Πολυτεχνείο 1973
Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία!
Πολυτεχνείο ’73, η πορεία προς την Εξέγερση
Κι όμως, δεν ήταν όλοι υπέρ της εξέγερσης
Η πάλη των λαών γράφει την ιστορία
Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!
Πολυτεχνείο 1973
Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία!
Η εξέγερση του Νοέμβρη το 1973 και η αιματηρή καταστολή της από την αμερικανοστήρικτη χούντα των συνταγματαρχών αποτέλεσε καταλύτη για τις πολιτικές εξελίξεις και σηματοδότησε την απαρχή του τέλους για την εφτάχρονη φασιστική δικτατορία. Τον Ιούλη του 1974 και κάτω από το βάρος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο η χούντα Ιωαννίδη καταρρέει, ο Κ. Καραμανλής επιστρέφει από το Παρίσι και μετά από διαβουλεύσεις των αστικών επιτελείων με ΗΠΑ και Ευρωπαίους, ορκίζεται κυβέρνηση «εθνικής ενότητας».
Αυτό που ονομάστηκε μεταπολίτευση σφραγίστηκε από τον συμβιβασμό μεταξύ της ντόπιας αστικής τάξης και των ΗΠΑ-Ευρωπαίων (Γαλλίας-Δυτικής Γερμανίας) για τον χαρακτήρα της διακυβέρνησης αλλά κυρίως για τον ρόλο των επικυρίαρχων ιμπεριαλιστών «προστατών». Αναιρείται η μοναδικότητα της επικυριαρχίας των Αμερικάνων στη χώρα και ανοίγει η περίοδος της διπλής εξάρτησης από ΗΠΑ στο γεωστρατηγικό επίπεδο , από Ευρώπη στο οικονομικό και από τους δύο στο πολιτικό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συγκροτήθηκε το ντόπιο αστικό πολιτικό σύστημα, στα πρότυπα των «δυτικών δημοκρατιών» μπαίνοντας έτσι σε μία νέα φάση που ονομάζεται ως «Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία».
Ο λαϊκός παράγοντας βρίσκεται σε αναβρασμό και αγωνιστική έξαρση. Τόσο η εξέγερση του Νοέμβρη όσο και το Κυπριακό έχουν δημιουργήσει, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ένα μαζικό αντιφασιστικό αντιιμπεριαλιστικό αγωνιστικό πνεύμα ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκαν οι διαθέσεις μέσα στους εργαζόμενους για ταξικές διεκδικήσεις στους χώρους δουλειάς. Οι μεγάλες αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις, οι πολυήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις, η οργάνωση εργαζόμενων και νεολαίας σε σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις και κόμματα αποτέλεσαν χαρακτηριστικά των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης.
Από την άλλη μεριά το αστικό πολιτικό σύστημα για να αντιμετωπίσει τις αγωνιστικές διαθέσεις λαού και νεολαίας και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών προσπαθεί να τις εκτονώσει-ενσωματώσει με κινήσεις όπως η έξοδος από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, η νομιμοποίηση του ΚΚΕ, το δημοψήφισμα για την κατάργηση της βασιλείας. Ταυτόχρονα διαμορφώνει τους όρους για την επιβολή μιας άγριας αντιλαϊκής πολιτικής που θα δυναμώσει την αστική κυριαρχία και θα αποτρέψει τους κινδύνους από λαό και νεολαία για το ντόπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η ψήφιση του συντάγματος το 1975, ο αντεργατικός νόμος 330 το 1976 και ο «αντιτρομοκρατικός» νόμος 774 το 1978 θωρακίζουν το νομικό οπλοστάσιο του συστήματος, ενώ στην ημερήσια διάταξη μπαίνει η άμεση καταστολή των εργατικών-λαϊκών κινητοποιήσεων με την συγκρότηση του σώματος των ΜΑΤ το 1976. Για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το αστικό πολιτικό σύστημα επιφύλαξε μία «ιδιαίτερη» συμπεριφορά. Από τις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης, που ορίσθηκαν 17 Νοέμβρη του 1974, μέχρι τις απαγορεύσεις των πορειών στην αμερικάνικη πρεσβεία και το αιματοκύλισμα της διαδήλωσης το Νοέμβρη του 1980 με τους δύο νεκρούς Κουμή και Κανελλοπούλου. Και από τα στέφανα της ΟΝΝΕΔ και της ΝΔ μέχρι την καθιέρωση «σχολικής γιορτής» από το ΠΑΣΟΚ, όλα στην κατεύθυνση να χτυπηθεί η εξέγερση και να αφυδατωθεί το περιεχόμενό της.
