Α) Αυτό που συμβαίνει
Δεν έχουμε πολλά να πούμε. Αυτό που συμβαίνει το έχει εντοπίσει εδώ και ένα μεγάλο διάστημα η οργάνωσή μας (το σύνθημα της προηγούμενης εκλογικής παρέμβασής μας «για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε» συμπυκνώνει την προσέγγισή μας) και το περιγράφουν πια ανάγλυφα και οι αστοί δημοσιογράφοι.
Η αθεράπευτη και όλο και εντεινόμενη κρίση του συστήματος, που οδηγεί σε φτώχεια ή και εξαθλίωση όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, τα οποία, αν κάποιες προηγούμενες δεκαετίες χαρακτήριζαν την εργατική τάξη, τώρα πια αγγίζουν μέχρι και μεσαία στρώματα.
Αυτή η κοινωνική καταβύθιση συναντιέται με δύο εμπρηστικούς παράγοντες:
- Την απόλυτη έλλειψη θετικής προοπτικής, την «υπόσχεση» δηλαδή του συστήματος προς την εργατική τάξη και ευρεία λαϊκά στρώματα, ότι το μέλλον τους θα είναι μια κόλαση, που θα συνοδεύεται από συντριβή κάθε δικαιώματος. Κι όλα αυτά στο φόντο της προετοιμασίας των όρων της απόλυτης κόλασης, του επόμενου μεγάλου πολέμου, γεγονός που έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στις διεργασίες που γίνονται στις συνειδήσεις των καταπιεζόμενων τάξεων.
- Την απόλυτη σαπίλα ενός συστήματος, μια σαπίλα που εκπέμπει τη δυσωδία της σε κάθε κίνηση και σε κάθε δήλωση των πολιτικών του εκπροσώπων.
Με δυο λόγια, η πραγματικότητα έχει κάνει σαφές στις μάζες ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει σαπίσει και προσπαθεί να παρατείνει την παρασιτική ζωή του πάνω στα συντρίμμια, χωρών, ανθρώπων, εκμεταλλευόμενων τάξεων, λαών ολόκληρων, πλουτοπαραγωγικών πηγών, δικαιωμάτων.
Η πραγματικότητα αυτή αποτελεί καύσιμη ύλη, η οποία, αν στις μεγαλύτερες γενιές δημιουργεί από φόβο και αποστροφή έως αγανάκτηση, στη νεολαία δημιουργεί καθαρή και τίμια οργή που ήταν ζήτημα χρόνου πότε θα εκφραστεί. Ε, τώρα λοιπόν, εκφράζεται στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Αλβανία, στη Χιλή, στην Ιταλία, στην Ινδία, στη Σερβία…
Β) Η βαρβαρότητα ως μονόδρομος του συστήματος
Φτάσαμε, λοιπόν, στην «Πόλη του Φωτός» -στη χώρα της «συμπύκνωσης των ευρωπαϊκών αξιών των κοινωνικών δικαιωμάτων»- όπου οι δυνάμεις καταστολής να σπάνε σαγόνια και να ακρωτηριάζουν χέρια διαδηλωτών, να συλλαμβάνουν δέκα χιλιάδες (!) ανθρώπους και η κυβέρνηση να επιδιώκει να κόψει την πρόσβαση στο internet και στα κοινωνικά δίκτυα πριν τις διαδηλώσεις στις 24 Οκτώβρη!
Αυτή είναι η απάντησή τους και αυτή θα είναι. Καμία νέα σοσιαλδημοκρατία δεν μπορεί να προκύψει σε αυτές τις συνθήκες ούτε στη Γαλλία ούτε στην Ισπανία ούτε στη Βραζιλία ούτε πουθενά.
Οι υποχωρήσεις που θα κάνει το σύστημα θα είναι μεν δευτερεύουσες και προσωρινές (σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της οργής) αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν (όταν είναι πραγματικές) όχι για να φύγει ο κόσμος από τον δρόμο, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση: για να δυναμώσουν την αυτοπεποίθηση των μαζών, μετά από τόσες συσσωρευμένες ήττες, και να αποδείξουν ακριβώς ότι μόνη λύση είναι ο αγώνας και ο δρόμος.
