«Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά... και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά... Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα.»
Αυτές ήταν κάποιες από τις τελευταίες λέξεις που αποτύπωσε στο χαρτί η μια από τις δυο 17χρονες μαθήτριες που βούτηξαν μαζί στο κενό στην Ηλιούπολη. Δεν είναι απλά ένα σημείωμα αυτοχειρίας, αλλά μια εκκωφαντική κραυγή απόγνωσης μιας ολόκληρης γενιάς, που ο κόσμος πλέον δεν τη χωρά. Γιατί ο κόσμος αυτός είναι σκληρός και σάπιος, τσακίζει τα όνειρα της νεολαίας, της στερεί την προοπτική, την καταδικάζει στην κατάθλιψη. Δεν μπορούμε να σταθούμε μόνο στην τραγική πλευρά του γεγονότος ή να το δούμε ως ένα μεμονωμένο περιστατικό. Και αυτή η τραγωδία με θύματα νέους ανθρώπους έχει ηχηρές κοινωνικές και πολιτικές πλευρές. Και πάνω από όλα έχει ένοχο!
Ένοχος είναι το σύστημα: Από τα Τέμπη μέχρι την Ηλιούπολη!
Το σύστημα και οι πολιτικές του που συντρίβουν τα δικαιώματα μιας ολόκληρης γενιάς, την ωθούν στα όρια και στην απόγνωση. Το ίδιο το σύστημα που ευθύνεται για τον θάνατο 57 ανθρώπων στα Τέμπη, που γεννά πολέμους και σφαγές, είναι αυτό που και στην Ηλιούπολη έσπρωξε τα δυο παιδιά στο κενό. Σπέρνουν θάνατο και δε διστάζουν να στερούν και τις ζωές νέων ανθρώπων. Η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται καθημερινά μπροστά στα κέρδη και στις επιδιώξεις τους. Η γενιά αυτή που καλείται να ζήσει στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, στη δυστοπία των πολέμων και τη φτώχεια, βλέπει ακόμα και το δικαίωμα στην ίδια της τη ζωή να αμφισβητείται.
«Φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά»: Η σφαγή των Πανελληνίων!
Οι δυο 17χρονες σε μόλις λίγες βδομάδες θα ήταν αντιμέτωπες με τη σφαγή των Πανελληνίων. Οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι το τέλος μιας εξοντωτικής διαδρομής, όπου ολόκληρες οικογένειες αιμορραγούν οικονομικά για να μπουν τα παιδιά τους στο Πανεπιστήμιο. Εκπαιδευτικοί και μαθητές κάνουν αγώνα δρόμου να βγάλουν την τερατώδη ύλη, η οποία είναι ωμή τρομοκρατία, για να τα παρατήσουν οι μαθητές. Παράλληλα, οι μαθητές, από το πρώτο μάθημα που θα γράψουν, ξέρουν ότι τους έχει στηθεί η «παγίδα» του κόφτη της ΕΒΕ, που θα πετάξει χιλιάδες υποψήφιους από τα πανεπιστήμια.
Τα ΜΜΕ κατακλύζονται από δημοσιεύματα με συμβουλές από ψυχολόγους για το «πώς θα διαχειριστούν γονείς και μαθητές το άγχος των εξετάσεων», αλλά και από καθηγητές πανεπιστημίων που προτείνουν «να καταργηθούν οι Πανελλήνιες». Την ίδια στιγμή, στελέχη της κυβέρνησης ήδη απεργάζονται νέο σύστημα εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο, που είναι ακόμα πιο ταξικό και θα γεννήσει παραπάνω αποκλεισμούς (Εθνικό Απολυτήριο). Ας μη γελιόμαστε: Το ζήτημα δεν είναι ψυχολογικό, είναι βαθιά πολιτικό.
Μέσω του ιδεολογήματος της «αριστείας», το σύστημα καλλιεργεί ένα ασφυκτικό κλίμα βαθμοθηρίας, βαφτίζοντας προκλητικά «άχρηστους» όσους δεν θα καταφέρουν να περάσουν. Αποκλείει μαθητές από την εκπαίδευση και τους καταδικάζει στο περιθώριο. Προσπαθούν να εξαναγκάσουν μια ολόκληρη γενιά να αποδεχτεί τη βαρβαρότητα: ότι τα όνειρα είναι προνόμιο των λίγων. Δεν είναι «άγχος» αυτό που νιώθουν οι μαθητές, είναι η ασφυξία που γεννά ένα σύστημα που τους στερεί το δικαίωμα να σπουδάσουν, να ονειρευτούν και, τελικά, να αναπνεύσουν.
«Μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά»: Το μέλλον της εκμετάλλευσης και της περιπλάνησης
Η σκληρή αλήθεια είναι πως τα παιδιά που αποκλείονται από την εκπαίδευση είναι προορισμένα για το φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό του αύριο. Η στέρηση του δικαιώματος στις σπουδές είναι ταυτόχρονα και καταδίκη σε μια συνεχή περιπλάνηση, από την ανεργία, στην ελαστική και μαύρη εργασία, που δεν εξασφαλίζει ούτε τα βασικά για να ζήσεις.
«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα»: Χρέος μας να τον αλλάξουμε για τις 17χρονες και για όλα τα παιδιά του κόσμου!
Απέναντι σε αυτό το μαύρο τοπίο που διαμορφώνουν, στην απομόνωση του εξαντλητικού διαβάσματος, στην παραίτηση, μόνη διέξοδος είναι η συλλογική πάλη της νεολαίας. Η συλλογική και οργανωμένη πάλη της νεολαίας όχι μόνο της δίνει τη δύναμη να αντιμετωπίσει αυτή τη βαρβαρότητα, αλλά είναι ικανή να συντρίψει τα σχέδια των πιο ισχυρών του πλανήτη και να πετύχει νίκες. Τα όνειρα δεν είναι «ατομική υπόθεση», ούτε «ατομική αποτυχία» όταν αυτά καταρρέουν. Παλεύονται και διεκδικούνται συλλογικά στον δρόμο, αλλά και παντού, όπου η νεολαία μπορεί να πάρει την υπόθεση στα χέρια της.