Ο ρόλος και η διαδρομή των κυρίαρχων ρευμάτων της Αριστεράς στη μεταπολίτευση είναι σφραγισμένη ανεξίτηλα από τη ρεβιζιονιστική στροφή των δεκαετιών του 1950-1960 και αποτυπώθηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην εχθρική τους στάση και τον πυροσβεστικό τους ρόλο στην εξέγερση του Νοέμβρη. Από την υπογραφή του νόμου 59/74 από την ηγεσία του ΚΚΕ ότι «αντιτίθενται προς πάσαν ενέργειαν αποσκοπούσαν εις την βιαίαν κατάληψιν της εξουσίας ή την ανατροπήν του Ελευθέρου Δημοκρατικού Πολιτεύματος» έως την υιοθέτηση του όρου «αριστεροχουντισμός» για όλες τις κινητοποιήσεις που έβγαιναν εκτός των πλαισίων τους. Και από ουρά στην «Αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ μέχρι τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη με τη ΝΔ, όλες οι πλευρές του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού «έβαλαν πλάτη» στη στήριξη του αστικού πολιτικού συστήματος, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με την υποταγή στην αστική νομιμότητα, την ενίσχυση της ταξικής συνεργασίας και την αποδοχή του πλαισίου της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Με την στάση τους αυτή, οι δυνάμεις του ρεβιζιονισμού-ρεφορμισμού έστρωσαν τον δρόμο στην όλο και πιο αντιδραστική μετατόπιση των πολιτικών εξελίξεων από τη δεκαετία του 1990 μέχρι τα σήμερα με κύριο χαρακτηριστικό της δράσης τους την αποσυγκρότηση πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Κορύφωση αυτής της πορείας η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό διαχειριστή και η μετατροπή του σε οργανικό κομμάτι της επίθεσης απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Ενώ από την άλλη το «ταξικό» ΚΚΕ κάνει ό,τι μπορεί, επιστρατεύοντας απίθανα θεωρητικά κατασκευάσματα, για να απαλλάξει την ντόπια αστική τάξη από το βάρος και την κατηγορία για την ιμπεριαλιστική εξάρτηση , έχει κάνει «επιστήμη» την κοινοβουλευτική πρακτική των «σχεδίων νόμου» και παρά τις «πρωτιές» του δεν έχει να επιδείξει ούτε έναν αγώνα ανάσχεσης της επίθεσης του συστήματος.
Σήμερα 53 χρόνια μετά η εξέγερση του Νοέμβρη, κόντρα σε ανοικτούς εχθρούς και ψεύτικους φίλους, συνεχίζει να συνεγείρει εργαζόμενους και νεολαία όχι μόνο για το αίμα που χύθηκε αλλά και για τη συνέχιση της πάλης με τους στόχους που έμειναν ανολοκλήρωτοι.
Σε μία περίοδο όπως η σημερινή, που η φτώχεια, ο πόλεμος και η φασιστικοποίηση αποτελούν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του εκμεταλλευτικού συστήματος, η φυγή προς τα πίσω κάποιων δυνάμεων με αναφορά στην αριστερά για στόχευση προς μία «νέα μεταπολίτευση» αποτελεί ακόμα μία αυταπάτη που αναζητάει εντός των δεδομένων πλαισίων και με τα ίδια φθαρμένα υλικά να δώσει νέο περιεχόμενο στην αστική δημοκρατία.
Σήμερα οι αστικές δημοκρατίες σε παγκόσμιο επίπεδο αποκαλύπτονται σαν στυγνές δικτατορίες του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού πάνω στην εργατική τάξη, τους λαούς και τη νεολαία, σπρώχνοντας την ανθρωπότητα σε μία ιστορικών διαστάσεων βαρβαρότητα. Οι κινητοποιήσεις της νεολαίας στην Ευρώπη καθώς και σε άλλα σημεία του πλανήτη και η αντίδραση των αστικών εξουσιών επιβεβαιώνουν αυτή την πραγματικότητα.