Ωστόσο, η σύνταξη των δυνάμεων του συστήματος πίσω από το στόχο της μαζικής καταστολής σε ανώτερο επίπεδο, δείχνει και το αναγκαίο της οργάνωσης των μαζών σε ανώτερο επίπεδο.
Γ) Φασιστικοποίηση και φασισμός
Οι κραυγές των αστών για την «εξέγερση που θα οδηγήσει τη Λεπέν στην εξουσία» δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από προσπάθεια τρομοκράτησης των μαζών μέσω του ανοιχτού κλεισίματος του ματιού στην ανοιχτή φασιστικοποίηση του πολιτικού σκηνικού. Πέρα από το γελοίο του πράγματος (αυτοί που ακρωτηριάζουν χέρια διαδηλωτών και απαγορεύουν τις «συναθροίσεις» καμώνονται ότι δεν είναι φασίστες), πολύ σημαντικό είναι το ξεγύμνωμα στα μάτια των λαϊκών μαζών των φασιστών της Λεπέν, των οποίων ο «αντισυστημισμός» έγινε ωμή και αγωνιώδης πρόσκληση στο κράτος να τσακίσει τις κινητοποιήσεις της νεολαίας και των εργαζομένων.
Άλλωστε αυτού του είδους την προπαγάνδα την ξέρουμε: «η γαλλική επανάσταση έφερε το Ναπολέοντα», «η Οκτωβριανή επανάσταση έφερε τον Πούτιν», «το ελληνικό λαϊκό κίνημα με το χάος που δημιουργούσε τη δεκαετία του ’60 τη στρατιωτική χούντα». Οι ιμπεριαλιστές και οι άρχουσες τάξεις ποινικοποιούν κάθε λαϊκή αντίσταση για τις δικές τους μαύρες επιλογές! «Εσείς φταίτε που σηκώνετε κεφάλι» σα να λέμε.
Δ) Η μία και μοναδική βία
«Δημοσιογράφοι» και δημοσιολογούντες καταλαμβάνονται από «ιερό συγκλονισμό» μπροστά σε δύο σπασμένες βιτρίνες ή σε «λεηλασίες» από καταστήματα. Οι διαδηλωτές σύμφωνα με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους είναι δύο κατηγοριών: οι «ειρηνικοί» και οι «βίαιοι».
Η αλήθεια όμως είναι μία, όπως και μία είναι η βία. Η βία των σπασμένων σαγονιών διαδηλωτών, η βία της εξαθλίωσης για να παραχθούν περισσότεροι νεκροί με τις επενδύσεις σε νέα (κι άλλα, κι άλλα και ακόμα περισσότερα) όπλα, η βία της φτώχειας και των τρωκτικών στα σπίτια και στα σχολεία, η βία των δεκάδων χιλιάδων νεκρών Παλαιστινίων, αλλά και η καθημερινή βία της ανέχειας, του φόβου μη χρειαστείς γιατρό, του πανικού μην περάσει το παιδί σου στην επαρχία, η καθημερινή υπόγεια εξοντωτική βία, η βία συνολικά ενός συστήματος που δολοφονεί ανθρώπους και δικαιώματα! Ας μην μιλάνε αυτοί για βία.
Είναι ζήτημα των κομμουνιστών να ενισχύσουν την πραγματικά επαναστατική κατεύθυνση κόντρα στον περιορισμό της αγανάκτησης σε αυθόρμητα (ή μη) σπασίματα αλλά και σε αυταπάτες, ότι το μοίρασμα ειδών των σουπερμάρκετ σε άστεγους, δημιουργεί οποιεσδήποτε συνθήκες πάλης ενάντια στη φτώχεια. Αλλά αυτή την αντιπαράθεση την κάνουν στο κίνημα και όχι σε κοινά φόρα και σε συμφωνία με εκπροσώπους της άρχουσας τάξης για να υπογράψουν δηλώσεις υποταγής.
Ε) Τα κύματα πυκνώνουν! Μια νέα εποχή;
Η κατάσταση λοιπόν ανοίγει το ενδεχόμενο να μιλάμε για μια νέα ιστορική φάση. Για μια φάση νέας εισόδου των μαζών στο προσκήνιο όχι μόνο να αντισταθούν στο «παλιό που πεθαίνει» αλλά και στην αναζήτησή τους «στο νέο που πρέπει να γεννηθεί». Ή για να το πούμε με άλλα λόγια τα διαλείμματα ανάμεσα σε διαδοχικά κύματα λαϊκών κινητοποιήσεων θα μικρύνουν, τα κύματα αυτά θα πυκνώσουν χρονικά, σε ένα φαινόμενο συμπύκνωσης του ιστορικού χρόνου.
Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι έχουν αναιρεθεί οι συνέπειες της ήττας του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης. Ισα – ίσα οι συνέπειες αυτές επιδρούν καθοριστικά στις καθυστερήσεις, σε ζητήματα που πρέπει να (ξανα)απαντηθούν, σε πρωτοβουλίες που έχει ακόμα τη δυνατότητα (μια δυνατότητα όλο και μειούμενη, πάντως, με βάση τα αδιέξοδά της) να παίρνει η πλευρά του αντιπάλου.
Σημαίνει, όμως, ότι οι κομμουνιστές έχουμε καθήκον να προσπαθήσουμε να συντρίψουμε τα φρένα του οπορτουνισμού και να υπηρετήσουμε σε αυτές τις συνθήκες την κατεύθυνση της επαναστατικής ανατροπής της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
ΣΤ) Ο κρίσιμος παράγοντας της εργατικής τάξης και η ανάγκη συγκρότησης των μαζών σε ανώτερο επίπεδο
Παρά την υποχώρηση και τελικά την ουσιαστική διάλυση του επαναστατικού κινήματος, εδώ και αρκετές δεκαετίες, η κομμουνιστική κατεύθυνση είναι η μόνη που μπορεί -σε μια πορεία- να δώσει διέξοδο στην όλο και πιο αγωνιώδη αναζήτηση των μαζών να ζήσουν. Μιας και αυτή η απλή αναζήτηση συνδέεται σήμερα με την αναζήτηση οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου, μιας άλλης κοινωνίας.
Και λέμε «σε μια πορεία», γιατί ταυτόχρονα με την αναζήτηση της σημερινής προοπτικής στους αγώνες, οι κομμουνιστές εκτός από τη χρησιμοποίηση της θετικής ιστορικής εμπειρίας, πρέπει όλο και πιο πιεστικά να αναζητήσουμε και να ανατρέψουμε τα αρνητικά στοιχεία από την εμπειρία του παρελθόντος αλλά και να αντιμετωπίσουμε τον οπορτουνισμό (ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – τμήματα του εξωκοινοβουλίου) που έχει «βαθιές ρίζες» και ο οποίος ψάχνει τις λύσεις του στην απογείωση των κοινοβουλευτικών αυταπατών και στην από τα μέσα «κατάκτηση» του αστικού κράτους (στρατό, αστυνομία, διοίκηση, κρατικές επιδοτήσεις, προτάσεις νόμου στη Βουλή) με τις μάζες διαπραγματευτικό χαρτί στις δικές του φιλοδοξίες για να αναβαθμιστεί σε συνομιλητή του συστήματος.
Σε όλη αυτήν την προσπάθεια κρίσιμος παράγοντας είναι η παρέμβαση των κομμουνιστών στην εργατική τάξη και η συνακόλουθη παρέμβαση της εργατικής τάξης στις εξελίξεις. Είναι ο παράγοντας που μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στο καθήκον οργάνωσης των μαζών σε ανώτερο πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό επίπεδο.
Όσο αυτό καθυστερεί, οι καταπιεζόμενες τάξεις θα αντιδρούν με τον τρόπο που μπορούν και θα ζούμε τις συνέπειες όχι μόνο της αδυναμίας των μαζών να ανεβάσουν την πάλη τους, αλλά και ως κομμουνιστές θα ζούμε την ενίσχυση αδιέξοδων ρευμάτων σαν την αναρχία, η οποία αποτελεί (όπως εύστοχα έλεγε ο Λένιν) «ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος».
Σε κάθε περίπτωση, όλοι θα μετρηθούμε. Όσον αφορά τους κομμουνιστές, θα μετρηθούμε στη σύγχρονη ανάγκη διαμόρφωσης ενός μπολσεβικισμού της εποχής μας. Γιατί η εποχή είναι, εποχή διαμόρφωσης ρευμάτων, των απαντήσεών τους και της φυσιογνωμία τους.
