Εργατική Πρωτομαγιά
Πλατύ ταξικό, αντιπολεμικό κάλεσμα
Η συγκρότηση αντιστάσεων, όρος ζωής για τους εργαζόμενους
Με ανοιχτά τα χειρότερα ενδεχόμενα βρίσκονται οι λαοί και η εργατική τάξη σε όλο τον κόσμο, βαδίζοντας προς την Εργατική Πρωτομαγιά. Η φωτιά που έβαλαν στη Μέση Ανατολή οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, όχι μόνο δεν λέει να κοπάσει, αλλά αναζωπυρώνεται διαρκώς, με μεγαλύτερη ένταση και πιο επικίνδυνη.
Το κουβάρι των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών και των αδιεξόδων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος μεγαλώνει και μπλέκεται όλο και πιο σφιχτά, εγκλωβίζοντας χώρες και λαούς που πληρώνουν βαρύ τίμημα. Είναι το τίμημα που πληρώνουν ήδη οι λαοί του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, οι λαοί όλης της Μέσης Ανατολής, και μαζί τους ο λαός της Ουκρανίας, στο άλλο μεγάλο πολεμικό μέτωπο που παραμένει ορθάνοιχτο για περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Είναι το τίμημα που πληρώνει ο λαός της Κούβας, ασφυκτικά αποκλεισμένος από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Είναι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν συνολικά οι λαοί και η εργατική τάξη, προκειμένου να συνεχίσουν να τροφοδοτούνται τα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλισμού.
Πρέπει να θεωρείται από τις πλατιές λαϊκές μάζες «φυσιολογικό» και «αυταπόδεικτο» το πετσόκομμα των δικαιωμάτων τους (εργατικών, κοινωνικών, πολιτικών), η υποταγή στις απαιτήσεις της «πολεμικής οικονομίας». Πρέπει να αποδεχτούν (να πειστούν ή να αναγκαστούν) τις θυσίες που επιβάλλει η πολεμική έκφραση της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Πρέπει να παραβλέψουν ότι, παράλληλα με την επίθεση στους λαούς της Μέσης Ανατολής (και για να είναι αυτή μπορετή), ξετυλίγεται και μια σφοδρή ταξική επίθεση, με θύματα τις ίδιες. Και με προοπτική, όχι την «ειρήνη» και τη «δημοκρατία», αλλά το γενικευμένο ματοκύλισμα.
Μπροστά, λοιπόν, στο παρόν και το μέλλον της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της καταστολής και του πολέμου, το ταξικό κάλεσμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς πρέπει να ακουστεί πλατιά και δυνατά. Η συγκρότηση αντιστάσεων και αγώνων, η πλατιά λαϊκή οργάνωση, η ταξική ανασυγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος είναι όρος ζωής. Είναι η μόνη διέξοδος και η μόνη προοπτική. Κόντρα στα κάλπικα κηρύγματα, κόντρα στη μοιρολατρία και τις αυταπάτες. Στον δρόμο που χάραξαν οι εργάτες στο Σικάγο, οι εργάτες το Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, οι 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή.
Είναι ολοφάνερη η ταραχή που έχει πιάσει τα αστικά επιτελεία παντού στον κόσμο. Η συνεχιζόμενη πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, τα απανωτά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει –πριν απ’ όλους– ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και η ογκούμενη δυσαρέσκεια των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών της Δύσης, δεν προμηνύουν τίποτε θετικό για τις εξελίξεις. Το αντίθετο, αναδεικνύουν και υπογραμμίζουν τον κίνδυνο μεγαλύτερης όξυνσης, το ενδεχόμενο νέων, πιο επικίνδυνων τυχοδιωκτισμών και το άπλωμα της αντιπαράθεσης. Γιατί μπορεί ο «ειρηνοποιός» Τραμπ (πρόσφατα και «επί Γης εκπρόσωπος» του... Ιησού!) να κομπάζει για τους «9 πολέμους που έλυσε» (!!!), αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, αμείλικτη και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία.