Η πάλη των εργαζόμενων και της νεολαίας μπορούν να έχουν προοπτική και να πετύχουν νίκες τόσο σε τακτικό όσο και σε στρατηγικό επίπεδο στο βαθμό που κινούνται στην κατεύθυνση της συνολικής ανατροπής της σημερινής βαρβαρότητας και του πολιτικού εποικοδομήματος που την υπηρετεί. Η ιστορία του εργατικού-λαϊκού κινήματος, η εξέγερση του Νοέμβρη το 1973 και κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή αφύπνισης του λαϊκού παράγοντα έχουν πιστοποιήσει αυτή την αλήθεια. Και είναι σημαντικό καθήκον όσων δυνάμεων και αγωνιστών στηρίζουν και αγωνίζονται στην επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση, παρά τους δυσμενείς πολιτικούς συσχετισμούς, να συμβάλλουν ώστε να γίνει κυρίαρχη στο εργατικό-λαϊκό κίνημα κόντρα στην υποταγή και την ηττοπάθεια.
Πολυτεχνείο ’73, η πορεία προς την Εξέγερση
Κι όμως, δεν ήταν όλοι υπέρ της εξέγερσης
Υπάρχουν στιγμές στην κοινωνική ιστορία που αφήνουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην πορεία του κινήματος. Μια τέτοια «στιγμή» είναι το «Πολυτεχνείο του ’73». Το γεγονός ότι 53 χρόνια τώρα εμπνέει το λαό, και κυρίως τη νεολαία, για τις «σημερινές εξεγέρσεις» αποδεικνύει ότι το πολιτικό περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά του είναι αυτά που αναδύονται καθημερινά σαν ανάγκη για να χαραχτεί ένα μέλλον αντάξιο των λαϊκών και νεολαιίστικων προσδοκιών.
«Έξω το ΝΑΤΟ», «Έξω οι ΗΠΑ», «Θάνατος στο φασισμό», «Ψωμί-παιδεία-ελευθερία», «Εθνική Ανεξαρτησία-Λαϊκή Κυριαρχία», αναμέτρηση και σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και του φασισμού, άρνηση της συνδιαλλαγής και της υποταγής στον αστισμό και τον κοινοβουλευτισμό, εμπιστοσύνη στις μάζες, την αυτόνομη οργάνωση και την πάλη τους. Να, το πολιτικό περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά του Πολυτεχνείου, μιας πραγματικά λαϊκής εξέγερσης που χαράχτηκε βαθειά σαν τέτοια στην συνείδηση του λαού.
Αυτά τα εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, υποτίθεται ότι τιμά σύμπασα η αριστερά κάθε χρόνο (οι καθαρά συστημικές δυνάμεις έτσι κι αλλιώς δε «χωρούν» στο Πολυτεχνείο). Κι όμως, το Πολυτεχνείο δεν ήταν αποτέλεσμα μιας κοινής πολιτικής γραμμής «όλων», αλλά αντίθετα η κατάληξη μιας σφοδρής πάλης αντίθετων γραμμών, της ρεφορμιστικής και της επαναστατικής, και η επικράτηση της δεύτερης. Πολιτικοί εκφραστές αυτών των δύο γραμμών ήταν από τη μια το ΚΚΕ (με την ΚΝΕ/Αντι-ΕΦΕΕ στον φοιτητικό χώρο) και το ΚΚΕεσ (με τον Ρήγα Φεραίο) και από την άλλη η αντιρεβιζιονιστική-επαναστατική αριστερά, όπου σημαντικό ρόλο έπαιζαν οι αντιφασιστικές αντιιμπεριαλιστικές φοιτητικές επιτροπές της ΟΜΛΕ.
