Έχουν τρομάξει το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα οι ξεσηκωμοί της νεολαίας στην Ευρώπη και τρέχουν τα αστικά επιτελεία να τους σταματήσουν με καταστολή, προβοκάτσιες και κινδυνολογία.
Η «ακροαριστερά πίσω από τα επεισόδια» λένε ο Μακρόν και η Μελόνι επαναφέροντας τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» σαν απειλή για την «κοινωνική τάξη και την ασφάλεια». Στρατός στους δρόμους, φυλακές για ανήλικους για να σταματήσουν την «αντικοινωνική βία» και να συνετίσουν τους εξεγερμένους νέους.
Έτσι και αλλιώς, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα ότι δεν μπορούν να τους προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μεγαλύτερη μαυρίλα στο παρόν και το μέλλον. Η περίοδος που μέσα από την υπόσχεση για κοινωνική ανέλιξη κατάφερνε να ενσωματώνει αντιδράσεις και να δημιουργεί αντιδραστικές κοινωνικές συμμαχίες έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτή η περίοδος, που ήταν και σχετικά σύντομη ( τα λεγόμενα 30 ένδοξα χρόνια από 1945 έως 1975), έδωσε την θέση της σε περιόδους κρίσεων, πολέμων και έντονων ανταγωνισμών που, αντί να αμβλυνθούν από τις καταρρεύσεις 1989 – 1991, οξύνθηκαν ακόμα περισσότερο, για να αποκαλύψουν ότι το ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι πραγματικά ένα σύστημα που σαπίζει.
Το παγκόσμιο καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα βρίσκεται σήμερα σε μία συνεχή και αξεπέραστη δομική κρίση με γεωστρατηγικά και οικονομικά επίδικα που μόνο μία παγκόσμια αναμέτρηση ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα μπορούσε να «απαντήσει». Στο μεταξύ διάστημα η πολιτική κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών είναι η ολομέτωπη επίθεση στη ζωή και στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαών. Η καταβύθιση του επιπέδου της ζωής τους σε συνθήκες τόσο σχετικής όσο και απόλυτης εξαθλίωσης. Μάλιστα στην παρούσα κατάσταση, των πολέμων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, η στροφή στην πολεμική οικονομία στερεί ακόμα περισσότερα και όλοι μιλάνε για τον «δύσκολο χειμώνα», που είναι ήδη εδώ και θα βάλει διλήμματα και επιλογές σε εργαζόμενους και νεολαία, μεταξύ φαγητού και ζεστασιάς.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι ξεσηκωμοί ιδιαίτερα της νεολαίας έχουν ένα ταξικό υπόβαθρο τόσο λόγω της κοινωνικής σύνθεσης του κόσμου που εξεγείρεται όσο και του περιεχομένου των διεκδικήσεων. Και αντλεί σημαντικές δυνάμεις από αυτό το δεδομένο που ενισχύουν τόσο την ένταση όσο και την συνέχεια των κινητοποιήσεων παρά την βάρβαρη καταστολή που έχουν δεχτεί. Οι νέοι που ξεσηκώνονται θέτουν με απόλυτο τρόπο το ζήτημα της ζωής τους σήμερα και διεκδικούν ένα μέλλον έξω και ενάντια στον ζόφο που επικρατεί.
Αποκαλύπτεται έτσι ότι η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι λαοί παντού στον κόσμο δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν στον βωμό ενός βάρβαρου συστήματος και με ό,τι τρόπο έχουν και μπορούν θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να αντιστέκονται παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Παρά τα πισωγυρίσματα και τις ήττες η αντικειμενική πραγματικότητα γεννάει νέους ξεσηκωμούς και κάθε καινούριος δημιουργεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για τον επόμενο. Αυτή είναι η βασανιστική διαδικασία που είναι υποχρεωμένοι να περάσουν οι λαοί για να συγκροτήσουν τις δυνάμεις τους στο επίπεδο που απαιτείται, για να αναμετρηθούν με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας με στόχο την ανατροπή του.
Η σημερινή σύγκρουση με τα δικά της αγωνιστικά χαρακτηριστικά στέλνει μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση και ιδιαίτερα προς τις επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις για το αυξημένο επίπεδο των ευθυνών και των καθηκόντων που έχουν υποχρέωση να αναλάβουν.
Σε μία περίοδο που οι σειρήνες του συμβιβασμού, του ρεφορμισμού και των κάθε είδους αυταπατών ηχούν την «αυτοσυγκράτηση» και τον περιορισμό των μαχητικών διεκδικήσεων για να πάρουν την θέση τους οι εκλογές, είναι αναγκαίο να ενισχυθεί η κατεύθυνση της αναμέτρησης με τις δυνάμεις του συστήματος. Ο δρόμος της οργάνωσης και του αγώνα, της αντίστασης και της διεκδίκησης θα δώσουν νίκες και όχι της κάλπης, των εκλογικών, κοινοβουλευτικών και κυβερνητικών αυταπατών.
