Συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό το σφυροκόπημα του Σαμαρά προς τον Μητσοτάκη, διαμορφώνοντας σοβαρές πιέσεις στο εσωτερικό της ΝΔ. Τα χτυπήματα μάλιστα αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα όταν πραγματοποιούνται στην ιδιόμορφη προεκλογική περίοδο που ανακήρυξε επίσημα ο Μητσοτάκης από το βήμα του Συνεδρίου της ΝΔ. Επίσης, όταν πραγματοποιούνται εν μέσω δημοσιευμάτων στα αστικά ΜΜΕ, που σχεδόν έχουν ιδρύσει το κόμμα Σαμαρά και σε λίγο θα παρουσιάσουν τα ψηφοδέλτια του κόμματος.
Ενώ βέβαια ο Σαμαράς σφυροκοπάει, ταυτόχρονα δεν έχει εξαγγείλει, ούτε έχει δεσμευτεί για νέο κόμμα. Επειδή προφανώς «έχουν γνώση οι φύλακες» και ο Σαμαράς πολύ περισσότερο, παραμένει φειδωλός, με υπονοούμενα που συντηρούν το κλίμα, κρατώντας προς το παρόν κλειστά τα χαρτιά του. Όμως δεν είναι οι προσωπικές φιλοδοξίες του ίδιου που θα καθορίσουν την απόφασή του, αλλά οι γενικότεροι και αντικρουόμενοι σχεδιασμοί των κέντρων εξουσίας που παρεμβαίνουν στη χώρα, τροφοδοτώντας τη διαδικασία αναδιαμόρφωσής-ανασύστασης του αστικού πολιτικού σκηνικού.
Οι προσωπικές φιλοδοξίες ενός πρώην προέδρου του βασικού αστικού πυλώνα διαχείρισης της χώρας και πρώην πρωθυπουργού κάλλιστα αξιοποιούνται από τα κέντρα εξουσίας προς οποιαδήποτε κατεύθυνση τους βολεύει. Ο ίδιος πάντως εμφανίζεται πρόθυμος, όπως πάντα άλλωστε, στην υπηρεσία του συστήματος, να προωθήσει έναν σχεδιασμό είτε μέσα στη ΝΔ είτε έξω από αυτήν. Προφανώς, η δεύτερη επιλογή έχει μεγαλύτερο ρίσκο, ενέχοντας αυξημένο τον κίνδυνο να ολοκληρώσει την πολιτική του καριέρα ακόμη και ως «απόβλητο» του αστικού κόσμου. Ενώ η πρώτη, όντας διαγραμμένος, βάζει όρια στην παρέμβασή του, τόσο απέναντι στον Μητσοτάκη που, από την μια «πνέει τα λοίσθια» για κάποιους και από την άλλη δημοκοπικά φέρνει τη ΝΔ στην πρώτη θέση, όσο και απέναντι στους υποψήφιους «δελφίνους».
Εν αναμονή των εξελίξεων, το βέβαιο είναι πως η παρέμβαση Σαμαρά διαμορφώνει πολιτικά δεδομένα στη ΝΔ και κατ’ επέκταση στο σύνολο του αστικού πολιτικού σκηνικού. Η παρέμβαση αυτή καθοδηγείται ή αξιοποιείται από ευρωπαϊκά ή αμερικανικά κέντρα εξουσίας, ασκώντας σοβαρές πιέσεις στη ντόπια αστική διαχείριση, που δυσκολεύεται ως και αδυνατεί πλέον να διευθετήσει τα ζητήματα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από δυο αφεντικά που βρίσκονται σε ανοιχτή αντιπαράθεση, και ψαλιδίζοντας πολιτικά τον Μητσοτάκη. Πάνω σε αυτή τη βάση πατάει η προσφυγή του στον Άρειο Πάγο για το «σκάνδαλο» των υποκλοπών, στην κατεύθυνση που εξ αρχής έδειχναν τα ευρωπαϊκά τροχιοδεικτικά πυρά, ζητώντας με την αίτησή του «Την πλήρη διερεύνηση της παγίδευσής μου με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator» και ακυρώνοντας την κυβερνητική μεθόδευση να μπει η υπόθεση στο αρχείο. Αλλά ταυτόχρονα, έγινε με το προστιθέμενο πολιτικό βάρος και την αναγνώριση που του προσέδωσε η συνάντηση, μόλις μια βδομάδα πριν, με την πρέσβειρα των ΗΠΑ, Γκίλφοϊλ. Όπως ενημέρωσε η ίδια από τα σόσιαλ μίντια, «Πρόσφατα, είχα μια εξαιρετική συνάντηση με τον πρώην πρωθυπουργό Σαμαρά για να συζητήσουμε τις σχέσεις ΗΠΑ-Ελλάδας», ενώ 50 λεπτά νωρίτερα είχε ποστάρει τη συνάντησή της με τον Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, Κ. Κυρανάκη, που φέρει το στίγμα Μητσοτάκη περί «αριστερόστροφου τραμπισμού».
Επίσης, η παρέμβαση αυτή πιέζει τη ΝΔ για ακόμη πιο δεξιά-ακροδεξιά και αντιδραστική πολιτική στροφή. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η επιστολή του Γραμματέα Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ, Β. Φεύγα, που, με ομολογημένο πρόσχημα την «ενότητα» και τους «παραδοσιακούς» ψηφοφόρους της ΝΔ που έχουν απομακρυνθεί και με ανομολόγητο το ακροδεξιό ακροατήριο που πρέπει να επιστρέψει εκ νέου στην μεγάλη αγκαλιά, ζητά την άρση της διαγραφής του Σαμαρά και την κατάργηση του γάμου ομοφύλων ζευγαριών. Μια στροφή που θα ρυμουλκήσει το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος και που αποτελεί ανάγκη και απαίτηση του ντόπιου εξαρτημένου καπιταλισμού για την επιβολή της αντιλαϊκής βαρβαρότητας. Η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς με «τα έργα και τις ημέρες του» τροφοδότησε την φασιστικοποίηση της πολιτικής και δημόσιας ζωής με την «ψυχή» του. Αυτό θα συνεχίσει να κάνει, μαζί με τους όμοιούς του, από όποια θέση και να του υποδειχθεί.