Από τη μια μεριά ήταν η γραμμή του «πανεθνικού αντιδικτατορικού μετώπου πάλης όλων των κοινωνικών στρωμάτων και μιας σειράς αστικών πολιτικών δυνάμεων» (9ο Συνέδριο του ΚΚΕ, Δεκέμβρης 1973), η γραμμή «της ενότητας όλων των αντιδικτατορικών δυνάμεων, του κέντρου και της δεξιάς και των αντίπαλων της δικτατορίας όλων των αποχρώσεων» (Μπάμπης Δρακόπουλος, Γραμματέας του ΚΚΕεσ, 1972) και από την άλλη η γραμμή «της σύγκρουσης όχι μόνο με το φασισμό αλλά συνολικά με στο καθεστώς της αμερικανοκρατίας και της υποτέλειας» (Διακήρυξη μαρξιστών λενινιστών φοιτητών, Οκτώβρης 1973).
Αυτές οι γραμμές αντιπαρατέθηκαν και μετρήθηκαν μέσα στις φοιτητικές μάζες και τους αγώνες που ξεσπούσαν και μαζικοποιούνταν από το 1972 και μετά. Στη μάχη για τις ελεγχόμενες από τη χούντα φοιτητικές εκλογές του Οκτώβρη του 1972, και την αντιπαράθεση της ενεργητικής αποχής για μια ανεξάρτητη συγκρότηση του αντιφασιστικού φοιτητικού κινήματος, με την a priori συμμετοχή και «νομιμοποίηση» των φοιτητικών οργάνων. Στην πάλη ενάντια στη στράτευση αγωνιστών φοιτητών και στον χουντικό καταστατικό χάρτη για την παιδεία, και την αποκάλυψη της ρεφορμιστικής γραμμής για συνδιαμόρφωση ενός «δημοκρατικού καταστατικού χάρτη» και συμμετοχή τα πειθαρχικά. Στις καταλήψεις της Νομικής, ανάμεσα στη γραμμή των «φοιτητικών αιτημάτων» και τη συνεννόηση με τον Πρύτανη για «ειρηνική» αποχώρηση, και τη γραμμή της αντιφασιστικής, αντιιμπεριαλιστικής πάλης («δεν περνάει ο φασισμός», «έξω οι Αμερικάνοι»), της σύνδεσης με το λαό και της σύγκρουσης με την αστυνομία.
Σε όλη αυτή την πορεία, καθώς πρωτοπόροι ανένταχτοι φοιτητές ερχόταν σε επαφή με τις παράνομες αντιδικτατορικές οργανώσεις και μια όλο και μεγαλύτερη μάζα φοιτητών τραβιόταν στον αγώνα, η επαναστατική γραμμή κέρδιζε έδαφος, ενώ αποκαλυπτόταν και υποχωρούσε η ρεφορμιστική. Για να φτάσουμε έτσι στην κορύφωση του αγώνα, τη μεγάλη εξέγερση του Νοέμβρη.
Στις 14 Νοέμβρη, η πορεία φοιτητών Νομικής και άλλων σχολών προς το Πολυτεχνείο, όπου γινόταν συνελεύσεις(οι γνωστοί 350 προβοκάτορες της «Πανσπουδαστικής Νο 8»), με επικεφαλής αγωνιστές της αντιρεφορμιστικής αριστεράς (ΕΚΚΕ, ΟΜΛΕ, ΟΣΕ κλπ), μαζί με την πρωτοβουλία πρωτοπόρων φοιτητών της ΑΣΚΤ και της Αρχιτεκτονικής (με κύριο πυρήνα μέλη της ΟΜΛΕ, όπως αναφέρει ο καθηγητής Ε. Ματθιόπουλος στο βιβλίο του «Κανείς πριν μπει στη μάχη δεν ξέρει ποιος είναι», αποτέλεσαν τη σπίθα της κατάληψης, που έπεσε πάνω στο εύφλεκτο και έτοιμο έδαφος των αγωνιστικών διαθέσεων εκατοντάδων φοιτητών που βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο Πολυτεχνείο. Και οι αρχικές εκατοντάδες έγιναν χιλιάδες κι αυτές ενώθηκαν με τις μάζες των οικοδόμων, των εργαζομένων, των μαθητών, γενικά του λαού που κατέκλισε το κέντρο της Αθήνας για να παλέψει το φασισμό και την αμερικανοκρατία. Που έδωσε μάχες με τις δυνάμεις καταστολής, «πρόσφερε» νεκρούς και τραυματίες στο βωμό του αγώνα και μετέτρεψε την κατάληψη σε πραγματική λαϊκή εξέγερση.