Ήδη, στο οικονομικό πεδίο οι εξελίξεις, αλλά και οι προβλέψεις, είναι πολύ χειρότερες από ό,τι αναμενόταν αρχικά. Η διάρκεια του πολέμου και η μη διαφαινόμενη έξοδος κλονίζουν όλο το καπιταλιστικό σύστημα και βαθαίνουν την κρίση του. Με τον πόλεμο να έχει ξεπεράσει τον ενάμιση μήνα, οι προοπτικές για συνέπειες βραχυπρόθεσμης διάρκειας έχουν ξεχαστεί και όλοι πλέον μιλούν για σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις με μεγάλη διάρκεια. Ο ΟΟΣΑ τονίζει σε έκθεσή του ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δοκιμάζει την ανθεκτικότητα της παγκόσμιας οικονομίας. Σε ανάλυση που δημοσίευσαν επικεφαλής του ΔΝΤ προειδοποιούν για στασιμοπληθωρισμό και μία επανάληψη των συνεπειών των πετρελαϊκών κρίσεων της δεκαετίας του 1970, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε υψηλότερες τιμές και χαμηλότερη ανάπτυξη».
Στον ίδιο τόνο, μόνο καθησυχαστική δεν είναι η εικόνα που μεταφέρεται από τον επίτροπο Ενέργειας της ΕΕ, Νταν Γιόργκενσεν. «Πρόκειται για μια μακρά κρίση [...] οι τιμές της ενέργειας θα παραμείνουν υψηλές για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα», ανέφερε και προειδοποίησε ότι για ορισμένα πιο «κρίσιμα» προϊόντα «αναμένουμε η κατάσταση να επιδεινωθεί περαιτέρω τις επόμενες εβδομάδες». Η ασφυκτική πίεση που δημιουργεί το σχεδόν πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και οι επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές στον Κόλπο έχουν προκαλέσει χάος στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, εκτινάσσοντας τις τιμές και εντείνοντας τους φόβους για μακροπρόθεσμες ελλείψεις και ιδιαίτερα σε χώρες με ενεργειακή εξάρτηση, όπως αυτές τις ΕΕ.
Όπως υπογραμμίζει και η προαναφερόμενη ανάλυση του ΔΝΤ «το σοκ είναι παγκόσμιο, αλλά ασύμμετρο», «οι χώρες που εισάγουν ενέργεια είναι πιο ευάλωτες από ό,τι οι εξαγωγείς, οι φτωχότερες χώρες περισσότερο ευάλωτες από τις πλουσιότερες και εκείνες με περιορισμένα διαθέσιμα περισσότερο από ό,τι εκείνες με άφθονα διαθέσιμα». Και συνεχίζει αναφέροντας ότι οι ευάλωτοι πληθυσμοί απειλούνται και με άλλους τρόπους. Το ζήτημα των εμποδίων στις μεταφορές και προμήθειες λιπασμάτων αυξάνει τον κίνδυνο επισιτιστικής κρίσης εξαιτίας της πιθανής ανόδου των τιμών. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ότι, αν η κατάσταση συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιο, 45.000.000 περισσότεροι άνθρωποι θα υποφέρουν από πείνα.
Παρόμοια δυσοίωνες είναι, φυσικά, οι προβλέψεις για την ελληνική οικονομία από σειρά επιτελείων. Το «οικονομικό υπόδειγμα» για το οποίο μιλούσαν πριν από μερικές μόλις εβδομάδες οι –υπερφίαλοι και κενοί– κυβερνητικοί επιτελείς, δεν πάει και τόσο καλά. Από τη Γιούροστατ και το ΔΝΤ, μέχρι το ΙΟΒΕ και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, αναθεωρούν άρδην όλες τις μακροοικονομικές προβλέψεις για το 2026 που αφορούν την Ελλάδα. Μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού, μείωση των ρυθμών ανάπτυξης και μεγάλη αύξηση των τιμών στα ενεργειακά προϊόντα περιλαμβάνουν όλες οι προβλέψεις, σε μία χώρα όπου ο λαός δοκιμάζεται ήδη από την τεράστια ακρίβεια και τους ισχνούς μισθούς. Και η κατάσταση θα χειροτερέψει ακόμη περισσότερο εάν –όπως όλα δείχνουν– αναθεωρηθεί ο προϋπολογισμός για το 2026, αφού είναι προφανές ότι μία τέτοια αναθεώρηση θα φέρει ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και μεγαλύτερο πετσόκομμα σε κοινωνικές παροχές.
