Δεν περίμενε κανείς την ΔΕΘ και τις ομιλίες του πρωθυπουργού ή της λεγόμενης «αντιπολίτευσης» για να… μυριστεί το προεκλογικό κλίμα που μας πνίγει εδώ και μήνες στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Ήταν σίγουρα όμως μία ακόμα επιβεβαίωση πως όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό προσωπικό της χώρας συμμετέχει με όλες του τις δυνάμεις σε αυτή την κούρσα με προορισμό όπως φαίνεται την άνοιξη του ‘27.
Από τα «ψίχουλα» της κυβέρνησης μέχρι τις φρούδες ελπίδες των επίδοξων διαχειριστών, όλοι φαίνεται να μοιράζουν απλόχερα στον λαό κάθε άλλο παρά δικαιώματα. Σε αυτό είναι που συγκλίνουν φυσικά όλοι τους, στην παραδοχή πως δικαιώματα τέλος για τον λαό και την νεολαία -από εδώ και στο εξής έχουν να τάξουν μόνο ένταση της επίθεσης. Όχι ότι πλανόμαστε πως μπορεί κάποτε αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα να μοίραζε απλόχερα δικαιώματα στον λαό -εξάλλου αυτό είναι απόλυτα αντίθετο με την ίδια του την φύση. Παρ’ όλα αυτά, δεν αγνοούμε την επίδραση του λαϊκού παράγοντα σε αυτή την εξίσωση, που έχει καταφέρνει να κερδίσει δικαιώματα και να γύρει την πλάστιγγα προς το μέρος του με τη συλλογική και οργανωμένη πάλη του -έτσι άλλωστε έχουν κερδηθεί όσα δικαιώματά μας παραμένουν μέχρι και σήμερα.
Ο σημερινός αρνητικός συσχετισμός δείχνει ότι η μόνη «σταθερότητα» είναι η ένταση της επίθεσης ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Άλλωστε το παραδέχονται όλοι, είτε με τις δηλώσεις τους για τα δημοσιονομικά όρια που πρέπει να τηρούνται -όλα κοστολογημένα όπως τα παρουσίασαν οι πολιτικοί αρχηγοί- είτε με την μη αμφισβήτηση της υπάρχουσας διπλής εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, που μας τραβάει καθημερινά στη δίνη του πολέμου.
Κοινοβουλευτικές αυταπάτες πλασάρονται στη νεολαία
Και ενώ όλοι προσπαθούν να εντάξουν και τη νεολαία σε αυτή την κουβέντα, να κατευθύνουν την οργή και την αγανάκτηση για την καθημερινότητα που βιώνει στις κάλπες, αυτή μπορεί και πρέπει να δει πέρα από αυτό και να μην τσιμπήσει τα «τυράκια» που της πλασάρουν. Από τη μία η κυβέρνηση, υποσχόμενη «σταθερότητα» -ή αλλιώς «σταθερή συνέχιση της πολιτικής της επίθεσης»- και από την άλλη η αντιπολίτευση, «νέα» και παλιά, υποσχόμενη «αλλαγή» -που θα αφορά όμως μόνο πρόσωπα και όχι πολιτικές. Η πραγματικότητα όμως είναι πως τα επίδικα που έχει μπροστά της η νεολαία είναι τόσο σοβαρά, που καμία διακυβέρνηση δεν μπορεί να τα απαντήσει, εξού και η υπεκφυγή όλων των επίδοξων κυβερνώντων από τα επίδικα αυτά. Πιο συγκεκριμένα:
Η πορεία προετοιμασίας των όρων για ένα παγκόσμιο μακελειό, όχι μόνο δεν μπορεί να ανακοπεί από την εκλογική ανάδειξη μιας άλλης δύναμης, αλλά ορίζεται και θα συνεχίζει να ορίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις στο παγκόσμιο ταμπλό και τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Ο ρόλος που κατέχει η Ελλάδα ως εξαρτημένη χώρα σε αυτή τη «σκακιέρα» θα ανατεθεί σε όποιον προκύψει από τις επόμενες εκλογές με την προϋπόθεση να τον αναλάβει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Και θα το κάνει, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας και των ιμπεριαλιστών πατρώνων τους. Κανένας απολύτως δεν αμφισβητεί αυτή την τάξη πραγμάτων, την εξάρτηση και την ανάγκη από προστάτες. Μόνο ο λαός μπορεί να βάλει φραγμό στην προδιαγεγραμμένη από τους ιμπεριαλιστές ματωμένη πορεία, από την οποία τίποτα δεν έχει να κερδίσει. Με μαζικό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, με κοινούς αγώνες με τους γείτονες λαούς, με αλληλεγγύη στους λαούς που υποφέρουν από τους ιμπεριαλιστές και τα σκυλιά τους σε κάθε γωνιά της γης, και όχι με ψηφοδέλτια στην κάλπη. Το μέλλον της νεολαίας δεν βρίσκεται στους άδικους πολέμους τους.