Αυτήν την εξέλιξη την αντιπάλεψαν οι δυνάμεις του ρεφορμισμού, κι ας προσπαθούν να την καπηλευτούν σήμερα. Τόσο στην αρχή για να μη συμβεί, όσο και στη συνέχεια, είτε για να περιοριστεί στα φοιτητικά πλαίσια και να εκτονωθεί, είτε για να απονευρωθεί και να ενταχθεί στα πλαίσια των κοινοβουλευτικών τους αυταπατών, της αντιδικτατορικής ενότητας με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Το ΚΚΕ, στην απόφαση της ΚΕ τον Ιούλιο του 1976, ομολογεί ότι «η κατάληψη αποτέλεσε αιφνιδιασμό», και ότι η ΚΟΑ και το Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ την είδαν «σαν μια επικίνδυνη περιπλοκή στην ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης», και επεδίωξαν, αφού δεν μπόρεσαν να την εμποδίσουν, «να πάρουν μέτρα για την άμεση απαγκίστρωση των φοιτητών από το Πολυτεχνείο». Μαζί δε με την άλλη ρεφορμιστική πτέρυγα, τον Ρήγα Φεραίο του ΚΚΕεσ και παρά την απόλυτη άρνηση της εκλεγμένης Συντονιστικής Επιτροπής, καλούν από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου τους αστούς πολιτικούς σε «εθνική αντιδικτατορική ενότητα», και προσπαθούν να έρθουν σε επαφή μαζί τους, για να βρουν στήριξη και διέξοδο στην αδιέξοδη ρεφορμιστική τους γραμμή.
Δεν ήταν λοιπόν όλη η αριστερά υπέρ της εξέγερσης. Η ρεφορμιστική αριστερά, συνεπής με τη φυσιογνωμία της, δεν την ήθελε, δεν την επεδίωξε, την αντιπάλεψε. Η επαναστατική αριστερά και οι μαρξιστές λενινιστές την προετοίμασαν και την ευνόησαν με την παρέμβαση τους, όχι σαν μέρος μιας καλά προγραμματισμένης δράσης, δεν είχαν τέτοιες υποκειμενικές δυνατότητες, αλλά σαν αποτέλεσμα της πολιτικής τους κατεύθυνσης. Ο πολιτικός χρόνος έτρεξε πολύ γρήγορα την περίοδο 72-73 (πολύ πιο γρήγορα από την ωρίμανση του οργανωμένου υποκειμένου). Συμπίεσε τις εξελίξεις, καθάρισε το πολιτικό τοπίο και ανέδειξε κυρίαρχη εκείνη τη γραμμή που συνέδεε την ιστορία των κοινωνικών αγώνων με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του «σήμερα» και άνοιγε τον δρόμο για τις δυνατότητες και τις προοπτικές του «αύριο».
Η πάλη των λαών γράφει την ιστορία
Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!
Η φετινή εξέγερση του Πολυτεχνείου έρχεται σε μια περίοδο που οι λαοί παγκόσμια βγαίνουν στο προσκήνιο. Από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, λαός και νεολαία πλημμυρίζουν τους δρόμους αναζητώντας προοπτική, αναζητώντας ένα μέλλον μακριά από φτώχεια και πολέμους. Όσα χιλιόμετρα κι αν χωρίζουν την Ελλάδα από τη Γαλλία, το Μπαγκλαντές, τη Χιλή, την Ινδία ή την Παλαιστίνη, τα προβλήματα είναι κοινά και ο εχθρός ένας: το σύστημα αυτό που βρίσκεται σε βαθιά κρίση και σε ακόμα πιο βαθιά σήψη, να σύστημα γερασμένο που το μόνο που μπορεί να προσφέρει στους λαούς είναι πόνο και εξαθλίωση. Δεν είναι άλλο από το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα που «παράγει» πείνα, βία, μαύρη προοπτική, αλλά και τους ίδιους του τους νεκροθάφτες.