Πώς να «μπαλωθεί» αυτή η κατάσταση με την αύξηση-κοροϊδία του κατώτατου μισθού ή με το κουπόνι για τα καύσιμα, το fuel pass, που δεν αρκεί ούτε για ένα γέμισμα του ρεζερβουάρ; Πώς να ξεγελαστεί ο λαός, όταν την ίδια στιγμή τα κρατικά έσοδα από τη φορολεηλασία έχουν εκτοξευθεί, όταν τα κέρδη μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων (όπως των εταιρειών ενέργειας) αυγαταίνουν, όταν επιδοτείται το ληστρικό εφοπλιστικό κεφάλαιο και, φυσικά, όταν νέα, τεράστια κονδύλια αναμένεται να φορτωθούν στην πλάτη του για πολεμικούς εξοπλισμούς;
Και σε τι μπορεί να ελπίζει αυτός ο λαός (όπως και οι λαοί όλου του κόσμου) πέρα από τις δικές του δυνάμεις και τους δικούς του αγώνες;
Μήπως να ελπίζει στις κάλπες και τις κάθε λογής εκλογικές αυταπάτες, τις οποίες καλλιεργούν διάφοροι πρόθυμοι για λογαριασμό του ντόπιου αστικού πολιτικού συστήματος, που παραδέρνει στην τρικυμία του και αναζητά ισορροπίες και διαφυγές;
Μήπως να ελπίζει στα νέα μορφώματα, Τσίπρα και Καρυστιανού, που έρχονται δήθεν για να εκφράσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να παραμερίσουν τις «κακοδαιμονίες» της αστικής πολιτικής, ενώ στην πραγματικότητα έρχονται να διαχειριστούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την προώθηση μιας ίδιας κι απαράλλαχτης πολιτικής;
Μήπως να ελπίζει στον συνδικαλισμό των εργατοπατέρων και στην εργατική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ, που αποτελούν το μακρύ χέρι της αστικής πολιτικής στο εργατικό κίνημα, διαχειρίζονται εκατομμύρια ζεστού χρήματος και επιλέγουν χλιδάτους προορισμούς για τα συνέδριά τους, μακριά από τους εργαζόμενους και υπό την προστασία των ΜΑΤ;
Ή, μήπως, να ελπίζει στο «ταξικό αντίβαρο» του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, που κομπάζει για τα εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα που ελέγχει, αλλά στην πραγματικότητα, το μόνο που έχει να επιδείξει είναι υποταγή στην αστική νομιμότητα, αφοπλισμό της εργατικής τάξης και υπονόμευση των εργατικών αγώνων και κάθε αγωνιστικής προσπάθειας;
Ίσως, βέβαια, να πρέπει να ελπίζει στην ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από τη Ρωσία ή το Ιράν, ή στις αντιδράσεις των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, όπως του προτείνουν διάφορες φωνές στην Αριστερά, επιβεβαιώνοντας την πολιτική τους θολούρα και την ανεμπιστοσύνη τους στις λαϊκές μάζες.
Όμως η Ιστορία έχει δείξει ότι η μόνη διέξοδος για την εργατική τάξη και τους λαούς βρίσκεται (όπως βρισκόταν πάντα) στους δικούς τους μαζικούς αγώνες, για τα δικά τους ταξικά συμφέροντα. Καμιά προοπτική δεν μπορούν να αναζητήσουν στους κάθε λογής «προστάτες» ή στον καταστροφικό μονόδρομο της κυρίαρχης αστικής πολιτικής. Καμία ελπίδα δεν μπορούν να τρέφουν, αν δεν συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους, αν δεν συμβάλουν στην ανασυγκρότηση του λαϊκού-εργατικού κινήματος. Σε κόντρα με την αστική ιδεολογία, με οδηγό τις κομμουνιστικές ιδέες, για την ανατροπή του συστήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Αυτό ήταν και αυτό συνεχίζει να είναι το ταξικό μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
