Η Πέμπτη 9 Ιούλη δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά για τους εργάτες στον Ασπρόπυργο. Λίγους μήνες μετά τη «Βιολάντα», έχουμε έναν νεκρό, δύο διασωληνωμένους να χαροπαλεύουν στα νοσοκομεία με πολύ σοβαρά εγκαύματα και οκτώ άλλους ελαφρύτερα τραυματίες. Μία ακόμη έκρηξη από υγραέριο σε χώρο δουλειάς, ένα ακόμη έγκλημα στη μεγάλη λίστα των δολοφονημένων εργαζόμενων.
Τα γεγονότα
Το πρωί της Πέμπτης 9 Ιούλη, βρίσκεται σε συνεργείο ανταλλακτικών βαρέων οχημάτων στον Ασπρόπυργο ένα βυτιοφόρο για επισκευή, κουβαλώντας περίπου δύο τόνους υγραερίου. Πιθανώς από κάποια διαρροή γίνεται μια πρώτη έκρηξη και λίγο αργότερα ακολουθεί μία πολύ μεγαλύτερη, με διάρρηξη του βυτίου, και εκδηλώνεται πυρκαγιά που καταστρέφει το συνεργείο και τουλάχιστον δύο διπλανές επιχειρήσεις. Τρεις εργάτες, από το συνεργείο και από διπλανή επιχείρηση logistics, μεταφέρονται σε νοσοκομεία με εγκαύματα ως και το 90% του σώματός τους, αλλά και εσωτερικά. Το πρωί της Κυριακής, ο ένας καταλήγει, στα 54 του χρόνια.
Οι δύο άλλοι εργάτες, 41 και 28 ετών, νοσηλεύονται ακόμη διασωληνωμένοι με την πρόγνωση να είναι πολύ απαισιόδοξη, δεδομένης της έκτασης των εγκαυμάτων τους.
Τα ερωτήματα
Το συγκεκριμένο συνεργείο είναι χώρος στον οποίο γίνεται καθημερινά επεξεργασία μετάλλου και κολλήσεις, εργασίες ανοιχτής φλόγας δηλαδή. Το πρώτο ερώτημα, επομένως, είναι τι γύρευε ένα βυτιοφόρο με φορτίο σε αυτό το σημείο. Είναι φανερό ότι οι εργάτες δεν είχαν ιδέα για το περιεχόμενο του βυτιοφόρου. Χαρακτηριστικά, ένας από αυτούς ακούγεται να λέει σε βίντεο ότι «έχανε λάδι». Επομένως, δεν ήξεραν με τι έχουν να κάνουν, γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, θα είχαν -τουλάχιστον- διακόψει την καθημερινή τους εργασία των κολλήσεων. Όσο για την επιχείρηση ενοχοποίησης του νεκρού εργάτη για την πρώτη έκρηξη με αναφορά σε τσιγάρο, ας εξηγήσουν οι θιασώτες της «ατομικής ευθύνης» πώς, δίπλα σε δύο τόνους υγραέριο, η φλόγα ενός αναπτήρα είναι πιο επικίνδυνη από την οξυγονοκόλληση…
Ερώτημα είναι και το τι συνέβη μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης, μεγαλύτερης έκρηξης, η οποία προκάλεσε και τα περισσότερα θύματα. Από το αποτέλεσμα, είναι καθαρό ότι δεν αναγνωρίστηκε ο κίνδυνος να εκραγεί το ίδιο το βυτιοφόρο και δεν υπήρξε η παραμικρή φροντίδα εκκένωσης των γειτονικών επιχειρήσεων. Άλλωστε, ακόμα και όταν -μετά από αρκετή ώρα- στην περιοχή χτύπησε το 112, οι γύρω εργοδότες απαγόρευσαν στους εργαζομένους τους να φύγουν και μόνο μετά την παρέμβαση κλιμακίου του Εργατικού Κέντρο Ελευσίνας-Δυτικής Αττικής εκκενώθηκαν τουλάχιστον οι κοντινές επιχειρήσεις. Το γεγονός υποτιμήθηκε, προκειμένου να μη διαταραχθεί η λειτουργία των επιχειρήσεων. Στην πραγματικότητα, αυτό που υποτιμήθηκε είναι η ίδια η ζωή των εργατών.
Η Μαύρη Ώρα
Από την αρχή της φετινής χρονιάς, έχουν καταγραφεί περισσότεροι από 85 θάνατοι σε χώρους δουλειάς. Κάθε δύο μέρες περίπου, χάνεται ένας εργαζόμενος στα λεγόμενα εργατικά δυστυχήματα. Μέσα από τις στήλες της ΠΣ, αλλά όχι μόνο, έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει την άποψη ότι η ενοχή βρίσκεται στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και το κεφάλαιο, καθώς οι όροι ύπαρξής του, διατήρησης και διεύρυνσης της κυριαρχίας του, αλλά και η θεώρηση του εργάτη σαν εργαλείο και όχι ως ανθρώπινη ύπαρξη, γεννούν γόνιμες συνθήκες για τέτοια «συμβάντα». Το «συμβάν» στον Ασπρόπυργο δεν αποτελεί εξαίρεση.
