Σε «εθνική στρατηγική», που δεν σηκώνει την παραμικρή αμφισβήτηση, έχουν αναγορευτεί τα σφιχταγκαλιάσματα του πολιτικού προσωπικού με τους δολοφόνους του Παλαιστινιακού λαού, υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ! Οι τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης για το deal άνω των 3 δισ. με το Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η σιωπηρή συμφωνία της αστικής αντιπολίτευσης των ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι η πολιτική του συστήματος είναι μία και μοναδική και αυτή καλείται να εφαρμόσει κάθε πιθανή και απίθανη, χθεσινή, σημερινή ή μελλοντική διαμόρφωση του εγχώριου πολιτικού συστήματος.
Περισσεύει το θράσος, μάλιστα, όταν οι κυβερνητικοί παράγοντες, που με απανωτές δηλώσεις τους έχουν καλέσει τον κόσμο της δουλειάς να προετοιμαστεί για κάθε λογής θυσίες για να υπηρετηθεί η γραμμή της υποτέλειας σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ, επαίρονται για την «ασφάλεια» που φέρνει η αιματοβαμμένη συμφωνία. Και αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που ολόκληρη η περιοχή φλέγεται και η παρουσία των βάσεων και στρατιωτικών εγκαταστάσεων των Αμερικάνων και του κράτους-δολοφόνου σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή μια χώρα μπορεί να βρεθεί στη διακεκαυμένη ζώνη.
Η εσπευσμένη μετακίνηση των Patriot από την Κάρπαθο -όπου είχαν μεταφερθεί μετά διθυράμβων στην αρχή της ιμπεριαλιστικής επιδρομής των ΗΠΑ στο Ιράν- στη Σούδα, μετά και το δημοσίευμα των Financial Times για στοχοθέτηση βάσεων της νοτιοανατολικής Ευρώπης, φανερώνει τα μεγάλα γεωπολιτικά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει η ντόπια ανερμάτιστη άρχουσα τάξη, επιχειρώντας να υλοποιήσει τις αυξανόμενες απαιτήσεις των πολλαπλών προστατών της. Πάει πολύ, λοιπόν, τις διατεταγμένες της υπηρεσίες προς αυτούς να τις παρουσιάζει ως «στρατηγικές συμμαχίες»! Το ίδιο αποκαλύπτεται και από τις παλινωδίες για το μέλλον των Patriot που είναι σταθμευμένοι στη Σαουδική Αραβία και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ενεπλάκησαν ουκ ολίγες φορές στα μέτωπα των συγκρούσεων. Παλινωδίες, βέβαια, που αποτυπώνουν και τις μεγάλες αντιφάσεις της πολιτικής των ΗΠΑ και των επεμβάσεών τους στην περιοχή. Ταυτόχρονα, η σύγκρουση των πολλών αφεντάδων ενεργοποιεί μέχρι και στελέχη της ΕΥΠ στον καυγά για το ποιο ιμπεριαλιστικό αφεντικό θα εξυπηρετηθεί καλύτερα. Εξάλλου, επικρέμονται κρίσιμα ζητήματα, όπως η ανακίνηση του Κυπριακού, που χρειάζονται «γενναιότητα» από τις αστικές δυνάμεις για να γίνουν οι δύσκολες ρυθμίσεις, προκειμένου να υπηρετηθούν πρωτίστως οι στόχοι που θέτει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.
Ωστόσο, η κατεύθυνση της όλο και βαθύτερης εμπλοκής στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστικών αφεντικών, τα τερατώδη εξοπλιστικά προγράμματα των πολλών δεκάδων δισ, η παραχώρηση ολόκληρης της χώρας για να παίξει τον ρόλο του προκεχωρημένου φυλακίου των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών είναι η απαράβατη «σταθερά» του ντόπιου εξαρτημένου αστισμού. Τα εθνικιστικά-πολεμοχαρή κηρύγματα των αστικών επιτελείων, που αντανακλούν και την επιλογή της άρχουσας τάξης να επενδύσει στην αμερικανοδουλεία ευελπιστώντας να κερδίσει πόντους στην αντιδραστική της αντιπαράθεση με την ανταγωνίστρια τουρκική αστική τάξη, η ιδεολογική τρομοκρατία, η όλο και εντεινόμενη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής είναι αναπόσπαστα στοιχεία αυτής της κατεύθυνσης, προκειμένου να υποταχτούν ο λαός και η νεολαία σε μια ολέθρια πορεία που τους φέρνει συνεχώς πιο κοντά στα πολεμικά σφαγεία. Τα πάσης φύσης και χρήσης φασιστικά μορφώματα, που δεν μπορούν να συγκρατήσουν την οσφυοκαμψία τους όταν πρόκειται να εκδηλώσουν τον θαυμασμό τους στους ιμπεριαλιστές πάτρωνες και το σιωνιστικό μαντρόσκυλο, συμπληρώνουν αυτό το σκηνικό και μένει να φανεί το αν και πώς θα αξιοποιήσουν μια σειρά από κέντρα εξουσίας τον παράγοντα Κασιδιάρη, που αποφυλακίζεται με «αντισυστημικές» κορώνες, έχοντας προηγουμένως πάρει το χρίσμα του …ακραία συστημικού Ίλον Μασκ.