Η ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης δεν μπορεί παρά να γίνει μέσα από τη συμμετοχή στην πάλη για την αναβάθμισή της στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας. Ακόμα περισσότερο, μέσα από τη συμμετοχή στους αγώνες, που σήμερα οξύνονται, θα συγκροτηθούν και θα ενισχυθούν οι επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις. Δεν μπορεί να υπάρχει καμία άλλη επιλογή και καμία αναμονή για τη διαμόρφωση ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά της επαναστατικής πρωτοπορίας και στη συνέχεια η παρέμβασή της στους μαζικούς αγώνες. Όχι μόνο γιατί αυτή είναι μία «πολυτέλεια» που ποτέ δεν έχει δοθεί στο επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα αλλά και γιατί είναι αντι-διαλεκτικό πέρα για πέρα. Η επαναστατική πρωτοπορία μπορεί να συγκροτηθεί μόνο μέσα στους αγώνες και μέσα σε αυτούς να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μαζών για την σωστή της κατεύθυνση. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά από τις νικηφόρες επαναστάσεις και ανατροπές του 20ου αιώνα. Αλλά έχει επιβεβαιωθεί και από την «ανάποδη» μέσα από την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις πρώτες σοσιαλιστικές χώρες και μέσα από την επικράτηση του ρεβιζιονισμού στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.
Είναι δεδομένο ότι οι επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις τόσο στην Γαλλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο έχουν σοβαρές υποκειμενικές αδυναμίες και αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες για να συνδεθούν με τις μάζες και να αποκτήσουν σημαντική πολιτική επιρροή. Από τη μία η ήττα του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και από την άλλη ο δυσώδης αντικομμουνισμός που έχει εξαπολύσει ακόμη και σήμερα το παγκόσμιο καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα αποτελούν σημαντικά εμπόδια στη διαδικασία αυτή. Μόνο που η αντικειμενική πραγματικότητα, που ζούμε, αναπαράγει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την εκ νέου συγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος μέσα στους αγώνες και τους ξεσηκωμούς που σήμερα εξελίσσονται. Η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της εργατικής τάξης και των λαών είναι η μία βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί η εκ νέου συγκρότηση. Η άλλη πλευρά είναι οι απαντήσεις που οφείλονται σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο για τα πισωγυρίσματα και την παλινόρθωση. Αλλά πάνω από όλες στέκεται η άμεση συμμετοχή στην ταξική πάλη. Καθώς χωρίς αυτή οι άλλες δύο πλευρές ακυρώνονται.
Είναι μίζερη και ανιαρή μία συζήτηση σήμερα γύρω από τα όρια που έχουν και τους «κινητήρες» (τα όργανα πάλης) που λείπουν από τους ξεσηκωμούς της νεολαίας και των εργαζόμενων. Αλλά θα είναι γόνιμη και προωθητική μία συζήτηση για την αναγκαιότητα και τους όρους της συμμετοχής μέσα στους αγώνες με στόχο την μετατόπιση των ορίων των κινημάτων σε πιο αναβαθμισμένους πολιτικά στόχους και την οικοδόμηση των «κινητήρων» μέσα στην φωτιά της ταξικής πάλης, έτσι όπως σήμερα διεξάγεται.
Μέσα στους αγώνες και ταυτόχρονα με την ένταση της αντιπαράθεσης με όλα τα ρεύματα που σήμερα καλούν τους νέους και τους εργαζόμενους να μην οξύνουν την πάλη τους αλλά να επιλέξουν το «λιγότερο κακό» για μία καλύτερη διαχείριση του συστήματος.
Και αυτή είναι και η απάντηση για όσους προβοκάρουν τους σημερινούς ξεσηκωμούς λέγοντας και γράφοντας ότι «δίνουν τροφή και δύναμη στην ακροδεξιά» στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Γιατί δεν είναι οι αγώνες της νεολαίας και των εργαζόμενων που ενισχύουν την ακροδεξιά αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα που μπροστά στους κινδύνους των ξεσηκωμών και των εξεγέρσεων ενισχύει τα αντιδραστικά πολιτικά του χαρακτηριστικά ακόμη περισσότερο. Ενισχύει τις ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις για να αποτελέσουν τον φραγμό στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και στον κίνδυνο να τεθεί ξανά στην ημερήσια διάταξη η ανατροπή του συστήματος. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλες οι ακροδεξιές δυνάμεις και πρώτη από όλους η Λεπέν απαιτεί την άμεση καταστολή των κινητοποιήσεων, καθώς μέσα σε αυτές αναπτύσσεται στους νέους και τους εργαζόμενους μαζικά η πραγματικά επικίνδυνη πολιτική και ταξική συνείδηση ενάντια στο σύστημα που αυτή υπηρετεί.
Η εποχή των τεράτων, σαν την σημερινή, δεν αποτελεί μονόδρομο για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία αλλά το έδαφος πάνω στο οποίο το νέο, που θα γεννηθεί μέσα από συνεχείς αγώνες και θυσίες, θα μπορέσει να νικήσει το παλιό, που σήμερα απειλεί να παραμείνει παντοτινά κυρίαρχο.
