Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με μια σειρά από προβλήματα: χαμηλούς μισθούς, χτύπημα στο ασφαλιστικό, στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και στο 8ωρο-5ήμερο, τρομοκρατία και ποινικοποίηση των αγώνων και της συλλογικής δράσης. Βρίσκονται μπροστά στην κλιμάκωση των πολεμικών αναμετρήσεων και στον κίνδυνο πολεμικής ανάφλεξης.
Κυρίως, όμως, βρίσκονται αντιμέτωποι με την έλλειψη αγωνιστικής γραμμής και κατεύθυνσης μέσα στο κίνημα. Απ’ τη μια αναμετρώνται με τα χρόνια της ανάθεσης, της έλλειψης εμπιστοσύνης στις ίδιες τις δυνάμεις τους, με την αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν μπορούν να καταφέρουν, και, απ’ την άλλη, με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, κυβερνητικές και ρεφορμιστικές, που αναπαράγονται και εδραιώνονται μέσα από αυτή την αντίληψη. Ηγεσίες που, όχι μόνο δεν έχουν καμιά διάθεση να μπουν μπροστά και να οργανώσουν τον αγώνα τους, αλλά υπονομεύουν οτιδήποτε στήνουν οι εργαζόμενοι από μόνοι τους και νιώθουν ότι απειλεί την «ταξική ειρήνη» που έχουν επιβάλει. Έχουν τόσο απομακρυνθεί απ’ τον ρόλο που θα ‘πρεπε να έχουν, ώστε νιώθουν πολύ πιο άνετα να συνομιλούν με την κυβέρνηση, να χαριεντίζονται με την εργοδοσία και τους υπουργούς, παρά να βρίσκονται στον δρόμο με τους εργαζόμενους διεκδικώντας. Απ’ την ηγεσία της ΓΣΕΕ, που πανηγύριζε με την υπουργό Κεραμέως για την «κοινωνική συμφωνία», τα στελέχη της ΠΟΕΔΗΝ που αντάλλασσαν… γλυκά με τον υπουργό Υγείας, μέχρι την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ που έχει μετατρέψει τους αγώνες σε αποσπασματικές παραστάσεις στελεχών, νιώθουν, όλοι τους, πολύ πιο άνετα να καταθέτουν προτάσεις νόμου και τροπολογίες, αγωγές στα δικαστήρια και «κοστολογημένα» αιτήματα παρά να διεκδικούν το αυτονόητο.
Γιατί οι ανάγκες των εργαζομένων είναι αυτονόητες, δεν έχουν μέτρο και δεν μπαίνουν στη ζυγαριά. Η μόνιμη και σταθερή δουλειά δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Και οι αξιοπρεπείς μισθοί δεν είναι ελεημοσύνη, αλλά υποχρέωση της εργοδοσίας απέναντι σ’ αυτούς που παράγουν τον πλούτο αυτής της κοινωνίας.
Κι όσο η επίθεση προχωρά, τόσο αυτές οι ηγεσίες απομακρύνονται. Δεν είναι θέμα αδυναμίας, είναι επιλογή και ταξική τοποθέτηση ότι μπροστά στα προβλήματα, αυτό που προτείνουν στους εργαζόμενους είναι στάση αναμονής για τις «εξαγγελίες» του πρωθυπουργού, στάση αναμονής για την ώρα που θ’ ανοίξουν οι κάλπες. Στη ίδια λογική εντάσσεται και η αναγόρευση σε «μάχη των μαχών» της παρουσίας μεταφερόμενων συνδικαλιστικών στελεχών στην απογευματινή διαδήλωση στη ΔΕΘ.
Τι μπορούν αλήθεια να περιμένουν οι εργαζόμενοι από αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες; οτιδήποτε για να αναπαράγουν τον ρόλο και τη θέση τους, θυσιάζοντας τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους.
Είναι σοβαρά προβλήματα οι χαμηλοί μισθοί, η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, το χτύπημα του 8ωρου-5ήμερου και όχι μόνο, είναι όμως ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα η έλλειψη κατεύθυνσης αγώνα μέσα στο εργατικό κίνημα και τα συνδικαλιστικά όργανα. Κι αυτό θα πρέπει να το οικοδομήσουν μόνοι τους οι εργαζόμενοι και με τις δικές τους δυνάμεις. Αυτές λοιπόν θα πρέπει να είναι οι δικές μας «εξαγγελίες»: συλλογικές διαδικασίες, σωματεία όπλα των εργαζομένων, συνελεύσεις και αγώνες.
