Να μην πατήσει επέλεξε το υπουργείο Εργασίας στην πρώτη φετινή συνεδρίαση του Συμβουλίου για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία στις 13 Μάρτη, με αποτέλεσμα ν’ αναβληθεί. Είχε άλλωστε αρνηθεί η συζήτηση να περιλαμβάνει το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα» όπου κάηκαν ζωντανές 5 εργάτριες, με το Γενικό Χημείο του Κράτους να επιβεβαιώνει ότι εντοπίστηκε υγραέριο στο έδαφος ακόμα και 100 μέτρα μακριά απ’ το σημείο διαρροής του αγωγού. Ούτε τα προσχήματα δεν φροντίζει να τηρήσει η κυβέρνηση, της οποίας η πολιτική φιμώνει τους εργαζόμενους κι έχει ναρκοθετήσει κάθε χώρο δουλειάς, κάθε εργοστάσιο, οικοδομή, εργοτάξιο κ.λπ. ενισχύοντας την εργοδοτική τρομοκρατία, ποινικοποιώντας τη συλλογική οργάνωση και βυθίζοντας την εργατική τάξη στην εξαθλίωση, αναγκασμένη ν’ αναζητά το μεροκάματο κάτω από οποιουσδήποτε όρους.
Οι 38 νεκροί και 65 σοβαρά τραυματισμένοι το πρώτο τρίμηνο του 2026 αναδεικνύουν ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, κι ας συντελέστηκε πέρσι η μεγαλύτερη -ως τώρα- σφαγή σε χώρους δουλειάς. Την ώρα που η κυβέρνηση εξακολουθεί να μιλάει για «ενίσχυση των εργαζομένων», αυτοί εξακολουθούν ν’ αντιμετωπίζουν τη βαρβαρότητα. Οι φρικιαστικές λεπτομέρειες του περιστατικού στο Κιάτο, όπου 40χρονη εργάτρια σε συσκευαστήριο τροφίμων μεταφέρθηκε με ΙΧ στο Κέντρο Υγείας της περιοχής με το δέρμα του κεφαλιού της σε σακούλα, αφού η μηχανή στην οποία δούλευε έπιασε την αλογοουρά της, δείχνουν τον αδιανόητο πόνο που αντιμετωπίζει κάθε θύμα εργοδοτικού εγκλήματος, ακόμα κι όταν δεν χάνει τη ζωή του. Δείχνουν παράλληλα πόσο «στην τύχη τους» είναι αφημένοι οι εργαζόμενοι στη χώρα, με τον ιδιοκτήτη της συγκεκριμένης επιχείρησης στο Κιάτο (ως χαρακτηριστικό παράδειγμα) να δηλώνει «οργισμένος» πως «δεν είναι παλιάνθρωπος» γιατί, όταν συνάντησε τον σύζυγο της εργάτριας (που είχε ανασφάλιστη), έβγαλε και του έδωσε ό,τι λεφτά είχε στο πορτοφόλι του και του είπε «να πας να φας, να πας να πιεις ένα νερό, να πάρεις έναν καφέ».
Κι όμως, τόσο λογίζεται η ζωή του εργαζόμενου στην Ελλάδα κι αυτό αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της αντεργατικής πολιτικής. Ο εισαγγελέας αφήνει ελεύθερο τον εργοδότη στο Κιάτο, η (ανεξάρτητη αρχή) Επιθεώρηση Εργασίας δεν έχει εμπλέξει κανέναν απ’ τους 13 ειδικούς επιθεωρητές της στην έρευνα για τη «Βιολάντα» (το μαζικότερο εργοδοτικό έγκλημα εδώ και χρόνια), φορτηγό της πλάκας με αυτοσχέδια ράμπα χρησιμοποιείται για τη φόρτωση μικρού εκσκαφέα στη Νέα Δημητριάδα Βόλου με αποτέλεσμα ο εκσκαφέας ν’ ανατραπεί και να καταπλακώσει τον 58χρονο χειριστή του, στέλνοντάς τον στον θάνατο μετά από μια βδομάδα στη ΜΕΘ. 57χρονος ιδιοκτήτης εταιρίας ανακύκλωσης ελαστικών και 34χρονος εργάτης σκοτώνονται από ηλεκτροπληξία όταν ο «παπαγάλος» που χρησιμοποιούσαν για να φορτώσουν λάστιχα σε βενζινάδικο στην Κυνουρία ακουμπάει εναέρια καλώδια. Εργαζόμενος στην Εγνατία Οδό σκοτώνεται καθώς στέλνεται σε τροχαίο προκειμένου ν’ αποκατασταθεί «γρήγορα» η κυκλοφορία. Παράλληλα, 4 οικοδόμοι, ένας στο Ρέθυμνο, ένας 58χρονος Αιγύπτιος στο εργοτάξιο του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό, ένας 59χρονος στην Καλαμάτα και ένας 68χρονος στη Φθιώτιδα τραυματίζονται βαριά ή και σκοτώνονται (ο τελευταίος) πέφτοντας από σκαλωσιές. 