Πλησιάζουν και οι φετινές φοιτητικές εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν αναμφίβολα σε κλίμα διαφορετικό από τις υπόλοιπες χρονιές. Είτε αυτό αφορά το κλίμα που διαμορφώνει η απουσία συλλογικών διαδικασιών (οι απόπειρες γενικών συνελεύσεων ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, πόσο μάλλον αυτές που κατάφεραν να πραγματοποιηθούν) είτε η επίθεση μέσα στα πανεπιστήμια με την πρωτοφανή εφαρμογή του νόμου των διαγραφών, είτε με το γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που διαμορφώνεται από τις εγχώριες και διεθνείς εξελίξεις. Παρά τη σχετική νηνεμία σε κινηματικό επίπεδο, τα επίδικα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι φοιτητές και η νεολαία συνολικότερα είναι ζωτικής σημασίας και αφορούν όχι μόνο τις σπουδές και την καθημερινότητά τους, αλλά και το μέλλον και την προοπτική τους. Η ανάγκη ανάπτυξης ενός αγώνα πολύπλευρου, που θα απαντά και ευρύτερα ζητήματα πέρα από τα αμιγώς φοιτητικά, είναι φανερή και με αυτήν πρέπει να αναμετρηθούν οι φοιτητές, αλλά και κάθε αριστερή, προοδευτική δύναμη στα πανεπιστήμια, που διεκδικεί την ψήφο τους.
Η προοπτική της νεολαίας έξω από τη δίνη του πολέμου
Οι μέρες που διανύουμε έχουν τη σφραγίδα των εξελίξεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τελευταίες εβδομάδες, με τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ-Ισραήλ σε Ιράν και Λίβανο, άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για την πολύπαθη περιοχή που χρόνια τυραννιέται υπό το βάρος των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ταυτόχρονα, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζει να σφυροκοπά για 4 ολόκληρα χρόνια, ενώ η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού επιχειρείται να κρυφτεί κάτω από υποτιθέμενες εύθραυστες εκεχειρίες. Το μέλλον μοιάζει όλο και πιο σκοτεινό για τους νέους διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, που βλέπουν την αστική τάξη να δίνει γη και ύδωρ στους «προστάτες», που μας βυθίζουν καθημερινά στα πολεμικά τους σχέδια. Η ανάγκη ανάπτυξης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα, ο αγώνας ενάντια στην εξάρτηση και για ειρήνη και φιλία των λαών περνάει και μέσα από τις σχολές, από τις γενικές συνελεύσεις, από την πολιτική ζύμωση και την έκφραση του αυθόρμητου αντιπολεμικού αισθήματος των νέων στον δρόμο!
Οι φοιτητές απέναντι στις διαγραφές
Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται τέσσερις μήνες μετά την πρώτη εφαρμογή του νόμου για τις διαγραφές, με πάνω από 300.000 φοιτητές να πετιούνται εκτός πανεπιστημίου. Η πρώτη δουλειά που ήρθαν να επιτελέσουν οι διαγραφές (όρια σπουδών) καταφέρνει ένα μαζικό ταξικό ξεσκαρτάρισμα και στρώνει τον δρόμο για τον δεύτερο ρόλο που έρχονται να παίξουν, της πειθαρχικής ποινής. Η εφαρμογή του νόμου αποτελεί τομή της επίθεσης στο δικαίωμα στις σπουδές. Απαιτεί μαζικό φοιτητικό κίνημα, μαζικές και ζωντανές συλλογικές διαδικασίες, μακριά από αυταπάτες για συνδιαλλαγή, που θα αναδείξουν την κατεύθυνση του αγώνα για την ανατροπή των νόμων Κεραμέως-Ζαχαράκη. Το αίτημα για καμία διαγραφή φοιτητή και η απαίτηση να παρθούν πίσω όλες οι διαγραφές που έχουν ήδη γίνει δεν παίρνουν αστερίσκους. Ο νόμος δεν γίνεται αποδεκτός υπό προϋποθέσεις, αλλά ανατρέπεται!
Περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η νεολαία μπροστά σε πρωτόγνωρη φασιστικοποίηση
Το προχώρημα των διαγραφών αλλά και μίας σειράς άλλων διατάξεων δεν μπορεί να βρει εμπόδιο τους φοιτητές και τους αγώνες τους. Το τσάκισμα του ηθικού, η τρομοκράτηση και η πειθάρχηση είναι μεγάλο στοίχημα για το σύστημα, προκειμένου να εφαρμόσει τις πιο άγριες προθέσεις του σε βάρος λαού και νεολαίας. Η καταπάτηση του Ασύλου, το κλείσιμο στεκιών και πολιτικών χώρων, η απαγόρευση εκδηλώσεων σε πανεπιστήμια και το όργιο καταστολής που έχουν δεχθεί (βλ. εκατοντάδες συλλήψεις στο ΑΠΘ), είναι μερικές μόνο από τις εκφάνσεις αυτής της κατάστασης. Τα σχέδια ασφαλείας που ετοιμάζουν για τις σχολές εντός του 2026 (τουρνικέ, κάμερες, ελεγχόμενη είσοδος), οι πειθαρχικές επιπτώσεις που βαραίνουν ήδη φοιτητές για την πολιτική-συνδικαλιστική τους δράση (βλ. πειθαρχικά σε βάρος φοιτητών της Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ μετά από συλλήψεις στην κατάληψή τους) αποτελούν διατάξεις του νόμου Ζαχαράκη που έρχονται να διαμορφώσουν το ασφυκτικό αυτό πλαίσιο που δεν θα επιτρέπει καμία αντίδραση. Η τρομοκρατία και η καταστολή μέσα στις σχολές στοχεύουν και στο μέλλον, στους αυριανούς εργαζόμενους, που θα έχουν μάθει να αποδέχονται την επίθεση με σκυμμένο το κεφάλι. Φοιτητές και νέοι που παλεύουν και γνωρίζουν από νωρίς τον οργανωμένο αγώνα γίνονται εργαζόμενοι επικίνδυνοι για το σύστημα και την εργοδοσία.
Οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν εύφορο έδαφος για το άνοιγμα αυτών των μετώπων σε επίπεδο συζήτησης με μαζικούς όρους. Αλλά αποτελούν και ευκαιρία αναζήτησης του τρόπου και της δυνατότητας απάντησης των ζητημάτων που αντιμετωπίζει η νεολαία (από τα πιο μεγάλα στα πιο μικρά) μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και τα όργανα των φοιτητικών συλλόγων. Η ενίσχυση και η ανάδειξη της φωνής των Αγωνιστικών Κινήσεων, που καλεί τον φοιτητόκοσμο να αναλάβει τα καθήκοντα που του ορίζουν οι εξελίξεις αλλά και που δεσμεύεται να συνδράμει στον αγώνα αυτό με όλες της τις δυνάμεις, είναι ένα πρώτο βήμα. Η δέσμευση για εμπλοκή και συμμετοχή σε αυτόν τον αγώνα, από τον κάθε φοιτητή ξεχωριστά, είναι το ζητούμενο, για να μπορέσουν να απαντήσουν ουσιαστικά και αποφασιστικά στην επέλαση της επίθεσης.
