Η λαϊκή πάλη φέρνει νίκες
Η αγωνίστρια εκπαιδευτικός Χρύσα Χοτζόγλου γύρισε στο σχολείο! Συνεχίζουμε!
Πέρασαν 18 μήνες συνεχούς ομηρίας και πολιτικών παρεμβάσεων από το ΥΠΑΙΘ και το Μαξίμου. Αλλά και πάνω από 2 χρόνια συνεχών κινητοποιήσεων από σωματεία, συλλογικότητες, Ανοικτές Συνελεύσεις. Έτσι, στις 25/8 (4 μήνες σχεδόν μετά την αθωωτική γνωμοδότηση του Πειθαρχικού συμβουλίου για τη Χρύσα, αλλά και για τον Δημήτρη Χαρτζουλάκη) έφτασε στα χέρια της Χρύσας η απόφαση της Υπουργού με την οποία διακόπτεται η δυνητική αργία που είχε επιβληθεί με την απόφαση του προηγούμενου ΥΠΑΙΘ.
Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη νίκη του κινήματος που δημιουργήθηκε όλο αυτό το διάστημα, που ανέδειξε και έκανε το ζήτημα της αντιπαράθεσης με την αργία, ζήτημα κεντρικής πάλης. Έδωσε την εμπειρία του νικηφόρου αγώνα σε εκατοντάδες νέους αγωνιστές, αλλά και «πλήγωσε» σημαντικά την αρχική επιδίωξη του συστήματος, να αξιοποιήσει τη δίωξη αυτή για να επιβάλλει τις πρώτες απολύσεις για συνδικαλιστικούς λόγους στο δημόσιο σχολείο. Μάλιστα, οι αθωωτικές αποφάσεις που εκδόθηκαν για τα πρώτα πειθαρχικά για την απεργία-αποχή, παρόλο το προβληματικό σκεπτικό τους (περί «άγνοιας» των εκπαιδευτικών για τη νομιμότητα της συλλογικής απόφασης των σωματείων), συμπληρώνουν το παζλ δυσκολιών στην εφαρμογή της πολιτικής των πειθαρχικών από μεριάς ΥΠΑΙΘ, αλλά και γενικότερων ρωγμών που υπάρχουν στους μηχανισμούς επιβολής τους.
Ακόμα μεγαλύτερη σημασία -μαζί με την υλική νίκη- έχουν τα συμπεράσματα και οι παρακαταθήκες που αφήνει αυτός ο αγώνας και που πρέπει να γίνουν βάση για τη συνέχεια και όλους τους επόμενους. Γιατί ο αγώνας αυτός ξεδιπλώθηκε στους σημερινούς -αρνητικούς- συσχετισμούς στο κίνημα και στα σωματεία και έδειξε τις δυνατότητες, αλλά και τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί. Γιατί αυτό είχε ως απαίτηση την επιβολή ενότητας, αλλά και πάλης και αντιπαράθεσης, για να μπορέσει ο αγώνας να πάρει αυτά τα χαρακτηριστικά:
- Αντιπαράθεση με την άποψη του κυρίαρχου συνδικαλισμού, που θεωρούσε ότι το ζήτημα των διώξεων δεν πρέπει να αναδεικνύεται γιατί έτσι τρομάζει ο κόσμος και «απομακρύνεται από τα σωματεία». Με τη λογική, δηλαδή, της νομιμότητας του συστήματος. Στον αγώνα ενάντια στη δυνητική αργία αναδείχθηκε η ανάγκη οι διωκόμενοι να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα, να μιλάνε, να τοποθετούνται, να απευθύνονται στον κόσμο.
- Επιβολή της άποψης ότι σε έναν αγώνα πρέπει να υπάρχουν αιχμές. Κόντρα στη λογική του τα «βάζουμε όλα», χωρίς να αναδεικνύεται τίποτα. Αιχμή αποτέλεσε η επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο, με το ευρύτερο σύνθημα «να μην περάσουν οι πρώτες απολύσεις στο δημόσιο σχολείο για συνδικαλιστικούς λόγους». Αυτό απελευθέρωσε δυνάμεις και έδωσε τη δυνατότητα σε ευρύτερο κόσμο να συμμετέχει ενεργά στον αγώνα.
- Αποτέλεσε πεδίο πάλης για να είναι ζήτημα για το οποίο πρέπει να αγωνιστεί ευρύτερα ο λαός (στη λογική του κοινού μετώπου), κόντρα στη λογική «είναι ένα θέμα που αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς», «μόνο τον Πειραιά», «ιδιαίτερη περίπτωση που δεν σχετίζεται με τις υπόλοιπες διώξεις» κ.τ.λ. Σε αυτό το κομμάτι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι επιτροπές και η Ανοικτή Συνέλευση, που έδωσαν βήμα και ρόλο σε εκατοντάδες αγωνιστές πανελλαδικά!
