25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ – ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!
Για μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής! Για ζωή με αξιοπρέπεια και δουλειά με δικαιώματα! Γιατί η διέξοδος βρίσκεται μόνο στους αγώνες μας!
Στη συνεδρίαση της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ, στις 9 Οκτωβρίου, αποφασίστηκε η προκήρυξη 24ωρης απεργίας για τις 25 Νοεμβρίου, με «αιχμή τις διεκδικήσεις για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, την άμεση επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, τα μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας και της στεγαστικής κρίσης και τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού». Παρά την, για άλλη μια φορά, προκλητική σιωπή της ΓΣΕΕ, ακολούθησαν απεργιακές αποφάσεις Εργατικών Κέντρων σε όλη η χώρα με αποτέλεσμα, αυτή τη στιγμή, να μιλάμε πρακτικά για πανελλαδική 24ωρη απεργία σχεδόν όλων των εργαζομένων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Μισθοί πείνας και ζωή χωρίς προοπτική
Στις 25 Νοεμβρίου απεργούμε γιατί η πραγματικότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων είναι αμείλικτη. Η επίθεση συνεχίζεται, η ακρίβεια και η φτώχεια κορυφώνονται, οι πολεμικοί ανταγωνισμοί κλιμακώνονται και η φασιστικοποίηση εντείνεται σε όλα τα επίπεδα.
Οι μισθοί έχουν χάσει σημαντικό μέρος της αγοραστικής τους δύναμης και παραμένουν καθηλωμένοι, την ώρα που το κόστος ζωής αυξάνεται διαρκώς. Το ενοίκιο, η ενέργεια, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις και οι βασικές ανάγκες απορροφούν όλο και μεγαλύτερο μέρος του λαϊκού εισοδήματος. Για χιλιάδες εργαζόμενους, ιδιαίτερα τους νεότερους και όσους αμείβονται με χαμηλούς μισθούς, η κάλυψη ακόμη και των στοιχειωδών αναγκών γίνεται καθημερινός αγώνας. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναγκάζονται να περιορίζουν βασικές ανάγκες, να αναζητούν δεύτερη δουλειά ή να στηρίζονται στην οικογένειά τους για να τα βγάλουν πέρα.
Και η επίθεση δεν αφορά μόνο τους μισθούς. Η μισθολογική υποβάθμιση δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα. Αποτελεί πλευρά της συνολικότερης επίθεσης στα δικαιώματα και στους όρους δουλειάς. Οι συνθήκες εργασίας συνεχώς χειροτερεύουν, συλλογικές συμβάσεις δεν υπάρχουν και οι εργαζόμενοι, τις περισσότερες φορές μόνοι τους, έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την τρομοκρατία της εργοδοσίας, την υπερεκμετάλλευση, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την εντατικοποίηση, αλλά και τον κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους ή να τραυματιστούν σοβαρά σε ένα ακόμα εργατικό ατύχημα-εργοδοτικό έγκλημα.
Για τους εργαζόμενους στο δημόσιο, ο 13ος και 14ος μισθός αποτελεί παρελθόν, η αξιολόγηση χρησιμοποιείται ως μηχανισμός πειθάρχησης και τρομοκράτησης, η άρση της μονιμότητας βρίσκεται προ των πυλών, το νέο πειθαρχικό εφαρμόζεται με χιλιάδες διώξεις, η εντατικοποίηση γίνεται καθημερινότητα, οι ελλείψεις προσωπικού φορτώνονται στις πλάτες των εργαζομένων, ενώ οι ελαστικές σχέσεις εργασίας διευρύνονται. Την ίδια στιγμή οι υποδομές εγκαταλείπονται, με τους σοβάδες στα σχολεία και τα νοσοκομεία να πέφτουν, και οι εργαζόμενοι καλούνται να ανταποκριθούν σε ολοένα περισσότερες απαιτήσεις, με λιγότερα μέσα και χειρότερους όρους δουλειάς.
Κι ενώ οι εργαζόμενοι μετράμε καθημερινά τις απώλειες, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει ως μεγάλες παροχές τις πενιχρές αυξήσεις, τα επιδόματα-φιλοδωρήματα και το αντίδωρο των 500 ευρώ με… υποσχετική για τους δημοσίους υπαλλήλους. Οι δήθεν αυξήσεις του κατώτατου μισθού και τα κοστολογημένα προγράμματα για τα οποία διαγκωνίζονται κυβέρνηση και αντιπολίτευση αποτελούν πραγματικές μειώσεις. Ούτε αναπληρώνουν τις απώλειες των προηγούμενων χρόνων, ούτε καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες.
Όμως η άρνηση πραγματικών αυξήσεων που να καλύπτουν το κόστος της ζωής, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας αναπόφευκτης οικονομικής αναγκαιότητας. Είναι πολιτική επιλογή. Μια επιλογή που βάζει τις ανάγκες των εργαζομένων σε δεύτερη μοίρα, με πρώτη τα εξοπλιστικά, την εξυπηρέτηση του χρέους, τα κέρδη ρεκόρ του μεγάλου κεφαλαίου και την καταστολή,
Γιατί τη στιγμή που για τους εργαζόμενους δεν υπάρχουν λεφτά, εκατομμύρια από την κλεμμένη υπεραξία τους εξοπλίζουν τις δυνάμεις καταστολής απέναντι στον εχθρό λαό, κατευθύνονται σε πολεμικούς εξοπλισμούς, γίνονται θυσία στο πεδίο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και προετοιμάζουν τους όρους για ένα γενικευμένο μακέλεμα των λαών.
