου της Αθήνας από τις παρατάξεις των ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, που ομολογεί ότι βασικός στόχος είναι η αποφυγή της γενίκευσης των αντιδράσεων και η υλοποίηση των σχεδίων «ανάπλασης» με επίφαση διαλόγου και δημοκρατικότητας. Άλλη μια απόδειξη πως η φασιστικοποίηση, η βιομηχανία διώξεων, οι απεργοκτόνοι-αντισυνδικαλιστικοί νόμοι, η ενίσχυση των κάθε λογής μηχανισμών καταστολής θα βρουν τη συνέχειά τους, ως αναπόσπαστα στοιχεία της πολιτικής της φτώχειας και του βαθέματος της εξάρτησης.
Τίποτα δεν έχουν να περιμένουν, επομένως, οι εργάτες, ο λαός και η νεολαία από τις εξελίξεις αυτές και όσο αυτές διαμορφώνονται στα σαλόνια του αστικού πολιτικού σκηνικού. Η ανακύκλωση του πολιτικού προσωπικού της ντόπιας διαχείρισης και οι διεργασίες που συντελούνται σε αυτό το επίπεδο συνθέτουν μια συνολικά αντιδραστική πορεία, που έχει ως βασική της προϋπόθεση την περιθωριοποίηση της λαϊκής πάλης. Για όλους τους επίδοξους «σωτήρες», ως όρος για την άνοδο και την αναπαραγωγή τους, κεντρικός στόχος εξακολουθεί να είναι το κλείσιμο του ρήγματος ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα και τις δυνάμεις του συστήματος.
Πρόκειται για ένα ρήγμα που άνοιξε με τα Τέμπη, τις κινητοποιήσεις της νεολαίας, τις μαζικές διαδηλώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, τον αγροτικό ξεσηκωμό και που οι κυρίαρχοι επείγονται να γεφυρώσουν, για να περιορίσουν την ανυποληψία και την απαξίωση του πολιτικού τους συστήματος στις λαϊκές συνειδήσεις. Και για την ώρα, σε αυτή την κατεύθυνση βρίσκουν σημαντικές βοήθειες από τις δυνάμεις της ποικιλώνυμης Αριστεράς του συμβιβασμού και της υποταγής, που έχει ράψει ήδη τα κοινοβουλευτικά της κουστούμια και έχει κηρύξει παύση αγώνων, επιδιδόμενη στο γνωστό έργο της αναζήτησης εκλογικών συνθημάτων και οχημάτων.
Στην οργάνωση και τη συγκρότηση της πάλης του μπορεί και πρέπει να στηριχτεί ο λαός, για να ανοίξει και να διευρυνθεί το ρήγμα! Για να μετατραπεί αυτό σε κίνημα ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής, ανοίγοντας δρόμους προοπτικής για το μέλλον.