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος της κυρίαρχης πολιτικής, φυσικά, κάθε άλλο παρά θα κρυφτεί ενόψει ΔΕΘ από τον ορυμαγδό των κυβερνητικών και αντιπολιτευτικών εξαγγελιών και κούφιων υποσχέσεων. Τόσο οι ανακοινώσεις του Μητσοτάκη, άλλωστε, όσο και το «οικονομικό πρόγραμμα» του Τσίπρα και οι πάσης φύσεως σχεδιασμοί των αστικών κομμάτων διέπονται από έναν κοινό παρονομαστή: την υπόκλιση στη «δημοσιονομική σταθερότητα» και την «κοστολόγηση», κάτω από το βάρος των οποίων συνθλίβονται οι λαϊκές ανάγκες. Την ίδια στιγμή, οι εργάτες και ο λαός στενάζουν από την ακρίβεια, ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, ενώ για ένα ακόμα καλοκαίρι το βιος και οι ζωές των μαζών έγιναν κυριολεκτικά παρανάλωμα της πολιτικής «όλα για το κεφάλαιο» και «ο λαός αφημένος στην τύχη του». Και ενώ η αποφυλάκιση του ιδιοκτήτη και αυτουργού του εργοδοτικού εγκλήματος στη Βιολάντα αποκαλύπτει ξανά το αποκρουστικό πρόσωπο της αστικής δικαιοσύνης, είναι ολοφάνερο πως στα σκαριά βρίσκονται νέα κύματα επίθεσης, με τα ασφαλιστικά δικαιώματα να μπαίνουν και πάλι στο στόχαστρο και την εξελισσόμενη αναζήτηση συναινέσεων για την προωθούμενη συνταγματική αναθεώρηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι εξαγγελίες και τα ψίχουλα που μοιράζει η κυβέρνηση, όπως με την πρόσφατη «εθνική πρωτοβουλία»-κοροϊδία για τις τιμές των προϊόντων, καθώς και τα κάθε λογής αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα, έχουν ως βασικό στόχο να παροπλιστεί ο λαός και να επανεγκλωβιστεί σε κοινοβουλευτικές απάτες και αυταπάτες, στο περιθώριο της πραγματικής ζωής. Στην κατεύθυνση αυτή συνδράμουν και οι ρεφορμιστές του ΚΚΕ, με την αποθέωση των τροπολογιών στο κοινοβούλιο, που είναι ικανές να χαράξουν έναν «άλλο δρόμο», στη βάση της «τεχνολογίας και της επιστήμης», ανεξαρτήτως του επιπέδου όπου βρίσκεται η συγκρότηση της πάλης των μαζών.
Το πολιτικό σύστημα επείγεται, εξάλλου, να αναζητήσει διεξόδους μπροστά στην εκτεταμένη απαξίωση και την ανυποληψία στην οποία βρίσκεται στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας, που είναι η μεγαλύτερη από το 1974. Οι εμπειρίες του λαού από τα χρόνια των μνημονίων ως σήμερα λειτουργούν συσσωρευτικά και έχουν διαμορφώσει αποστάσεις και απέχθεια πρωτόγνωρων μεγεθών για όλες τις προσφερόμενες «λύσεις» και «προτάσεις».
Ζητούμενο και επιτακτικά αναγκαίο είναι αυτή η εμπειρία να οδηγηθεί και να εκδηλωθεί στην κατεύθυνση της μόνης πραγματικής διεξόδου: Οργάνωση, Αντίσταση, Αγώνας. Η νίκη του αγώνα για την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στη δουλειά είναι «μερική», αλλά τεράστια, αν μετρηθεί ότι ο αγώνας αυτός είχε απέναντι του όχι μόνο τους απροκάλυπτους εχθρούς, αλλά και τους ψεύτικους «φίλους» εντός του κινήματος, που ποτέ δεν πίστεψαν στις δυνατότητες για πραγματικές νίκες που μπορούν να βασιστούν στη γραμμή του μαζικού αγώνα και της συγκρότησης της πάλης. Η σπουδαιότητα της επιτυχίας του κινήματος που αναπτύχθηκε έγκειται στο ότι προκάλεσε μια αναγκαία ρωγμή στην πολιτική των διώξεων, ένα νευραλγικό ζήτημα της επίθεσης του συστήματος, που στοχεύει στην καθυπόταξη των εργαζομένων (στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα) και της νεολαίας.
Αυτή η νίκη πρέπει και μπορεί να γίνει παράδειγμα και οδηγός συνολικά για την μαζική πάλη και βάση απάντησης της μεγάλης καθυστέρησης που παρατηρείται στο ζήτημα της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ των μαζών. Πρέπει να γίνει ευρύτερα αντιληπτό και αποδεκτό πως χωρίς ΟΡΓΑΝΩΣΗ, χωρίς αξιόμαχους κινητήρες, δεν μπορούν να υπάρξουν μεγάλα κινήματα και νικηφόροι αγώνες. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν μια σειρά παραδείγματα (από το μεγάλο φοιτητικό ξεσηκωμό ως τον «σεισμό» για τα Τέμπη και τις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη) που επιβεβαιώνουν αυτή την αλήθεια, που γίνεται ολοένα και πιο έντονη και απαιτητική, καθώς απροκάλυπτα πλέον και ο ρεφορμισμός (ΚΚΕ) και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα παίζουν τον ρόλο του στυλοβάτη της πολιτικής του συστήματος, λειτουργούν ως ενεργά αναχώματα στην ανάγκη πολιτικοποίησης, ταξικής-αγωνιστικής συγκρότησης και μαζικής πάλης.
Στις μάχες που βρίσκονται μπροστά, η ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για το ανέβασμα του επιπέδου της πάλης, για τη συγκρότηση δυνάμεων αναμέτρησης με το σύστημα και την πολιτική του.