15 χρόνια νωρίτερα, πριν τη δραματική αύξηση των ορίων ηλικίας, οι άνθρωποι αυτοί θα είχαν συνταξιοδοτηθεί με βαρέα ένσημα στα 55 τους. Σήμερα η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή ο κόσμος της δουλειάς είτε δεν μπορεί να πάρει σύνταξη είτε δεν μπορεί να ζήσει μ’ αυτή, ενώ νομοθετεί 13ωρο και 6ήμερο για ν’ αντιμετωπιστεί η ανάγκη του κεφαλαίου για εργατικά χέρια, λέγοντας πως «δίνει τη δυνατότητα» στον εργάτη να «αυξήσει το εισόδημά του», μήπως και ανταποκριθεί στα πανάκριβα ενοίκια, καύσιμα, τρόφιμα και λογαριασμούς.
Βρισκόμαστε άλλωστε σε περίοδο που το κεφάλαιο, μέσα στη γεωπολιτική αναταραχή, βρίσκει ευκαιρίες πολλαπλάσιας κερδοφορίας, που πρέπει να προλάβει όσο διαρκούν. Θύματα και πάλι οι εργάτες και το δικαίωμά τους να δουλεύουν με ασφάλεια. Με την τιμή του χρυσού να έχει αυξηθεί 200% την τελευταία διετία, η «Ελληνικός Χρυσός», ντόπια θυγατρική της «Eldorado Gold», έχει τους εργολαβικούς εργάτες με ατελείωτα ωράρια για μήνες στις στοές των Σκουριών Χαλκιδικής, μ’ έναν από αυτούς να μεταφέρεται σοβαρά τραυματισμένος στη ΜΕΘ του ΓΝ Πολυγύρου στις 9/3/2026, αφού δούλευε μαζί με άλλους 4 κάτω από σημείο όπου την ίδια ώρα λειτουργούσε βαρύ χωματουργικό μηχάνημα. Παρόμοια, τις μέρες που ο κλάδος της διύλισης πετρελαίου παρουσίαζε περιθώρια κέρδους τριπλάσια των συνηθισμένων λόγω του πολέμου στο Ιράν, τα «Ελληνικά Πετρέλαια» βιάζονταν να τελειώνουν οι εργασίες γενικής συντήρησης που κρατούσαν το διυλιστήριο Ασπροπύργου εκτός λειτουργίας, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο την πίεση που επί δυο μήνες υπήρχε για τους σχεδόν 900 μόνιμους και περισσότερους από 2.000 εργολαβικούς εργαζόμενους που εμπλέκονταν στις εργασίες. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο σακατεύτηκε εργάτης σε ανύψωση φορτίου, όταν αυτό βρέθηκε να αιωρείται ανεξέλεγκτο.
Η εργατική τάξη δεν μπορεί να ελπίζει ότι «κάτι θα περισσέψει και γι’ αυτήν» απ’ την «ανάπτυξη» του κεφαλαίου και κάνουν μεγάλη ζημιά οι συνδικαλιστικές ηγεσίες που, σε μια σειρά κλάδους, συνδέουν τις εργατικές διεκδικήσεις με τα οικονομικά αποτελέσματα των εταιριών. Το δικαίωμα της εργατικής τάξης να δουλεύει με ασφάλεια και με αξιοπρέπεια προκύπτει απ’ τη θέση της στην παραγωγή, απ’ το γεγονός ότι αυτή δουλεύει και παράγει όλο τον πλούτο της κοινωνίας. Το κεφάλαιο, που έχει την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και την εξουσία, έχει όλη την ευθύνη των όρων δουλειάς και παραγωγής. Οι εργάτες μπορούν μόνο ν’ αντιτάξουν τη δική τους οργάνωση και πάλη για δικαιώματα.
