Άργος, ξημερώματα Τετάρτης 8 Ιουλίου. Ο 20χρονος Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς γαζώνεται με 21 σφαίρες από την αστυνομία. Λίγες μέρες μετά, αφήνει την τελευταία του πνοή στην εντατική. Το «έγκλημά» του; Πήγε για μπάνιο με το αυτοκίνητο της μητέρας του χωρίς δίπλωμα και δεν σταμάτησε σε σήμα ελέγχου της αστυνομίας.
Στο ίδιο κακοπαιγμένο έργο γινόμαστε ξανά θεατές, βιώνοντας το ίδιο μοτίβο μιας ακόμα κρατικής δολοφονίας. Τα παπαγαλάκια του συστήματος, προκειμένου να βαφτίσουν το έγκλημα «ατύχημα», ανασύρουν για άλλη μια φορά από το συρτάρι τις πιο φθηνές δικαιολογίες, αναμασώντας τη γνώριμη γραμμή της συγκάλυψης: «ήταν απλά προειδοποιητικοί πυροβολισμοί», «βρισκόμασταν σε άμυνα», «εξοστρακίστηκε μια σφαίρα».
Φασιστικοποίηση και εκμετάλλευση: Η πολιτική που δολοφονεί
Η ματωμένη λίστα των κρατικών δολοφονιών αυξάνεται καθημερινά. Η κυβέρνηση και συνολικά η αστική τάξη της χώρας έχουν βάψει τα χέρια τους με το αίμα νέων ανθρώπων, από το έγκλημα των Τεμπών μέχρι τη δολοφονία του 20χρονου στο Άργος, αλλά και εργατών, από τον Ασπρόπυργο μέχρι τη «Βιολάντα». Η πολιτική της φασιστικοποίησης, της ακραίας εκμετάλλευσης και εξόντωσης αποκαλύπτει καθημερινά το δολοφονικό της πρόσωπο. Στον κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα που έχει διαμορφώσει η επίθεση του συστήματος, η ανθρώπινη ζωή είναι αναλώσιμη. Θυσιάζεται απροκάλυπτα για την εμπέδωση της καταστολής και την εδραίωση της εκμετάλλευσης.
Απο τον Καλτεζά, τον Γρηγορόπουλο μέχρι τον Θοδωρή: Καμία σφαίρα δεν έπεσε τυχαία!
Όσο κι αν τα επιτελεία του συστήματος προσπαθούν να καλύψουν τη δολοφονία του 20χρονου, παρουσιάζοντάς το ως ένα «μεμονωμένο περιστατικό», η αλήθεια δεν κρύβεται. Αυτές οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα της κρατικής καταστολής απέναντι στη νεολαία, μια ατελείωτη αλυσίδα αίματος που συνεχίζει μέχρι σήμερα:
- Μιχάλης Καλτεζάς (1985): 15 χρονών, πυροβολημένος από τον αστυνομικό Μελίστα στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου.
- Αλέξης Γρηγορόπουλος (2008): 15 χρονών, δολοφονημένος εν ψυχρώ στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα, η αφορμή για την εξέγερση του Δεκέμβρη.
- Νίκος Σαμπάνης (2021): 20 χρονών, γαζωμένος με δεκάδες σφαίρες από την ομάδα ΔΙΑΣ στο Πέραμα.
- Κώστας Φραγκούλης (2022): 16 χρονών, πυροβολημένος στο κεφάλι από αστυνομικό για 20 ευρώ βενζίνη.
- Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς (2026): 20 χρονών, γαζωμένος με 21 σφαίρες στο Άργος, επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα ελέγχου.
Γιατί στοχοποιούν και δολοφονούν τη νεολαία;
Η καταστολή απέναντι στους νέους ανθρώπους, που φτάνει στο σημείο να κορυφώνεται με κρατικές δολοφονίες, δεν είναι τυχαία. Θέλουν τη νεολαία υποταγμένη στα σχέδιά τους, να δεχτεί το μέλλον της άγριας εκμετάλλευσης και των ιμπεριαλιστικών πολέμων που την καλούν να ζήσει. Το σύστημα αντιμετωπίζει τη νεολαία σαν έναν «αμείλικτο, επικίνδυνο εχθρό», γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι η πάλη της μπορεί να βάλει φραγμό στα σχέδιά τους.
Το κυρίαρχο αφήγημα περί «απείθαρχης νεολαίας» και η καραμέλα για την «πάταξη της βίας και ανομίας σε σχολεία και πανεπιστήμια», πλαισιώνουν τα πιο σκληρά μέτρα καταστολής που έχουν εφαρμόσει οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Από τους ελέγχους σε παρέες νέων στις πλατείες, μέχρι τις βίαιες προσαγωγές και συλλήψεις σε μαθητικές-φοιτητικές διαδηλώσεις, το χτύπημα των καταλήψεων, την κατάργηση του ασύλου, την αστυνομία στα πανεπιστήμια και τον καταιγισμό από ποινές και αποβολές στα σχολεία, ο στόχος παραμένει ένας: η τρομοκράτηση και η καθυπόταξη της νεολαίας.
Στην πραγματικότητα, φοβούνται την οργή της. Ξέρουν πολύ καλά ότι η έκφραση αυτής της οργής στους δρόμους είναι ικανή να πυροδοτήσει συνολικότερες κοινωνικές εκρήξεις και να βάλει ανυπέρβλητα εμπόδια ακόμα και στα πιο μαύρα σχέδιά τους.
Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο! Αγώνας για τη ζωή και το μέλλον μας!
Η δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος δεν πρέπει να ξεχαστεί. Δε θα επιτρέψουμε θυσίες νέων ανθρώπων και εργατών στον βωμό των πιο μαύρων σχεδίων τους να γίνουν «κανονικότητα». Απέναντι σε ένα σύστημα που υπόσχεται φτώχεια, πολέμους, τρομοκρατία, μέχρι και σφαίρες στη νεολαία, διέξοδος δεν είναι ούτε η παραίτηση απέναντι στον φόβο, ούτε ο ατομικός δρόμος. Η μόνη πραγματική δικαίωση για τον Θοδωρή, για όλους τους νεκρούς μας, βρίσκεται στους δρόμους του αγώνα.
Οργανωμένα, συλλογικά, μέσα σε σχολεία, σχολές, σε σωματεία και γειτονιές, η νεολαία και οι εργαζόμενοι έχουμε τη δύναμη να σπάσουμε τον τσαμπουκά της καταστολής, να βάλουμε φρένο στην πολιτική που δολοφονεί και να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που μας ξεριζώνουν.