Διέξοδος στους αγώνες και τη συλλογική δράση
Η πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει με κυβερνητικές εξαγγελίες, με εκλογικές αυταπάτες, ούτε με την προσμονή μιας καλύτερης διαχείρισης της ίδιας πολιτικής. Η λύση των προβλημάτων μας δεν βρίσκεται στα δικαστήρια, στις οδηγίες της ΕΕ, στην ανατροπή των συσχετισμών στη Βουλή, δεν βρίσκεται καν στο «να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη». Χρειάζεται να αμφισβητήσουμε στην ουσία της την πολιτική που θεωρεί τους μισθούς και τα δικαιώματά μας κόστος και τις ανάγκες μας πολυτέλεια. Και αυτή έχει όνομα. Λέγεται καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και αυτό πρέπει να αντιπαλέψουμε. Αυτό που κάνουν εδώ και μήνες τα εκατομμύρια διαδηλωτών σε όλον τον πλανήτη. Από τη Γαλλία, και τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της νεολαίας, έως την Ινδία και τη Χιλή, όπου οι λαοί, με μπροστάρη τη νεολαία, αναζητούν, στη συλλογική οργάνωση και δράση, διέξοδο σε ένα σύστημα που το μόνο που τους τάζει είναι υπερεκμετάλλευση, πόλεμο, φτώχεια, εξαθλίωση και καταστολή.
Οι εχθροί και οι ψεύτικοι φίλοι
Σε αυτή μας την προσπάθεια όμως έχουμε πολλούς εχθρούς και ακόμα περισσότερους ψεύτικους φίλους. Γιατί είναι εχθρός το σύστημα, που, μπροστά στον κίνδυνο να ξεσηκωθεί ο λαός επιστρατεύει την καταστολή και την τρομοκρατία. Είναι εχθροί του λαού που αντιστέκεται τα κάθε λογής ακροδεξιά σκουπίδια που το τελευταίο διάστημα, με αφορμή την απελευθέρωση Κασιδιάρη, επανεμφανίζονται με θράσος απειλώντας εργαζόμενους, φοιτητές, μαθητές με μαχαίρια και λοστάρια. Είναι εχθρός η αντιπολίτευση και τα κόμματά της που επενδύουν στη δυστυχία μας ελπίζοντας σε λίγες ψήφους και μερικά έδρανα στη Βουλή.
Είναι όμως και ψεύτικοι φίλοι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που είτε στέκονται ανοιχτά εχθρικά στους αγώνες μας, βλέπε ΓΣΕΕ, είτε τους υπονομεύουν και προσπαθούν να τους εκτονώσουν ανώδυνα, βλέπε ΠΑΜΕ-ΔΑΣ. Γιατί είναι ξεπούλημα το ότι η ΓΣΕΕ προσπέρασε προκλητικά την απεργία της 25 Νοεμβρίου και… κλιμακώνει με συλλαλητήριο στις 9 Δεκεμβρίου! Γιατί είναι υπονόμευση ότι η απεργία έχει εξαγγελθεί εδώ και 1,5 μήνα και η ΑΔΕΔΥ την «προετοιμάζει» με πανελλήνια σύσκεψη στα… Γιάννενα!
Στον δρόμο για την 25η Νοεμβρίου
Η απεργία της 25ης Νοεμβρίου έχει ένα βασικό επίδικο για τον κόσμο της δουλειάς: όχι μόνο την επιβίωση, αλλά τη διεκδίκηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια, με μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής και δουλειά με δικαιώματα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι η κυβέρνηση θα αλλάξει πολιτική επειδή θα αναγνωρίσει από μόνη της το δίκιο των αιτημάτων μας. Ούτε αρκεί μια απεργία που θα εξαντληθεί σε μια ημέρα διαμαρτυρίας. Χρειάζεται να βγούμε στο προσκήνιο, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, να συζητήσουμε στους χώρους δουλειάς, να δυναμώσουμε τα σωματεία μας και να πάρουμε την υπόθεση της διεκδίκησης στα χέρια μας, χωρίς να περιμένουμε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να το κάνουν για μας. Να μην αφήσουμε τη δυσαρέσκεια να μετατρέπεται σε απογοήτευση και παραίτηση. Να γίνει συλλογική δύναμη, αγωνιστική διεκδίκηση και οργανωμένη αντίσταση. Κόντρα στην ανύπαρκτη και εχθρική ΓΣΕΕ, κόντρα στη λογική της «κόκκινης» ΑΔΕΔΥ που λειτουργεί εκτονωτικά και υπονομεύει κάθε προσπάθεια αντίστασης και διεκδίκησης.
Να διεκδικήσουμε πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής, 13ο και 14ο μισθό για όλους τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, μαζικές μόνιμες προσλήψεις στο δημόσιο, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μόνιμη και σταθερή δουλειά με ασφάλεια για όλους. Να αντισταθούμε στην αξιολόγηση, την τρομοκρατία και την επίθεση στα εργασιακά μας δικαιώματα και να φωνάξουμε ότι οι ζωές μας δεν είναι για ξόδεμα και δεν θα πληρώσουμε τον πόλεμό τους.
Στις 25 Νοέμβρη δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε και τίποτα να κερδίσουμε μένοντας θεατές. Ίσα ίσα έχουμε κάθε λόγο να πρωτοστατήσουμε στην οργάνωση της απεργίας, να απεργήσουμε, να διαδηλώσουμε και να διεκδικήσουμε όσα μας στερούν. Γιατί οι μισθοί, τα δικαιώματα και η αξιοπρέπειά μας δεν είναι κόστος. Είναι ανάγκη και δικαίωμα. Και αυτό το δικαίωμα μπορούμε να το υπερασπιστούμε μόνο με τους συλλογικούς μας αγώνες κόντρα στους εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους μας!