Από τη Γαλλία της «Gen Z που θα νικήσει» μέχρι τις «κατσαρίδες» της Ινδίας και τους εργάτες της «φθηνής μόδας» του Μπαγκλαντές… Από την Γερμανία των «ανυπότακτων μαθητών», την Ισπανία των πλειστηριασμών και την Αλβανία των ξεριζωμένων νέων, ο αγώνας είναι κοινός. Οι λαοί αγωνίζονται ενάντια σε ένα σύστημα που δεν τους χωρά. Που δεν χωράει τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τα όνειρά τους. Για αυτό και ο αγώνας τους δεν τρομοκρατείται από την καταστολή, τους σακατεμένους μαθητές και εργάτες. Αντιθέτως, βγαίνουν ακόμα πιο μαζικά στον δρόμο αμφισβητώντας ένα ολόκληρο πλαίσιο στο οποίο αυτό το σύστημα τους ζητάει να υποταχθούν.
Από τις εξεγέρσεις του χθες στους αγώνες του σήμερα
Αυτό είναι που κάνει και την εξέγερση του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρη από ποτέ. Η αντίσταση και η πάλη των λαών ενάντια σε αυτούς που τους «κάθονται στον σβέρκο». Η πάλη τους για το δίκιο, τη ζωή και το μέλλον τους. Αυτό φώτισε την εξέγερση του ελληνικού λαού το ’73, αυτό οπλίζει τον ηρωικό αγώνα των Παλαιστινίων που εμπνέει και συγκινεί τους λαούς παγκόσμια, αυτό κρατάει τον γαλλικό λαό στον δρόμο. Όσα οδήγησαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι ακόμα εδώ και θα πυροδοτήσουν τους αγώνες του σήμερα.
Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία… Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!
Το τέμπο των εξελίξεων βαράει η επίθεση που έχει εξαπολύσει σήμερα το σύστημα ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της νεολαίας και του λαού. Η Ελλάδα του σήμερα είναι η Ελλάδα των μισθών πείνας, της καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος, της ακρίβειας και της όλο και εντεινόμενης φτώχειας. Η εργατική τάξη στενάζει, ενώ όλα τα μικρομεσαία στρώματα συμπιέζονται προς τα κάτω. Την ίδια στιγμή το σύστημα δια μέσω κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει σαρώσει κατακτήσεις αιώνων. Ο εργασιακός μεσαίωνας και η πλήρης αδιαφορία για τη ζωή του εργαζόμενου λαού έχουν οδηγήσει σε δεκάδες νεκρούς και σακατεμένους στους χώρους εργασίας.
Την ίδια ώρα με μία σειρά νόμους έχει χτυπήσει το δικαίωμα των νέων στην εκπαίδευση. Το δικαίωμα στις δημόσιες και δωρεάν σπουδές για όλους χτυπιέται από παντού. Από την ΕΒΕ, την Τράπεζα Θεμάτων και τις διαγραφές, το χτύπημα του δωρεάν πλέγματος (σίτιση-στέγαση-μεταφορές-σύγγραμμα) όλα χτίζουν μια εκπαίδευση ταξικών φραγμών, ώστε να μπαίνουν λίγοι και να βγαίνουν ακόμα λιγότεροι. Και οι λίγοι πρέπει να είναι πειθαρχημένοι. Για αυτό οι κάμερες, τα πειθαρχικά, οι διώξεις και η τρομοκρατία. Οι σύλλογοι και η συνδικαλιστική δράση που ανδρώθηκαν μέσα στις φλόγες του Νοέμβρη χτυπιούνται διαρκώς, ενώ το άσυλο είναι μια ξεχασμένη λέξη.
Σε όλα αυτά αναγκαίο συμπλήρωμα είναι η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής και η άνοδος του φασισμού και της ακροδεξιάς ρητορικής. Η ποινικοποίηση των αγώνων, οι διώξεις αγωνιστών και η τρομοκρατία έρχονται για να κάνουν τον λαό να σκύψει το κεφάλι. Κυνηγάνε αγωνιστές και αποφυλακίζουν τους φασίστες -τα τσιράκια του συστήματος- για να κάνουν την βρώμικη δουλειά. Η πολιτική της άγριας επίθεσης, των διώξεων, της καταστολής, των πνιγμένων στη Μεσόγειο είναι αυτή που δίνει (και πολύ συνειδητά) αέρα στα πανιά των κάθε είδους φασιστοειδών να επιτίθενται και να βγαίνουν πάλι από τις τρύπες τους.
