Ποιος θυμάται πλέον τις εξαγγελίες της ΔΕΘ; Δεν πέρασαν παρά λίγες μόνο μέρες από τον καταιγισμό προτάσεων και υποσχέσεων κυβέρνησης και αστικής αντιπολίτευσης, ωστόσο αυτές φαντάζουν ήδη σαν μια μακρινή κακοφωνία. Γιατί για άλλη μια φορά η πραγματικότητα της φτώχειας και της ακρίβειας, που βιώνει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, αποδεικνύεται ισχυρότερη από τα ψέματα και τα ψίχουλα που μοιράζει το αστικό πολιτικό προσωπικό.
«Έρχεται δύσκολος χειμώνας», λοιπόν, σύμφωνα με τον υπουργό Ανάπτυξης, Θεοδωρικάκο, που ομολογεί ότι δεν μπορούν καν να τηρηθούν τα προσχήματα των προσδοκιών που επιχειρεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση. Κανέναν δεν πείθει, άλλωστε, το αφήγημα της «ευημερούσας» Ελλάδας, σε μια περιοχή και έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η γεωπολιτική και οικονομική αναταραχή. Η τοποθέτηση της Λαγκάρντ της ΕΚΤ, που μετά τη νέα απόφαση για την αύξηση των επιτοκίων φρόντιζε να ξεκαθαρίσει την πορεία των πραγμάτων προς την ύφεση και τις νέες εκτινάξεις του πληθωρισμού, καθώς και την απαίτηση για απαρέγκλιτη προσαρμογή στις υποχρεώσεις αποπληρωμής του χρέους, αποτυπώνει την πραγματική κατάσταση και συμπληρώνει τη διαρκή λιτότητα που προετοιμάζεται για τους λαούς με το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2028-34 της ΕΕ.
Σε αυτές τις συνθήκες, ένα είναι το κεντρικό δόγμα της πολιτικής της ντόπιας εξαρτημένης άρχουσας τάξης, που αποτέλεσε και τον κοινό παρονομαστή των τοποθετήσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων στη ΔΕΘ: καμία παρέκκλιση από τη «δημοσιονομική πειθαρχία»! Βάσει του δόγματος αυτού, λοιπόν, στο οποίο κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση ταυτίζονται απόλυτα, τα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας αποτελούν έναν διαρκή κίνδυνο για τη «σταθερότητα» και μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκτροχιάσουν τα δημόσια οικονομικά. Οι εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, επομένως, πρέπει να βγουν στην παρανομία ως παράγοντας διασάλευσης της δημοσιονομικής τάξης και οι προσδοκίες του λαού να μην ξεπερνάνε τα… 30 ευρώ διαφορά που έχει ο κατώτατος μισθός που υπόσχεται ο Τσίπρας από αυτόν του Μητσοτάκη. Ο αντιδραστικός καυγάς που στήθηκε γύρω από τον βαθμό «κοστολόγησης» των προγραμμάτων των κομμάτων, στην πραγματικότητα δεν στοχεύει πουθενά αλλού πέρα από την προβολή και υπεράσπιση αυτού του ιερού και απαραβίαστου για το σύστημα ορίου, δηλαδή της αιώνιας πολιτικής της φτώχειας για τις πλατιές λαϊκές μάζες, που λίγο-πολύ πρέπει να γίνει αποδεκτή ως φυσική τάξη πραγμάτων!
Οι δηλώσεις του Μαρινάκη και του Βορίδη για την ανάγκη κατάργησης του επιδόματος ανεργίας μετά τον δεύτερο μήνα και «εξορθολογισμού» των κάθε λογής επιδομάτων, εξάλλου, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα αυτής της πραγματικής και ενιαίας πολιτικής του συστήματος. Και ακόμα και αν κυβερνητικοί και αντιπολιτευτικοί παράγοντες φρόντισαν να κρατήσουν τις αποστάσεις τους, πρέπει να είναι σαφές πως τα στελέχη αυτά της κυβέρνησης μίλησαν ως «λαγοί» για λογαριασμό συνολικά των κυρίαρχων και των επιδιώξεών τους, που δευτερευόντως έχουν να κάνουν με οικονομικές παραμέτρους και τις περικοπές που προωθούνται. Γιατί αποτελεί κεντρική στόχευση των συστημικών δυνάμεων η ενοχοποίηση των εργαζόμενων για την ανεργία που γεννάει ο καπιταλισμός. Γιατί, επίσης, είναι ζητούμενη η διεύρυνση και ενίσχυση του αντεργατικού πλαισίου που έχει οικοδομηθεί από όλες τις κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, με το κεφάλαιο να βρίσκει νέα όπλα επιβολής και καθυπόταξης των εργαζομένων, όταν η απειλή της ανεργίας θα είναι συνώνυμη πλέον με την απόλυτη εξαθλίωση.