Πρόκειται για μια περιοχή όπου εργάζονται δεκάδες χιλιάδες εργάτες, σε αποθήκες, βιοτεχνίες και βαριές βιομηχανίες, αντιμέτωποι καθημερινά με κάθε είδους κινδύνους. Είναι ο κόσμος της δουλειάς και του μεροκάματου, ο οποίος αντιμετωπίζεται από την εργοδοσία και το σύστημα ως «παιδί άλλου θεού». Είναι οι εργάτες που στελέχωσαν τις επιχειρήσεις σε όλη την περιοχή, σε μια ολόκληρη πορεία «ανάπτυξης» και διεύρυνσης της κερδοφορίας του μεσαίου και μεγάλου κεφαλαίου.
Κατά τραγική σύμπτωση, η συγκεκριμένη περιοχή στον Ασπρόπυργο λέγεται «Μαύρη Ώρα», καθώς αποτέλεσε τόπο εκτέλεσης αγωνιστών της Αντίστασης στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, και έχει διατηρηθεί στη μνήμη των κατοίκων έως σήμερα με αυτή την ονομασία. Μετά τον πόλεμο και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, το Θριάσιο Πεδίο μεταμορφώνεται σε βιομηχανική περιοχή, χάνοντας τον προηγούμενο αγροτικό και κτηνοτροφικό του χαρακτήρα. Εγκαθίστανται μεγάλες βιομηχανίες, γίνεται η διάνοιξη της Λεωφόρου ΝΑΤΟ και μέχρι τη δεκαετία του ‘90 η περιοχή έχει μετατραπεί σε βιομηχανικό κέντρο. Οι συνθήκες ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκές, αφού η γη είχε χαμηλή αξία και έδινε άμεση πρόσβαση στο εθνικό οδικό δίκτυο, τη θάλασσα και το λιμάνι του Πειραιά.
Τόσο στη Μαύρη Ώρα όσο και στην ευρύτερη περιοχή του Ασπροπύργου και του Θριασίου έχουν αναπτυχθεί σημεία «Άτυπης Βιομηχανικής Συγκέντρωσης», όρος που χρησιμοποιεί η ίδια η νομοθεσία για να περιγράψει ουσιαστικά τα προβλήματα και τις ελλείψεις τις βιομηχανικές περιοχές που δημιουργήθηκαν χωρίς σχεδιασμό. Και βεβαίως, για να ορίσει την ανάγκη για «εξυγίανση» και «ανάπτυξη», όπως τουλάχιστον την καταλαβαίνει ένα τέτοιο σύστημα και η τάξη που υπηρετεί. Άλλωστε, ακόμη και στις υποτιθέμενα οργανωμένες βιομηχανίες και περιοχές, δεν έχουν λείψει τα εγκλήματα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας. Κάθε άλλο.
Η απάντηση
Όσοι αναζητούν τις απαντήσεις στην ενίσχυση των κρατικών οργάνων ή στη στήριξη των εργοδοτικών μηχανισμών ασφάλειας και υγιεινής, προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στο εργατικό κίνημα. Οι νόμοι του κράτους και οι κάθε είδους επιτροπές που συγκροτεί έχουν μοναδικό στόχο τη δική του κάλυψη κι όχι την προστασία της ζωής των εργατών.
Όσοι προκηρύσσουν κινητοποιήσεις για να βγουν από την υποχρέωση, χωρίς να δίνουν πραγματική ευκαιρία στον λαό και τους εργαζόμενους να αντισταθούν με συλλογικούς όρους, αποκαλύπτουν τον φόβο τους μπροστά στις δυνατότητες του εργατικού κινήματος και την οργή που φουσκώνει κάτω από το βάρος της επίθεσης.
Το σοβαρό βιομηχανικό ατύχημα στον Ασπρόπυργο, οι πάνω από 85 θάνατοι σε χώρους δουλειάς από την αρχή της χρονιάς, οι νεκροί μας που αυξάνονται συνεχώς στον βωμό της αιματοβαμμένης «ανάπτυξης», πρέπει να αποτελέσουν ζήτημα πρώτης γραμμής για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Το σύστημα έχει τα δικά του δολοφονικά «γκαζάκια», ο λαός και η εργατική τάξη έχουν τους αγώνες και τη συλλογική τους πάλη!