Αν κάτι θυμίζει το Πολυτεχνείο είναι το ποιος είναι ο δρόμος των λαών, ποιοι είναι μαζί τους και ποιοι απέναντι. Η εξέγερση του Νοέμβρη ήταν αντιφασιστική και αντιιμπεριαλιστική. Η νεολαία και ο λαός πάλεψαν για να πέσει η δικτατορία, να ξεκουμπιστούν από τη χώρα οι υπηρέτες των ξένων αφεντικών, για να έχουν όλοι δικαιώματα. Ανέδειξε τα αντιφασιστικά αισθήματα αυτού του λαού, πάλεψε για κάτι νέο.
Η εξέγερση του Νοέμβρη δεν ήταν απλά πάλη για δημοκρατία, αλλά πάλη για ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ!
Το Πολυτεχνείο ήταν ο αγώνας ενάντια στην αμερικανοκίνητη Χούντα, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό (και ας τον ξεπλένει το ΚΚΕ) και τους ντόπιους λακέδες του. Αγώνας αντιιμπεριαλιστικός που έφτασε να θέτει προοπτικά αιτήματα για ανεξαρτησία του λαού μας από τους ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές, για λαοκρατία.
Σήμερα η αντιιμπεριαλιστική πάλη είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Ο κόσμος στενάζει από τη σύγκρουση των ιμπεριαλιστών στα πολεμικά μέτωπα που παραμένουν ενεργά σε κάθε σημείο του πλανήτη. ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα και από κοντά οι ιμπεριαλιστές της Δύσης, θέλουν να ξανά μοιράσουν τον κόσμο και αυτό δεν γίνεται διαφορετικά παρά μόνο με έναν γενικευμένο πόλεμο. Στη χώρα, τα δεσμά της εξάρτησης από Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές μας φέρνουν αντιμέτωπους με πολλαπλούς κινδύνους. Η ξεπουλημένη αστική τάξη δίνει γη και ύδωρ στα ξένα αφεντικά της, έχει γεμίσει με βάσεις τη χώρα, εμπλέκεται άμεσα στους άδικους πολέμους. Ο ελληνικός λαός και η νεολαία καλούνται -με το αίμα τους, αν χρειαστεί- να γυρίσουν «μέσα σε φέρετρα με σημαίες», να ματώσουν για ξένα συμφέροντα.
53 χρόνια μετά, το σύστημα δεν έχει καταφέρει να ξεριζώσει το αγκάθι του Νοέμβρη από τις λαϊκές συνειδήσεις. Για αυτό προσπάθησε να τον μετατρέψει σε μια γιορτής της δημοκρατίας. Αλλά ο Νοέμβρης δεν είναι αυτό. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ήταν ούτε αχρωμάτιστη, ούτε πανεθνική, ούτε γιορτή της δημοκρατίας. Κόντρα σε όλους όσους επιχειρούν να ξανά γράψουν την ιστορία, αστούς και ρεφορμιστές, το Πολυτεχνείο ήταν είναι και θα είναι κόκκινο, αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό. Και είναι τόσο δυνατό που ακόμα το τρέμουν.
Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά το σύστημα φοβάται να μην δεθεί η επέτειος της 17 Νοέμβρη με τις εξεγέρσεις των νέων και των λαών παγκόσμια. Lockout, αυξημένη φύλαξη και κλειστά κτίρια στο ΕΜΠ ήταν η απόφαση της Πρυτανείας εν όψει Πολυτεχνείου. Προσπάθεια τρομοκρατίας και καταστολής, γιατί η φλόγα του Νοέμβρη δεν έσβησε ποτέ. Για αυτό η φετινή 17 Νοέμβρη πρέπει να μας βρει μαζικά στους δρόμους! Να γίνουμε όσα φοβούνται!