Η άλλη όψη του κεντρικού δόγματος του εγχώριου αστισμού, φυσικά, στην οποία δίνουν όρκους πίστης σύσσωμα τα αστικά κόμματα, δεν είναι άλλη από την άνευ όρων και ορίων παραχώρηση του οικοπέδου «Ελλάδα» στα υπερπόντια ιμπεριαλιστικά αφεντικά και την όλο και βαθύτερη εμπλοκή στα πολεμικά σχέδιά τους. Τούτη η κατεύθυνση είναι μονόδρομος για την ντόπια εξαρτημένη άρχουσα τάξη και με την κλιμάκωσή της επιχειρεί να σταθεί μπροστά στην αβεβαιότητα της νέας όξυνσης του αντιδραστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Δεν της μένει τίποτε άλλο, λοιπόν, από το να επικαλείται τις «στρατηγικές της συμμαχίες», δηλαδή τη μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε πλατφόρμα εξόρμησης των ΑμερικανοΝΑΤΟϊκών, τα δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, τις αναβαθμισμένες σχέσεις με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ καθ’ υπαγόρευση των ΗΠΑ. Και είναι τόσο «στρατηγικός» ο ορίζοντας αυτής της άρχουσας τάξης, που ακόμα και ο λεγόμενος «πηγαίος κώδικας» της πολυδιαφημισμένης και κακόφημης «Ασπίδας του Αχιλλέα» δεν θα βρίσκεται υπό τον έλεγχό της, ενώ, όπως αποκαλύπτεται, κρίσιμες παράμετροι των οπλικών του συστημάτων θα υπάγονται απευθείας στην αμερικανική δικαιοδοσία.
Μπροστά στο κοινό και διπλό αυτό δόγμα των κυρίαρχων, ο λαός καλείται να σκύψει το κεφάλι, να δεχτεί να ζει μέσα στην ανέχεια, να ματώνει για τις στρατιωτικές δαπάνες, να υποταχτεί στην κατεύθυνση της πολεμικής προετοιμασίας και τις εθνικιστικές-ρατσιστικές κραυγές ενάντια στους γείτονες λαούς και τους πρόσφυγες-μετανάστες. Σε αυτή τη βάση παροξύνεται η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, που επιφυλάσσει διώξεις και καταστολή για τους αγωνιζόμενους, την ίδια στιγμή που απελευθερώνει τους κάθε λογής «Κασιδιάρηδες» προς πάσα χρήση.
Η νέα «καινοτομία» της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ, που απέναντι στην προωθούμενη συνταγματική αναθεώρηση προκήρυξε στάση εργασίας για την Αττική και για «όσους συμμετάσχουν στη συγκέντρωση», ακολουθεί την περυσινή της προκηρυγμένης απεργίας ενάντια στον προϋπολογισμό χωρίς συγκέντρωση και είναι ενδεικτική των ζητημάτων που έχουν να αντιμετωπίσουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία. Με συνδικαλιστικές ηγεσίες υποταγμένες και την επίσημη -και μη- Αριστερά να δοξάζει τις τροπολογίες στο κοινοβούλιο, την ανάθεση και την ελεγχόμενη διαμαρτυρία, έχοντας κηρύξει σιωπητήριο για όσο διαρκεί η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος.
Το σύστημα, όμως, υπόσχεται κόλαση και έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές που μπορούσε προσωρινά να εμφανίζεται μεταμφιεσμένο, όταν στον ορίζοντα διαφαίνονταν εκλογές. Γι’ αυτό και το δίλημμα οργάνωση και αγώνας ή υποταγή είναι το μόνο πραγματικό και είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να σταθεί απέναντι στα διλήμματα και τους εκβιασμούς των αστικών δυνάμεων, που καλούν τις μάζες να αποδεχτούν την κοστολογημένη φτώχεια και την πορεία προς τον πόλεμο ως υποτιθέμενη εγγύηση απέναντι στις «περιπέτειες». Σε αυτές τις συνθήκες, τα βήματα που θα καταγραφούν στην κατεύθυνση συγκρότησης των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων, έξω από εκλογικούς σχεδιασμούς και υπολογισμούς, είναι και η μοναδική βάση για τη συγκέντρωση και ανάπτυξη των αγωνιστικών-επαναστατικών προσπαθειών που επιδιώκουν και μπορούν να κινηθούν κόντρα στο κυρίαρχο αντιδραστικό ρεύμα.