Η φασιστικοποίηση της ζωής της νεολαίας είναι απαραίτητο συστατικό της προετοιμασίας της να δεχτεί αδιαμαρτύρητα το ζοφερό μέλλον του πολέμου, αλλά και την εξαθλίωση σε καθημερινή βάση, τη φτώχεια, την ανεργία, την απουσία δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η ιδεολογική μάχη που καλείται να δώσει η νεολαία με την επίσημη αστική προπαγάνδα που περιλαμβάνει ακόμα και φασίζουσες φωνές είναι καθημερινή. Η υπεράσπιση της ζωής της και των δικαιωμάτων της είναι ένας διαρκής αγώνας που δεν χωράει σε κάλπες. Η αποφυλάκιση του ναζί Κασιδιάρη λίγες μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Π. Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής ήταν σαφές μήνυμα προς δύο πλευρές: από τη μία, χαϊδεύει τα αυτιά των ακροδεξιών μορφωμάτων κάθε λογής, προετοιμάζοντας τις εφεδρείες του και από την άλλη, δείχνει τα δόντια του στον εχθρό λαό. Η νέοι και οι νέες μπορούν να «αναπνεύσουν» πραγματικά μόνο όταν σηκώνουν το ανάστημα τους και τις γροθιές τους στον δρόμο του αγώνα!
Η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στα πανεπιστήμια είναι άλλη μία σταθερά, όπως φαίνεται, για κάθε αστικό κόμμα. Ιδιωτικά πανεπιστήμια, διαγραφές, άσυλο και μέσα παρακολούθησης και καταστολής είναι στην ατζέντα όλων. Μάλιστα δεν ξεχνάμε ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ λειτούργησαν ως προθάλαμοι της σημερινής επίθεσης στα πανεπιστήμια, με τους νόμους που οι ίδιοι έφεραν και εφάρμοσαν (βλ. «ακαδημαϊκό άσυλο», όρια σπουδών, κ.λπ). Όχι μόνο δεν μπορεί να εναποθέσει τις ελπίδες του το φοιτητικό σώμα σε επίδοξους σωτήρες, αλλά αν το κάνει θα εισπράξει την ακόμα μεγαλύτερη κοροϊδία, των «ημίμετρων», των ειδικών διατάξεων διευκόλυνσης και επί της ουσίας του «χρυσώματος του χαπιού» που θα αναγκαστούν εν τέλει να καταπιούν. Ο νέος γύρος των διαγραφών στις 5ετείς σχολές, αλλά και η κατάσταση που έχουν δημιουργήσει οι περσινές διαγραφές σε συνδυασμό με τα μέτρα καταστολής αποτελούν κυρίαρχα ζητήματα στα πανεπιστήμια. Η μόνη πραγματική απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους και τις διαδικασίες τους, τις γενικές συνελεύσεις και τις διαδηλώσεις, για την ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών νόμων που βαραίνουν τη σπουδάζουσα νεολαία.
Η προοπτική της νεολαίας δεν μπορεί να κριθεί στις κάλπες των αστών που επιδιώκουν να εκτονώσουν την οργή της σε διεξόδους ακίνδυνες για το σύστημα που υπηρετούν. Και αυτό το γνωρίζει ο λαός από την ίδια του την εμπειρία. Με κόμματα που κυβερνούν ξανά και ξανά επί δεκαετίες κάθε φορά με νέες υποσχέσεις αλλά ίδιες πολιτικές, με «πρώτη φορά αριστερά», με συγκυβερνήσεις και αυτοδυναμίες. Με κάθε πιθανό συνδυασμό, βλέπει την καθημερινότητά του να επιδεινώνεται και αυτό δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Όπως δεν μπορούν να αμφισβητηθούν οι νίκες του λαού, όταν αυτός βγήκε στο προσκήνιο και πάλεψε για τα δικαιώματά του. Απέναντι σε όλα αυτά που υπόσχονται να μας λύσουν εν μία νυκτί με αντάλλαγμα την ψήφο μας, να προτάξουμε τον άλλο δρόμο, τον πιο δύσκολο, αλλά τον μόνο που μπορεί να υπερασπίσει τις ζωές μας: του συλλογικού αγώνα και της μαζικής πάλης κόντρα στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες και τους επίδοξους σωτήρες.