- Δόθηκε σκληρή αντιπαράθεση για να ξεπεραστούν στην πράξη οι συσχετισμοί και οι σχεδιασμοί των διαφόρων δυνάμεων του κυρίαρχου συνδικαλισμού. Με τις επιτροπές και τις πρωτοβουλίες κινητοποιήσεων και εκδηλώσεων που έκαναν κατάφεραν να κρατούν τη φλόγα του αγώνα αναμμένη και να δημιουργούν την καθοριστική πίεση και μέσα στα σωματεία, για να παίρνονται αποφάσεις. Και όταν δεν έπαιρναν αποφάσεις, προχωρούσαν οι επιτροπές σε κινητοποιήσεις, ξεπερνώντας και ξεμπροστιάζοντας τις ηγεσίες των σωματείων.
- Δεν καθόρισε ο νομικός αγώνας τον κινηματικό σχεδιασμό, παρόλο που αξιοποιήθηκαν όλες οι νομικές ενέργειες. Δεν αναπαράχθηκε η γραμμή που ακουγόταν στις μαζικές παραδόσεις πειθαρχικών, ότι «θα τα πούμε σε 3-4 χρόνια που θα γίνουν οι εκδικάσεις». Παλεύτηκαν και πραγματοποιήθηκαν πολλές διαδηλώσεις και εκδηλώσεις, που κράτησαν το ζήτημα στην επικαιρότητα και έδειξαν ότι ο κόσμος δεν υποχωρεί!
- Ακόμα και το ζήτημα της οικονομικής ενίσχυσης εντάχθηκε στη λογική της πάλης, της λαϊκής αλληλεγγύης και της κίνησης, της ευρύτερης ανάγκης στήριξης του αγώνα ενάντια στις διώξεις. Όχι ως ένα ζήτημα απλά για να καλυφθεί οικονομικά η χασούρα του διωκόμενου.
- Συνολικά ανοίχτηκε η αντιπαράθεση σε σχέση με το πού πρέπει να απευθύνονται οι αγώνες για να είναι αποτελεσματικοί. Αν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε για «να μας ακούσει» το Υπουργείο ή η Διοίκηση ή αν οι κινητοποιήσεις μας πρέπει να απευθύνονται στον λαό! Αυτό είχε και πρακτικά αντίκτυπα στην πορεία: με χαρακτηριστική την απεργία στις 21/3/25 όπου οι πλειοψηφίες σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΕΚ μαζί με ΑΣΕ/ΠΑΜΕ) επέλεξαν να καλέσουν συγκέντρωση στο ΥΠΑΙΘ (απονευρώνοντας πλήρως την αγωνιστική απάντηση στην ανακοίνωση της δυνητικής αργίας). Την ίδια ώρα, πρωτοβάθμια σωματεία και αγωνιστικές συλλογικότητες, με καθοριστική την απόφαση της ΓΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, οργάνωσαν μαχητική μαζική απεργιακή συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας, ενώ στην κινητοποίηση των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ μαζεύτηκαν με το ζόρι 40 συνδικαλιστές!
Συνολικά τα ζητήματα αυτά που τέθηκαν δεν είναι ζητήματα «ιδεοληψιών». Αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης στο πλαίσιο του κινήματος. Για το πώς πρέπει να οργανωθεί και να συνεχίσει ένας αγώνας. Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά που πήρε ο αγώνας ενάντια στην αργία αποτελούν μια συγκροτημένη και διακριτή άποψη μέσα στο κίνημα. Μια άποψη που πρέπει να δυναμώσει και να πλατύνει, να αξιοποιηθεί και στα υπόλοιπα μέτωπα.
Η ευφορία του κόσμου για την επιστροφή της Χρύσας στο σχολείο δεν αφορά μόνο το γεγονός ότι στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση επιχείρησε τον παραδειγματισμό, και τώρα η Χρύσα γυρίζει στο σχολείο! Έχει να κάνει με το γεγονός ότι νιώθει πως και ο ίδιος συνέβαλε στη θετική εξέλιξη αυτή. Ότι ο αγώνας που έκανε έδωσε αποτέλεσμα! Και αυτό αποτελεί σημαντικό συμπέρασμα και παρακαταθήκη, που πρέπει να αποτυπωθεί σε συνέχεια του αγώνα, για να ανατραπεί στο σύνολο η πολιτική των διώξεων, των απολύσεων, για να αθωωθούν πλήρως και ο ΔΧ και η ΧΧ και όλοι οι αγωνιστές που διώκονται. Για την κεντρική μάχη του λαού με την πολιτική της βαρβαρότητας, της φτώχειας, του πολέμου.
